Posts tonen met het label Republikeinen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Republikeinen. Alle posts tonen

zaterdag 7 mei 2016

Politiek in de VS in het tijdperk na Trump

Donald Trump in Arizona, 19 maart 2016. Foto door Gage Skidmore (CC via Flickr)
Veel Amerikanen reageerden met ongeloof op de ontwikkelingen in de voorverkiezingen van deze week. Met een monsterzege in Indiana verzekerde Donald Trump zich ervan dat de kandidatuur voor het presidentsschap hem niet meer kan ontgaan. Zijn laatste twee rivalen gooiden de handdoek in de ring, zodat de voorverkiezingen in de resterende staten nog slechts een formaliteit zijn. Zelfs als Trump niet daadwerkelijk de benodigde 1.237 gedelegeerden binnenhaalt tijdens die laatste voorverkiezingen, zal hij dichtbij genoeg komen om nog voor de aanvang van de conventie enkele zogenaamde “ongebonden gedelegeerden” (partijfunctionarissen die op de conventie naar eigen geweten mogen stemmen) over te halen hem te steunen om de chaos van een open conventie te voorkomen.

De gewaarwording dat het Trump nu daadwerkelijk is gelukt om de nominatie binnen te halen werkt als een schok in de Verenigde Staten en daarbuiten, maar met name binnen de conservatieve beweging waarvan de Republikeinse partij traditioneel de belangrijkste vertegenwordiger is. Trump is een noviteit in de Amerikaanse politiek en hij heeft al menig politieke wetmatigheid met voeten getreden. Maar de kans dat de vastgoedmagnaat ook in november de politieke zwaartekracht kan negeren is zo goed als nihil. Een ruime meerderheid van de Amerikanen gruwelt van Trump. Van de talloze opiniepeilingen over de vraag of Amerikanen liever Donald Trump of Hillary Clinton als president zien wint Trump er bijna geen. Trouwe conservatieve journalisten en academici, die al jaren argumenteren dat Hillary zich schuldig heeft gemaakt aan grove schendingen van de wet, concluderen nu openlijk dat Clinton de mindere van twee kwaden blijkt te zijn, en dat is een aardverschuiving in de Amerikaanse politiek.

Republikeinen moeten nu in het reine komen met twee welhaast onontkoombare feiten. Ten eerste is het nu zo goed als zeker dat Hillary Clinton in november de presidentsverkiezingen wint. Bijna alle peilingen wijzen uit dat Trump zelfs doorgaans veilige conservatieve staten aan Clinton zal verliezen. Vergeet het analytische geneuzel over “swing states” en het “Electorale College”. Hillary Clinton stevent af op een dramatische overwinning met wellicht meer dan veertig staten in haar kolom. De voorstelling dat Trump tussen nu en de verkiezingen iets aan zijn imago kan veranderen lijkt me irreëel. Ook de hoop dat er voor die tijd nog een dramatische wending komt in één van de onderzoeken naar Hillary’s mogelijke ambtsmisbruik tijdens haar tijd als minister is volgens mij niet realistisch. Hoewel het voor deze auteur als een paal boven water vaststaat dat ze wel degelijk de wet op schandalige wijze aan haar laars heeft gelapt – en dat de staatsveiligheid door haar gebruik van een onbeveiligde privéserver ernstig in gevaar was – leidt een realistische inschatting van de omstandigheden enkel tot de conclusie dat vervolging van Clinton onwaarschijnlijk is. Voor vervolging in zulke zaken ligt de bewijslast erg hoog en de regering-Obama zal zeker huiveren om de zeer gevoelige documenten die nodig zijn voor een vervolging als bewijsmateriaal in te dienen. Ook de politieke afweging dat een vervolging van Obama’s beoogde opvolgster niet in het belang van de partij is speelt niet alleen maar op de achtergrond mee.

Het tweede akelige feit is dat met de winst van Trump de Republikeinse partij in duigen ligt. Er ontstaan nu al scheuren tussen een groep die, met variërende maten van tegenzin, oproept tot een eensgezind steunen van de kandidaat enerzijds, en een groeiend aantal principiële conservatieven die zweren nooit voor Trump te zullen stemmen. Een dergelijke fundamentele splitsing moet binnen afzienbare tijd wel leiden tot een daadwerkelijke scheuring van de partij.

Heel concreet is de angst nu ook al groot dat de conservatief-liberale beweging ook in het Congres flink in haar hemd komt te staan. De afkeer van Trump is zo groot dat veel Republikeinse senatoren en afgevaardigden moeten rekenen op ongekende tegenwind. De naam Trump zal ook hen besmetten met dezelfde drek. Robert Tracinski schrijft in het conservative opinieblad The Federalist dat Amerika nu direct een derde partij nodig heeft waar bezwaarde Republikeinen naar toe kunnen vluchten om conservatief gedachtegoed tegen de besmeurende invloed van Trump te beschermen en – niet minder belangrijk – kandidaten een kans te geven zich van de presidentskandidaat te distantiëren.

Hoe reëel zulke plannen zijn valt te bezien. Hoewel Tracinski benadrukt dat Republikeinen nog zes maanden de tijd hebben om zich in een andere partij te organiseren, zal het moeilijk zijn om alle juridische papierwinkel voor oprichting van zo’n partij en voor het melden van de kandidatuur van eventuele politici van de partij op tijd in te dienen. Ook zullen bestaande kleine partijen, zoals de aan de conservatieven geliëerde libertairen, niet blij zijn met de oproep om een nieuw avontuur te beginnen, in plaats van aansluiting bij hen te zoeken.
Aan de andere kant bestaat er binnen de conservatief-liberale intelligentsia wel degelijk draagvlak voor een nieuwe partij. Vooraanstaande journalisten van conservatieve publicaties zoals National Review, The Weekly Standard en de reeds genoemde The Federalist, alsmede een steeds indrukwekkendere lijst conservatieve columnisten en academici geven openlijk te kennen tot de #NeverTrump-beweging te behoren en alternatieven te zoeken.

Hoe de toekomst van de Amerikaanse politiek eruit ziet is niet te voorspellen. De invloed van de regering-Clinton in de komende vier of acht jaar op het politieke en culturele klimaat van Amerika zal zeker niet voeren tot het helen van politieke wonden. De verbeten zoektocht naar een nieuwe politieke identiteit aan Democratische kant zorgt voor veel instabiliteit en dat proces zal ook na de verkiezing van Hillary in november niet zijn afgesloten. Het enorme enthousiasme voor haar rivaal Bernie Sanders, die als zeer goede tweede uit de Democratische voorverkiezingen naar voren is gekomen, betekent dat de aantrekkingskracht naar een meer Europees aandoend sociaal-democratisch model flink aan het groeien is.

Zolang beide partijen zich in flux bevinden is er echter nog weinig zinnigs te zeggen over de richting van de Amerikaanse politiek. Ontwikkelingen in beide partijen hebben indirect invloed op ontwikkelingen in de andere partij, aangezien de woede die momenteel leidt tot de wilde sprongen van zowel Democratische als Republikeinse kiezers met name voortkomt uit onvrede over de manier waarop de leiders van beide partijen het politieke gevecht met de tegenpartij aangaan. Amerikaanse kiezers willen een actievere, daadkrachtigere overheid om echte en vermeende maatschappelijke problemen op te lossen. De politieke impasse in Washington veroorzaakt steeds meer onvrede. Was deze onvrede eerst op de tegenpartij gericht, in 2016 beginnen steeds meer kiezers hun pijlen te richten op de leiding van ‘hun’ partij, die ze betichten van slappe compromissen en zelfs heimelijk heulen met de tegenpartij.


Dat is een ongezonde, enigszins neurotische politieke instelling, omdat het de drijfveren van partijleiders te veel versimpelt en zich geen rekenschap geeft van de vele politieke belangen die meespelen bij de keuzes van individuele politici, van overheidsfunctionarissen, en van partijen als collectief. Het groeiende ongeduld van kiezers met een “politieke klasse” of, zoals men het hier neerbuigend noemt, het “establishment”, dat in de ogen van velen alleen maar bezig is met zelfverrijking, drijft het politieke klimaat naar het kookpunt. Het lijkt er dan ook op dat de verhoudingen in rap tempo zullen veranderen, maar het zal in de nabije toekomst zeker niet leiden tot meer samenwerking tussen de grote machtsblokken in de Amerikaanse politiek. Die strijd hangt nu al als een donkere wolk boven het aankomende presidentschap van de eerste vrouwelijke president van Amerika en het zal zeker de aankomende jaren een zeer zware schaduw over alle beleidsvoorstellen van Hillary Clinton werpen.

donderdag 7 april 2016

De onzichtbare hand tegen Trump

Donald Trump tijdens een campagnebijeenkomst in Arizona, 19 maart 2016. Foto door Gage Skidmore (CC via Flickr)
Na de winst van Senator Ted Cruz in de voorverkiezingen in Wisconsin krijgen veel anti-Trump-Republikeinen weer hoop. Hoewel het aantal gedelegeerden dat door de kiezers in Wisconsin wordt toegewezen relatief beperkt is, betekent de winst van Cruz dat Trump praktisch gezien niet meer de benodigde 1.237 gedelegeerden kan verzamelen om tijdens de partijconventie in Cleveland, aanstaande juli, de nominatie voor de partij direct op te eisen.

Dat Trump het in Wisconsin tegen Cruz moest afleggen toont eens te meer aan dat er voor de miljardair een reëel plafond is waarboven zijn steun niet kan uitstijgen. Trump lijkt een harde kern van ongeveer 30 - 35 procent van de Republikeinse kiezers achter zich te hebben, maar de rest van de partij gruwelt van hem. Enkele recente mediacontroverses van Trump en zijn campagne lijken het aantal “meelopers” onder de Trump-supporters enigszins te hebben uitgedund. Daar heeft vooral Ted Cruz profijt bij.

Dat alles betekent dat de Republikeinen in juli hun conventie beginnen met een onbesliste voorverkiezingsrace zodat de gedelegeerden, waarschijnlijk in meerdere stemronden, een partijkandidaat moeten aanwijzen. Onder de huidige regels zijn gedelegeerden verplicht in de eerste stemronde te stemmen voor de kandidaat waaraan zij als gevolg van de voorverkiezingen in hun respectievelijke staten zijn toegewezen. Maar de meeste gedelegeerden op de conventie zijn bij een onbeslist resultaat van die stemming (d.w.z. als er niemand 50 procent + 1 stem behaalt) in volgende stemrondes vrij om zelf te kiezen wie zij willen steunen, zelfs voor iemand die momenteel nog geen kandidaat is. In de wandelgangen wordt steeds vaker gesuggereerd dat de partijleiding Afgevaardigde Paul Ryan, de huidige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, wil bewegen zich op de conventie kandidaat te stellen. De kans dat Paul Ryan dat daadwerkelijk wil is uiterst klein.

Het ligt eerder voor de hand dat Ted Cruz uiteindelijk de compromiskandidaat wordt. Hoewel Cruz veel vijanden binnen de partij heeft, maken veel van zijn critici nu gemene zaak met zijn campagne uit angst voor een desastreuze Trumpkandidatuur. Maar de kansen voor Cruz zijn ook goed, omdat hij achter de coulissen een gewiekste “secundaire campagne” heeft gevoerd die lijkt te leiden tot een stuk onzichtbare steun voor de senator uit Texas die hem op de partijconventie van pas kan komen.

Omdat de beslissing uiteindelijk niet door de kiezers in de staten maar door de gedelegeerden op de conventie zal worden genomen, heeft Cruz veel geïnvesteerd in het paaien van de mensen die deze lente daadwerkelijk aangewezen worden namens de partijafdeling van de staat naar Cleveland af te reizen. Ook zijn veel van die gedelegeerden gevestigde partijleden die er baat bij hebben Trump te stoppen. Zodra zij na de eerste ronde van hun verplichting zijn ontheven voor de toegewezen kandidaat te stemmen, zouden veel van hen hun steun wel eens naar Cruz kunnen verschuiven. Een overwinning van Cruz in een tweede stemronde door de gedelegeerden op de conventie is niet uitgesloten.

Dankzij deze onzichtbare hand achter de dynamiek van de voorverkiezingen blijft de nominatie van Donald Trump ondanks de sensationele krantenkoppen uiterst onwaarschijnlijk. Of Republikeinen blij moeten zijn met het vooruitzicht de naam Ted Cruz namens hen op het stembiljet te zien prijken valt nog zeer te bezien, aangezien veel Amerikanen een negatief beeld van hem hebben. Toch zijn de electorale kansen van Cruz vele malen beter dan die van Trump. Het blijft momenteel onduidelijk hoeveel Republikeinse stemmen een kandidaat Cruz zou kwijtraken als gevolg van gebelgde Trump-supporters die weigeren een andere kandidaat te steunen, of als Trump zou besluiten als onafhankelijke kandidaat de race tegen Cruz en Hillary Clinton in te stappen, hetgeen tot stemmenverlies bij de Republikeinen zou leiden.
                                                                                 
In ieder geval zou zo’n scenario de toekomst van de Republikeinse partij veilig stellen, iets waarover veel Republikeinen zich momenteel terecht ernstig zorgen maken. De “Never Trump”-beweging is weliswaar klein, maar is niettemin groot genoeg om de partij in geval Trump de kandidaat wordt te splijten. Dat anti-Trumpers in november thuisblijven is het doembeeld van veel conservatief-liberale Amerikanen, want het zou de Republikeinse partij voor langere tijd van de politieke kaart vegen en zou betekenen dat Amerika in rap tempo een de facto één-partijenstaat onder leiding van de Democraten wordt. Dat zou erg ongezond zijn voor de democratische grondrechten in het land.

Het blijft nog steeds onmogelijk om echt iets zinnigs te zeggen over de uitkomst van de presidentsverkiezingen in november, maar de kansen van Hillary Clinton stijgen duidelijk gestaag. Hoe langer de crisis bij de Republikeinen aanhoudt, des te slechter wordt het imago van de partij onder de doorsneekiezers. De voortdurende kandidatuur van Kasich – de nummer drie op grote afstand – verlengt de crisis kunstmatig, omdat Cruz daardoor geen ruim baan krijgt om steun van de anti-Trump-kiezers te vergaren. Maar er zijn twee belangrijke redenen, waarom Kasich tot aan de conventie wil volhouden. Ten eerste hoopt hij op een betwiste conventie nog een kans te maken om de nominatie in de wacht te slepen, zodra de kandidatuur van Trump door een tekort aan steun in een eerste stemronde in duigen valt. Ten tweede is Kasich een wet in zijn thuisstaat Ohio indachtig die voorschrijft dat de gedelegeerden die hij in de voorverkiezingen in die staat heeft gewonnen aan de nummer twee van die race worden vergeven als hij uit de race zou stappen: dat is Donald Trump. Een voortijdig stoppen door Kasich zou Trump dus onbedoeld over de drempel kunnen helpen. Het is dus voor de anti-Trump-beweging van belang dat Kasich doorgaat.

Aangezien ook Hillary Clinton nog in de schaduw van een nog broeiend schandaal opereert en de Sanders-campagne zich zeker na de groeiende reeks overwinningen (inclusief in Wisconsin deze week) ook niet zomaar gewonnen geeft, blijft het politieke spel nog erg spannend en kan er zeker nog niet in zekerheden worden gesproken over de uitkomst van het spel.

zaterdag 2 april 2016

Campagnemanager Trump gearresteerd voor mishandeling

Illustratie: DonkeyHotey (Flickr, CC)
Afgelopen dinsdag is Corey Lewandowski, de manager van Donald Trumps presidentiële campagne gearresteerd voor mishandeling. Dat is natuurlijk groot nieuws. Dat het kleine akkefietje tussen Lewandowski en een journaliste van een bevriende nieuwswebsite niet in der minne is opgelost en in de strafrechtelijke vervolging van Lewandowski is uitgemond ligt voornamelijk aan Donald Trump en zijn betreurenswaardige manier van managen.

Vorige maand trad Lewandowski iets te hardhandig op tegen de journaliste in kwestie, Michelle Fields van Breitbart.com, een tamelijk controversiële conservatieve nieuwswebsite die tot dusver de kandidatuur van Donald Trump vierkant steunt. In het gedrang na een persconferentie van Trump sprong Lewandowski tussen de weglopende Trump en mevrouw Fields, greep haar bij de arm en trok haar bij zijn baas weg. Fields was boos en toonde kort daarna op Twitter een flinke blauwe plek op haar arm waar Lewandowski haar gepakt had.

Het trieste aan de zaak is dat Fields aangaf dat wat haar betrof met welgemeende excuses van Lewandowski de kous af was. Niets aan de hand, zou je zeggen. Foutje, kan gebeuren. Er gebeurden toen twee dingen. Ten eerste kregen Fields en al haar collega’s bij Breitbart.com van haar baas een doofpotcommando: niemand mocht er nog verder over praten. Dat er van hogerhand geen greintje medeleven kwam en, sterker nog, dat Fields geacht werd de zaak maar te slikken schoot haar in het verkeerde keelgat. Al borrelende onenigheid binnen Breitbart.com over het zwalkende bestuur door de nieuwe directie sinds de dood van oprichter Andrew Breitbart en de tanende kwaliteit van de website kwam naar de oppervlakte: Fields en een flinke groep verontruste journalisten namen pardoes ontslag.

Het tweede feit is nog verbazingwekkender: zowel Lewandowski als Donald Trump zelf beweerden bij hoog en laag dat Fields het voorval had verzonnen en bleven dit volhouden, zelfs nadat er meerdere video-opnamen opdoken die de beschuldigingen van Fields bewezen. Lewandowski beweerde haar nooit te hebben ontmoet. Trump beweert tot vandaag dat de videobeelden de onschuld van Lewandowski aantonen. Na een aantal weken van stijgende verontwaardiging heeft Fields uiteindelijk aangifte gedaan en na het zien van de videobeelden en het horen van getuigen – er stonden immers grote drommen journalisten van allerlei media bij – besloot de politie in het stadje Jupiter in Florida meneer Lewandowski op het bureau uit te nodigen, waar hij werd gearresteerd en in staat van beschuldiging gesteld.

Het had allemaal niet gehoeven, vooral omdat Lewandowski een volledig betekenisloze persoon is. Als campagnemanager heeft hij geen echte taak: Trump runt namelijk zijn eigen campagne, met verbazend veel succes. Donald Trump had Lewandowski dus eenvoudig als een baksteen kunnen laten vallen, en in plaats daarvan blijft hij hem verdedigen als een eerbaar persoon. Trump kijkt recht in de camera en liegt dat het gedrukt is, zo nodig in een split screen met de videobeelden die zijn leugens ontkrachten.

Trump heeft zijn eigen theorieën over media en politiek en hij gelooft dat alle publiciteit, ook slechte publiciteit, hem ten goede komt. Daarin vergist hij zich. Het is waar dat hij koploper binnen de partij is en dat zijn echte fans alles wat hij zegt, ook over deze affaire, voor zoete koek slikken. In die zin is zijn campagne eerder een persoonlijkheidscultus. Maar zijn draagvlak onder Republikeinen is beperkt en de #NeverTrump-beweging – de naam voor verontruste Republikeinen die weigeren Trump in november bij de stembus te steunen – groeit. Aan de marges begint zijn steun dankzij deze en de groeiende reeks andere affaires te ontrafelen.

Het is ontluisterend dat zoveel Amerikanen (we hebben het over een paar miljoen mensen) steun geven aan de openlijke charlatan Trump. Een goed deel van de kiezers doet dat uit pragmatische redenen: ze zien Trump als de nuttige sloophamer waarmee de Republikeinse partij kan worden vernietigd of tot ideologische zuivering (d.w.z. verrechtsing) kan worden gedwongen. Daaronder zijn zowel boze Republikeinse kiezers als opportunistische Democraten. Maar er zijn ook vele true believers die geloven dat Trump de prangende problemen van het moment kan oplossen door zijn geniale leiderschapsstijl.

Zulke mensen zijn blind voor het feit dat Trump een belabberd leider is wiens success in eerste instantie te danken is aan het toeval van het moment, omdat hij een groep woedende kiezers heeft aangeboord. Maar het verkneukelend genoegen van de media over het spektakel dat Trump levert draagt ook bij aan zijn voortbestaan als presidentskandidaat: hoe langer hij in het spotlicht blijft staan, des te beter zijn hun kijkcijfers. En dat het succes van Trump de kansen van hun voorkeurskandidaat – Hillary Clinton – vergroot, zullen zij ook niet erg vinden.

woensdag 23 maart 2016

Presidentsverkiezingen 2016 blijven onvoorspelbaar

Illustratie: DonkeyHotey (Flickr, CC)
Ondanks het feit dat het veld kandidaten intussen drastisch is teruggebracht tot vijf personen (twee Democraten en drie Republikeinen), blijven voorspellingen over de uitkomst van de presidentsverkiezingen in november volledig onmogelijk.

Aan Democratische kant is intussen duidelijk dat Hillary Clinton de uiteindelijke kandidaat voor haar partij zal worden, aangezien Senator Bernie Sanders haar aantal gedelegeerden niet meer kan evenaren. Bij de “Grand Old Party” - de bijnaam voor de Republikeinen – blijft er onzekerheid vanwege de heftige afkeer van grote groepen Republikeinen jegens de koploper, miljardair en reality-tv-ster Donald Trump. Het uitblijven van een georganiseerd tegenantwoord op Trump binnen de partij zorgt ervoor dat Trump de voorverkiezingen blijft domineren en verder kan gaan met het vergaren van het grootste aantal gedelegeerden voor de Republikeinse partijconventie die in juli in Cleveland (Ohio) zal plaatsvinden.

Wie de uiteindelijke Republikeinse kandidaat is ondanks die duidelijke winst van Trump in veel staten nog helemaal niet duidelijk, omdat Trump zeer waarschijnlijk niet de drempel van 1.237 gedelegeerden zal halen. Volgens het partijregelement kan een kandidaat niet genomineerd worden met steun van minder gedelegeerden. Dat betekent dat er op de conventie meerdere stemrondes zullen plaatsvinden, waarbij gedelegeerden tussen de stemrondes uiteraard flink gepaaid worden door andere kandidaten in de hoop dat zij, na de eerste ronde bevrijd van hun verplichte steun aan de toegewezen kandidaat, hun steun naar een ander verschuiven. Dat kunnen in principe ook personen zijn die niet aan de voorverkiezingen hebben deelgenomen, of die al vroeg zijn afgehaakt. Het is met die dynamiek in het achterhoofd dat John Kasich, de gouverneur van Ohio die totnogtoe enkel in zijn thuisstaat kon winnen, nog in de race blijft: hij hoopt in juli in Cleveland in de tweede stemronde steun te kunnen winnen die groter is dan zijn uiteindelijk vergaarde aantal gedelegeerden.

In de tussentijd betekent de aanwezigheid van Kasich echter dat de anti-Trumpstemmen gesplitst worden, hetgeen in het voordeel van Trump is. Er wordt met de dag luider geroepen dat Kasich zijn campagne moet staken om de nummer twee, Senator Ted Cruz, een degelijke kans te geven om in de buurt van Trump te komen en hem zo het argument te ontnemen dat hij bij een relatief klein tekort aan gedelegeerden toch recht zou hebben op de nominatie.

Duidelijk is in ieder geval dat een nominatie van Donald Trump niet kan leiden tot zijn presidentsschap: alle peilingen wijzen uit dat hij van Hillary Clinton op beschamende wijze zou verliezen. Sommige analisten, die de demografische samenstelling van individuele staten goed hebben bekeken, beweren zelfs dat Clinton met minimaal 400 kiesmannen in het Electorale College een monsterzege uit de bus zou kunnen slepen. Daarnaast vrezen veel Republikeinse afgevaardigden en senatoren die in november op hetzelfde stembiljet als Trump staan dat zij het slachtoffer zullen worden van de anti-Trumpsentimenten in Amerika. Een president Hillary Clinton zou onder die omstandigheden zonder twijfel kunnen rekenen op een Democratische Senaat en het is zelfs mogelijk dat haar partij ook een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden zou boeken. Daarmee zou ze nagenoeg vrij spel krijgen om het beleid van Barack Obama voort te zetten.

Ook voor de Republikeinse partij zien de gevolgen van een Trump-kandidatuur er niet erg rooskleurig uit. De nu al broeiende revolte zou tot uitbarsten kunnen komen. Onder erg ongunstige omstandigheden zou er een serieuze splitsing kunnen ontstaan, met de opkomst van een nieuwe conservatief-liberale partij, met als gevolg dat Democraten voor meerdere jaren gegarandeerd het Witte Huis kunnen bewonen, zolang de oppositie tussen twee partijen verdeeld blijft.

Aan de andere kant blijven Republikeinen nog hopen op spoedig nieuws vanuit het Ministerie van Justitie, dat al maanden het FBI-onderzoek tegen Hillary Clinton (voor het schenden van de wet op de staatsgeheimen) traineert in een poging Clinton zo over de verkiezingsdatum in november te helpen. Of het uitblijven van rechtsvervolging van Clinton politiek gezien veel beter is voor haar is te betwijfelen; toch kan ze in ieder geval rekenen op de steun van de belangrijkste media, die tot dusver weinig aandacht geven aan het FBI-onderzoek (of de parlementaire enquête onder leiding van Republikeins Afgevaardigde Trey Gowdy). Ondanks die radiostilte is het moeilijk voor te stellen dat de Republikeinse partij of aan de partij geliëerde belangenorganisaties in de zomer en herfst geen geld zullen besteden aan reclamespotjes om de aantijgingen jegens Clinton grotere ruchtbaarheid te geven. Als een andere kandidaat dan Trump tegenover Hillary op het kiesbiljet staat, is het heel goed mogelijk dat Clinton juist flink verliest.

Er zijn momenteel echter te veel plausibele scenario’s mogelijk die allemaal tot radicaal andere gevolgen leiden. Alle oude statistische modellen zijn dit verkiezingsjaar al volledig nutteloos gebleken, dus het zou waanzin zijn om in maart van het jaar al zinnige uitspraken te doen over de kansen van de twee partijen in november.


Het is duidelijk dat Amerikaanse kiezers boos zijn – een vaststelling die weinig heel laat van de bewering van de Democraten dat het land tevreden is over het beleid van president Obama – maar er zijn verschillende uitlaatkleppen voor die woede. De nu tanende kandidatuur van Bernie Sanders toont een heftige ontevredenheid onder jonge Democraten over Hillary Clinton (die zij te zwak, te gematigd, te oud en/of te leugenachtig vinden). Aan de andere kant verzamelt Donald Trump een harde maar zeer diverse kern boze burgers achter zich, waaronder zeker ook een percentage Democratische kiezers die Sanders juist weer te radicaal vinden, maar die Clinton niet vertrouwen. Voor veel Trump-supporters is zijn beleidsprogram niet belangrijk: zij zijn alleen maar geïnteresseerd in afbraak van “het systeem” en een protest tegen “het establishment”, wat dat ook moge betekenen. Een dergelijke emotionele stemming, die willens en wetens gespeend is van rationele overwegingen, maakt het voorspellen van de uitkomst van de verkiezingen onmogelijk.

zondag 31 januari 2016

Er is meer dan Hillary en Trump

Aanstaande maandag gaan kiezers in de Amerikaanse staat Iowa naar de stemlokalen en daarmee begint officieel het ingewikkelde verkiezingsproces voor het presidentsschap van 2016. Voor Nederlanders blijft het Amerikaanse systeem voor presidentsverkiezingen toch erg ingewikkeld. Dat geldt overigens niet alleen voor de doorsneeburger: wie afgaat op de berichtgeving in de media in Nederland krijgt al snel de verkeerde indruk dat de race tussen voormalige First Lady Hillary Clinton en mediamagnaat en miljardair Donald Trump gaat.

Hoewel beide kandidaten wel degelijk meedoen, zijn er veel meer dan alleen die twee vooraanstaande persoonlijkheden. Zo doen er aan Republikeinse zijde nog een dozijn andere kandidaten mee en heeft Hillary Clinton aan haar kant ook concurrentie van de populaire senator Bernie Sanders. Het proces dat maandagavond in Iowa begint is dan ook slechts een soort kwalificatieduel: beide partijen komen gescheiden in de verschillende stemdistricten samen om te beslissen wie de uiteindelijke kandidaat wordt om in november op de kieslijst de partij te vertegenwoordigen.

Iedere staat hanteert zo zijn eigen regels voor die voorverkiezingen, maar in de praktijk zijn er twee varianten. Veel staten gebruiken daadwerkelijke voorverkiezingen, waar kiesgerechtigde burgers een stem in een stembus schuiven (of gebruik maken van een stemmachine). Iowa maakt gebruik van zogenaamde caucuses, een systeem waarbij kiezers niet direct op de kandidaat stemmen, maar een bepaald aantal “punten” toewijzen aan een bepaalde kandidaat, afhankelijk van het aantal stemmen dat wordt uitgebracht op die kandidaat (bij de Republikeinen) of het aantal kiezers dat zich aan het einde van de avond in de hoek voor een bepaalde kandidaat bevindt (de Democraten proberen letterlijk hun buren in de gymzaal of het clubgebouw te overreden over te lopen naar een andere kandidaat). De punten vertegenwoordigen het aantal gedelegeerden op de partijconventie dat aan het einde van de voorverkiezingen aan een kandidaat is verbonden. Maar let er wel op dat al die gedelegeerden vrij zijn hun stem te veranderen als de partijconventie er in een eerste stemronde niet uitkomt.

Wie zich bewust is van de complexiteit van dat proces, begrijpt ook dat de landelijke peilingen, waarin Hillary Clinton en Donald Trump aan kop gaan, niet alles zeggen. De beslissing wordt immers per staat genomen en de populariteit van de verschillende kandidaten varieert nogal per staat.

Met dit in achterhoofd rijst dan de vraag: welke kandidaten maken dan echt de grootste kans om uiteindelijk op de stemlijst te staan? Dat blijft op dit moment voor beide partijen nog koffiedikkijken. Op papier lijken Trump en Clinton de hoogste ogen te gooien, maar of zij daadwerkelijk aan het einde van het voorverkiezingsproces de meeste gedelegeerden op de partijconventies van hun partij zullen hebben vergaard is zeer de vraag.

Aan Republikeinse zijde is Donald Trump veruit de kandidaat met de meeste steun, maar dat is een vertekend beeld, omdat de partij erg versplinterd is. Met zo’n 30 procent van de Republikeinse stemmen achter zich betekent dat tegelijk ook dat bijna 70 procent van de Republikeinen hem niet steunt. Binnen de liberaal-conservatieve beweging is er ook veel verzet tegen Trump. Drie invloedrijke liberale media – FOX News en de opinietijdschriften National Review en The Weekly Standard – verkeren openlijk in een staat van oorlog met Trump die zij een vulgaire oplichter vinden. In hoeverre dat georganiseerde verzet tegen de kandidatuur van Trump ook invloed heeft op de achterban is onduidelijk, maar het kan niet worden gebagatelliseerd.

Naast Trump zijn er dan nog een aantal andere kandidaten die wel degelijk een reële kans hebben om hem uiteindelijk van zijn troon te stoten. Dat zijn met name Senator Ted Cruz uit Texas en Senator Marco Rubio uit Florida. Hoewel Rubio ver achterloopt in veel peilingen, tonen diezelfde peilingen ook aan dat hij de tweede keus is van veel kiezers. Als Trump óf Cruz zou afhaken of anderszins in onmin zou geraken bij de Republikeinse achterban, is het zeker niet onmogelijk dat Rubio ineens omhoogschiet. De andere kandidaten aan Republikeinse zijde maken realiter weinig kans.

Aan Democratische kant was de verwachting dat Hillary Clinton zonder veel oppositie vanuit de partij de nominatie zou opeisen. Als echtgenote van de immens populaire Bill Clinton is ze al jaren de gedoodverfde kandidate voor de partij. Maar twee factoren gooien roet in het eten en de strijd blijkt toch een stuk ruiger uit te vallen dan verwacht.

Aan de ene kant vinden veel Democratische kiezers dat President Obama de afgelopen zeven jaar niet fel genoeg naar links is gegaan. Hillary Clinton, die in de eerste ambtstermijn van Obama minister in zijn kabinet was, wordt door veel van de kiezers op de linkervleugel van de partij met die te gematigde koers van Obama vereenzelvigd – en die vleugel is de afgelopen jaren flink gegroeid. Die kiezers, vooral veel studenten en jonge, hoogopgeleide kiezers, steunen Bernie Sanders, de eerste succesvolle politicus in de Verenigde Staten die zich openlijk sociaal-democraat noemt en campagne voert onder het motto dat Amerika zich naar Zweeds model moet hervormen: hogere belastingen en een nationalisering van alle publieke diensten. Hoe gevaarlijk Sanders uiteindelijk voor Clinton wordt is onduidelijk, maar zijn succes is duidelijk groter dan verwacht.

De tweede factor is Clintons ambtstermijn als minister. De schandalen uit die periode beginnen zich intussen zo hoog op te stapelen dat Hillary ze steeds moeilijker onder het tapijt kan vegen. Met de recente release van de film 13 Hours, waarin de incompetentie en het desinteresse van Hillary’s departement met betrekking tot de terroristische aanval in Benghazi (Libië) op meesterlijke wijze wordt aangeklaagd, komt de onverkwikkelijke kant van Clintons verleden midden in het verkiezingsseizoen weer in de schijnwerper.

Daarnaast beginnen er steeds meer geruchten uit de FBI uit te lekken dat agenten haar willen aanklagen voor grove overtredingen van de wettelijke regels voor de omgang met staatsgeheimen. Het onderzoek naar Clinton heeft al stapels bewijs opgeleverd dat Clinton topgeheime informatie via haar onbeschermde persoonlijke e-mailadres heeft verstuurd. Vervolging is echter aan de minister van Justitie en het ligt niet voor de hand dat de Democratische minister in een cruciaal verkiezingsjaar vervolging van de Democratische kandidate zal goedkeuren. De onvrede onder de FBI-agenten begint te groeien en als er niets blijft gebeuren dreigt er een zeer publieke rel binnen de FBI. Dat kan ook niet goed zijn voor het imago van Hillary of de regering-Obama.

Kortom, de positie van Hillary is erg penibel. Als ze voor november gedwongen wordt zich uit de race terug te trekken of zich publiekelijk moet verantwoorden voor mogelijk strafbare feiten, staat de Democratische partij voor een dilemma. Of Bernie Sanders in een algemene verkiezingsstrijd een reële kans maakt tegen Republikeinse kandidaten is maar de vraag.

Het duurt nog negen maanden tot de algemene verkiezingen en er kan nog veel gebeuren tussen nu en dan. Of Hillary Clinton en Donald Trump dan überhaupt op de stemlijst staan is nog erg onduidelijk.

donderdag 6 augustus 2015

Republikeinen moeten Trump neutraliseren

Een versie van dit artikel is op 6 augustus 2015 in het Nederlands Dagblad verschenen.

Aanstaande donderdagavond vindt het eerste debat tussen Republikeinse presidentskandidaten plaats. De meeste aandacht gaat momenteel uit naar multimiljardair en tv-persoonlijkheid Donald Trump, die in alle nationale peilingen met ruime afstand op kop loopt.

Dat is een probleem, want Trump is in zeer negatief opzicht een buitenbeentje in de partij. Niet alleen heeft hij geen enkele politieke ervaring, hij past daarnaast ook qua ideologie en persoonlijke stijl niet binnen de Republikeinse partij. Dat hij überhaupt kandidaat voor de Republikeinen is, is erg bevreemdend: tot voor kort gaf hij zelf aan Democratisch-gezind te zijn en hij huldigt standpunten die niet bij het klassieke liberalisme passen die de kern van het Republikeinse conservatisme vormen. Zo is Trump voorstander van een nationaal ziekenfonds, à la Groot Britannië, en is hij radicaal pro-abortus. Daarmee past Trump beter bij de Democraten. In 2007 was Trump ook een donor voor Hillary Clinton, die nu de gedoodverfde Democratische kandidate is.

Dat Trump desondanks aan kop ligt komt vooral door een groeiend maatschappelijke onrust die alternatieve kandidaten aan beide kanten van het politieke spectrum momenteel een flinke steun in de rug geeft. Voor de Democraten is dat Bernie Sanders, senator voor Vermont, die zichzelf trots “democratisch socialist” noemt (traditioneel een scheldwoord in de VS), maar desondanks volle zalen in universiteitssteden trekt. Trump heeft de gave om op mediagenieke wijze heilige huisjes binnen beide partijen om te schoppen, tot groot genoegen van Republikeinse kiezers die genoeg hebben van de fluwelen handschoenen waarmee partijleiders omgaan met een president wiens beleid zij rampzalig en corrupt vinden.

Ondanks feit dat de media de kandidatuur van Trump erg hypen, maakt hij geen enkele kans om daadwerkelijk genomineerd te worden. Zijn lompe schofferingen van Vietnam-veteraan en voormalig krijgsgevangene John McCain en kort daarna van senator Lindsey Graham tonen aan dat Trump het niveau van het politieke debat niet zal verhogen. Trump spreekt clichématig over controversiële onderwerpen, maar het schort hem aan dossierkennis en details.

Ook moet de omvang van zijn achterban niet worden overdreven: met 17 officiële kandidaten in de partij is de steun voor iedereen tamelijk versplinterd. Zodra er kandidaten gaan afvallen en de percentages gaan verschuiven zullen andere kandidaten gemakkelijker de proteststeun van Trump-supporters kunnen overstemmen. Ook geeft zestig procent van de Republikeinse kiezers aan onder geen enkele voorwaarde voor Trump te stemmen; daarmee is Trump’s kans op de nominatie mathematisch onmogelijk.

Maar Trump kan op twee manieren flink spelbederver spelen. Dankzij de spelregels krijgt hij gegarandeerd een plaats op het podium in de eerste debatten, met als gevolg dat echte politici voor het dilemma staan hoe ze moeten omgaan met een onserieuze blaaskaak in een inhoudelijk debat. Wat doen de andere Republikeinen als hij hen voor de camera direct afvalt? Boos reageren of de man negeren? In beide opties schuilt het gevaar onredelijk over te komen, hetgeen schadelijk kan zijn.

Het tweede gevaar ligt op de loer nadat Trump afhaakt. Republikeinen zijn doodsbenauwd dat hij dan doorgaat als onafhankelijke kandidaat, iets waarover Trump al openlijk heeft gespeculeerd. Hij is rijk genoeg om zo’n monument aan zijn eigen ijdelheid lang genoeg uit te zingen. In dat geval krijgt Hillary Clinton de verkiezing op een zilveren dienblaadje aangereikt. Met de kleine marges tussen de twee grote partijen kan hij genoeg stemmen van de Republikeinen afsnoepen dat Hillary er als lachende derde met het spreekwoordelijke been vandoor gaat; een herhaling van de race tussen Bush sr. en Bill Clinton in 1992, toen Ross Perot de herverkiezing van vader Bush verknoeide.

Dit is allemaal nog zeer onzeker. Ook Hillary Clinton heeft de nominatie van haar partij nog niet binnen, zeker niet nu er een crimineel vooronderzoek tegen haar loopt. Maar de sentimenten die Trump binnen de partij aanboort moeten door de partij serieus worden genomen, zodat hij zo snel en definitief mogelijk buiten de race gesloten wordt. Alleen dan krijgt de partij ruim baan om het indrukwekkende aantal getalenteerde kandidaten  met echte inhoudelijk ideeën aan Amerika voor te stellen en de clownshow waar de media-geile Trump op aast te voorkomen.


zaterdag 28 februari 2015

Netwerken voor Republikeinse presidentskandidaten op CPAC

Republikeins Senator Rand Paul (Kentucky) spreekt de zaal toe tijdens CPAC
Foto: Gage Skidmore (CC 2.0)
Van 26 tot 28 februari vond het jaarlijkse CPAC-congres plaats in National Harbor in de staat Maryland. Tijdens dit congres voor conservatieve politieke activisten en journalisten kregen de Republikeinse presidentskandidaten – waarvan de meesten nog niet officieel hebben aangekondigd dat ze ook kandidaat zijn – de kans zich voor te stellen aan het politiek actieve deel van de conservatieve achterban. Een goed moment voor een graadmeter voor de langzaam opwarmende verkiezingscampagnes in de VS.

Over dit congres mocht ik afgelopen vrijdag in het NOS radioprogramma Met het oog op morgen één en ander uitleggen (link naar audio: segment begint op 49:30).

Wat is CPAC?

Het congres wordt georganiseerd door de American Conservative Union, een conservatieve vereniging en is bedoeld voor conservatieve activisten, journalisten en denkers en brede zin. Het is sinds de jaren tachtig flink uitgegroeid tot een grote beurs waarin niet alleen maar toespraken van vooraanstaande mensen in de beweging aantrekken, maar ook de mogelijkheden tot netwerken. Natuurlijk maken aspirerende politici van de rechterhelft van het politieke spectrum daar gebruik van om zichzelf voor te stellen. Dus komen er veel Republikeinse presidentskandidaten om een toespraak te houden of geïnterviewd te worden. In de marge van het congres zelf vinden er veel gesprekken over donaties aan mogelijk politieke campagnes plaats en proberen kandidaten hun boodschap aan de aanwezige conservatieve pers te verkopen.

Het is overigens geen gebeuren van de Republikeinse partij. De partijleiders zijn daar vaak niet welkom, omdat veel bezoekers van CPAC hen te gematigd vinden.

Wie zijn de belangrijkste sprekers?

Dit jaar zijn de belangrijkste sprekers met name Jeb Bush, Chris Christie, Scott Walker en Ted Cruz. De laatste twee zijn wat meer op eigen terrein op CPAC, omdat veel bezoekers een wat hardere ideologische lijn trekken en niet zo veel geduld hebben met gematigde kandidaten. Walker en Cruz hebben een goede staat van dienst wat dat betreft. Walker heeft in Wisconsin een aantal belangrijke misstanden aangepakt, met name het verplichte lidmaatschap in een vakbond voor ambtenaren van de staat; daarmee heeft hij de staat een hoop geld bespaard. Cruz trekt in de Senaat ook een harde lijn tegenover de partijleiders en de Democraten. Dat spreekt mensen op CPAC erg aan.

Jeb Bush en Chris Christie gelden als meer gematigd en zijn daarom minder populair. Hun opgave was het dus om in hun presentatie dat sceptische publiek voor zich te winnen. Dat is Bush slechts ten dele gelukt. Een niet onaanzienlijk deel van de aanwezigen is de zaal uitgelopen toen hij kwam spreken en enkele anderen lieten boegeroep horen. De kritiek op Bush is, vind ik, niet terecht: Bush is een stuk conservatiever dan zowel zijn vader als zijn broer, maar hij zegt een aantal onaangename waarheden over immigratie en onderwijsbeleid, waar een kleine groep binnen de conservatieve beweging niets van wil weten.

Chris Christie haalde in zijn toespraak vooral uit naar de media en Jeb Bush, een teken dat hij weet dat hij op achterstand staat.

Waar staat de Republikeinse partij?

Aan de ene kant staat de partij er goed voor. Veel Amerikanen hebben het met president Obama helemaal gehad en staan dus open voor een alternatief. Dat zag je ook tijdens de Congresverkiezingen in 2014 toen de Republikeinen flink zetels in de Senaat en het Huis wonnen. De conservatieve principes – een kleinere, minder dominante federale overheid, meer vrijheid voor de economie en groter respect voor rechten van burgers (met name geloofsvrijheid) – passen wel goed bij de problemen van het moment.

Aan de andere kant blijft de partij nog steeds kampen met twee belangrijke zwaktes. De partij heeft nog steeds geen duidelijk gezicht. Er is niemand die in het hele land als aansprekend symbool van de partij geldt en dat leidt ertoe dat veel Amerikanen aan de nog steeds zeer impopulaire George W. Bush blijven denken. Het verbaast dan ook niet dat een recente peiling aantoonde dat een meerderheid van de ondervraagden alle mogelijke Republikeinse kandidaten “een kandidaat van het verleden” vond, terwijl Hillary Clinton met een kleine meerderheid als “kandidate van de toekomst gold.”

Een ander probleem is dat de partij het nog steeds niet eens is over een goed omlijnd verkiezingsprogram. De Republikeinen blijven daarmee de “partij van nee”, wier beeld bijna volledig bepaald wordt door tegenstand tegen het beleid van president Obama en zijn partij. Daarmee zal de partij niet genoeg stemmen van zwevende kiezers kunnen aantrekken.

Dat wil overigens niet zeggen dat er geen ideeën of ontwerpplannen zijn. In tegendeel, er is een veelheid aan verschillende voorstellen. Met name rond Obamacare, waar alle Republikeinen zo snel mogelijk vanaf willen, zijn er meerder veelbelovende wetsontwerpen ontwikkeld. Maar het is de partijleiding niet gelukt om de partij rond één ontwerp te verenigen.

Wat betekent CPAC voor de Republikeinse partij?

De betekenis van CPAC is relatief beperkt. Omdat CPAC geen conferentie is van een doorsnee van de Republikeinse partij, maar eerder één vleugel van de partij vertegenwoordigt, kan de toon van deze jaarlijkse conferentie niet direct als graadmeter voor de richting van de partij worden geïnterpreteerd. Toch zegt het congres wel iets over de achterban. Het is duidelijk dat de onvrede van de achterban over de richting van de partij en het bestuur van de partijleiding groeit. Zoals verwacht won Rand Paul, de libertaire senator uit Kentucky, de peiling onder deelnemers van het congres, zoals ook zijn vader Ron Paul in voorbije jaren vaak favoriet was. De visie van vader en zoon Paul – een kleinere overheid en een minder interventionistische rol van de VS in de wereld – spreekt erg aan bij de bezoekers van CPAC.

Maar gouverneur Scott Walker nam een zeer vermeldenswaardige tweede plaats in bij die peiling. Dat is niet onbelangrijk. Dat betekent dat die achterban niet alleen maar gedachteloos aan protest en revolutie denken, maar bereid zijn om een realistische kandidaat met een gedegen staat van dienst als tweede keuze te overwegen. Dat tekent een vermogen tot pragmatisch denken onder conservatieve activisten en dat geeft hoop dat de partij niet voor eeuwig verzand zal blijven in intern geruzie over de richting van de partij.

zondag 2 november 2014

Verkiezingen in bitter gepolariseerd Amerika

Als de uitslagen van de Congresverkiezingen op woensdagochtend bekend worden weet Amerika wellicht nog steeds niet wie de Senaat in handen heeft. In verschillende staten is het verschil in de peilingen tussen de Republikeinse en de Democratische senaatskandidaat enorm klein.

In Louisiana en Georgia eist de wet bovendien dat kandidaten minstens vijftig procent van de stemmen moeten behalen om een tweede stemronde in resp. december en januari te voorkomen. Het zal dus misschien wel tot januari duren voor duidelijk wordt, welke partij de Senaat in handen krijgt.

Ideologisch

Die krappe marges tussen de twee partijen komt door de bittere polarisering van Amerika. President Obama is nog nooit zo impopulair geweest: in 43 staten geven kiezers hem nu een onvoldoende rapportcijfer. Democraten doen verwoede pogingen om Obama buiten de verkiezingen te houden: hij staat immers niet op het stembiljet. Tevergeefs: congresverkiezingen halverwege de tweede ambtstermijn van een president zijn altijd de facto een referendum over de president.

Zo argumenteerde de conservatieve columnist Dennis Prager vorige maand dat elke stem aan een Democraat een stem voor de president is. Onafhankelijke policiti bestaan niet meer: alle Democraten steunen de harde linkse koers van de president. Daar valt hier en daar wel wat op af te dingen, maar hij zit er niet ver naast. De goedkeuring van Obamacare, waarbij alle Republikeinen en slechts 34 Democraten in het Huis van Afgevaardigden tegen de wet stemden, is een sprekend voorbeeld van de ideologische puurheid in beide partijen. Op 4 na zijn al die Democraten intussen uit het Huis verdwenen.

Kiezers gedragen zich anders dan voorheen. Vroeger was het niet ongewoon dat burgers Democraten voor het ene ambt en Republikeinen voor het andere ambt kozen, een zogenaamde split ticket, ofwel een gemengd stembiljet. Die dagen zijn voorbij: meer kiezers dan ooit stemmen uitsluitend voor kandidaten van dezelfde partij voor alle ambten die dat jaar op het stembiljet staan, van president en congreslid tot de burgemeester, de sheriff en de onderwijsraad.

Stembusfraude

Er zijn ook zorgen over de integriteit van de verkiezingen zelf. Een nieuwe wetenschappelijke studie bewijst dat een klein, maar niet insignificant aantal buitenlanders illegaal stemt in de VS, en bijna allemaal voor de Democraten. In 2008 heeft dat de uitkomst van enkele congressionele verkiezingen beïnvloed.

Colorado zorgt voor nieuwe hoofdbrekens dit jaar. Daar schafte de Democratische provinciale regering de stembus helemaal af. Iedereen stemt nu per post. De nieuwe procedure lokt grootschalige stembusfraude uit aangezien er geen enkele controle is op de identiteit van de kiezers die formulieren insturen. Fraudeurs kunnen ongebruikte stembiljetten zonder problemen uit de recycling van burgers opvissen.

In het licht van legio dergelijke voorbeelden is het onbestaanbaar dat de Democraten, met vertrekkend minister Holder van Justitie voorop, beweren dat stembusfraude niet bestaat en een identificatieplicht bij de stembus onnodig is. Holder beticht voorstanders van zo’n identificatieplicht van racisme, omdat minderheden volgens hem sterker benadeeld worden door zulke regels dan blanken. Dat is een aanvechtbare bewering. Belangrijker is waarschijnlijker dat minderheden de voorkeur geven aan Holders partij. Met overdreven aantijgingen van racisme wil Holder met hulp van de sensationalistische pers zwarte kiezers tot genoeg verontwaardiging aansporen om op 4 november te stemmen.

Spiraal

De polariserende spiraal wordt gedreven door de sensationalistische mediacultuur, waarin de diepgang verloren gaat. Veel politici, die voor hun verkiezing van die media afhankelijk zijn, reduceren hun boodschap tot populistische kreten. Daaruit komen de vaak sterk verwrongen aantijgingen jegens de tegenkandidaat – de zogenaamde negatieve campagnespotjes – en de gênante optredens van kandidaten in komische talkshows zoals The Daily Show.

Een ander probleem is dat de nieuwsmedia en politici persoonlijk sterk verweven zijn. De directeuren van de nieuwsafdelingen van zowel ABC als CBS, twee van de grootste tv-zenders, hebben naaste familieleden in het Witte Huis. De vele topjournalisten met Obama-connecties doen twijfels rijzen over de onafhankelijkheid van de pers; de overgrote meerderheid van de politieke journalisten in Washington D.C. geeft toe Democraat te zijn.

De Canadese auteur Mark Steyn waarschuwde recent: de echte slag is om de bredere cultuur, niet om verkiezingen. Zolang de informatievoorziening van kiezers gedomineerd blijft door sensatiemedia, de softe propaganda die in veel amusementsprogramma’s verwerkt zit en de korte slogans op Twitter en Facebook zal er weinig veranderen in het politieke klimaat.

maandag 20 oktober 2014

Amerika's dilemma

Amerika staat voor een politiek dilemma: geen van beide politieke partijen biedt oplossingen voor de problemen waarin het land en de wereld verkeren. Het ideologisch bankroet van Amerika’s politiek vergroot de destabilisatie van de wereldeconomie en de internationale veiligheid.
De media verwachten dat Republikeinen bij de Congresverkiezingen op 4 november hun meerderheid in het Huis vergroten en de benodigde zes zetels in de Senaat pakken om ook daar de meerderheid te gaan vormen. Wat ontbreekt is enthousiasme voor de machtswisseling in het Congres, want de Republikeinen blijven hopeloos onpopulair.

Eerder in het jaar leken de Republikeinen af te stevenen op een historische zege. Een groeiende meerderheid van de kiezers is gigantisch teleurgesteld in president Obama. Het economisch herstel, voor zover de burger de optimistische statistieken van de regering überhaupt nog gelooft, is het langzaamste ooit. Daarenboven is Amerika ook moe van de corruptie en incompetentie van de regering-Obama. Amerikanen vinden in overgrote meerderheid dat de president en zijn partij op allerlei terreinen -- economie, financiën, defensie, immigratie, gezondheidszorg, milieu en buitenlandbeleid -- maar wat aan het klungelen zijn.

Met het falen van de man die in 2008 nog als de Messias van Amerika werd toegejuicht blijven er voor Amerika nog maar weinig alternatieven over. De afstraffing die de Democraten over twee weken ongetwijfeld zullen krijgen zal waarschijnlijk tamelijk mild blijven. Als de Democraten erin slagen de schade in de Senaat tot vijf zetels of minder te beperken en dus de meerderheid behouden -- niet erg waarschijnlijk, maar ook niet onmogelijk -- betekent dat een laatste waarschuwingsschot voor de Republikeinen.

Wil de conservatieve oppositie levensvatbaar blijven als politieke beweging, dan dient men in november een overtuigende overwinning te behalen. Dat Republikeinen in zoveel Senaatsverkiezingen zo’n magere voorsprong hebben is een aanklacht tegen de arrogantie en de fantasieloze leiding van de partij, waarmee Republikeinen de voeling met gewone burgers in allerlei lagen van de maatschappij hebben verloren.

Een massale overwinning blijft hen over twee weken grotendeels ontzegd, omdat de partij net als in 2012 geen positieve visie presenteert. De boodschap blijft volledig negatief: Obama en de Democraten hebben gefaald. Dat moge dan waar zijn, maar die boodschap trekt weinig zwevende kiezers aan. Ook al zijn de kandidaten een stuk beter dan in 2012, de Republikeinen blijven zonder een strak omlijnd program een zielloze entiteit die zich door gewiekste Democratische media-adviseurs te makkelijk een label (“harteloos”, “oorlogszuchtig”, “anti-vrouw”, “homofoob”, “racistisch”) laten opdrukken.

Er is reden tot flinke zorg over de toekomst van ‘s werelds machtigste democratie. Het huidige economische en fiscale beleid is onhoudbaar. Onder zowel Bush als Obama is de staatsschuld tot onbetaalbare hoogten gestegen. Obama is een fervent aanhanger van de progressieve theorie van een sterke, gecentraliseerde overheid en heeft zodoende sociale zorgprogramma’s en de federale bureaucratie gigantisch uitgebreid, maar ook zijn voorganger heeft zich teveel laten verleiden tot een beleid dat uitging van een door de overheid maakbare samenleving. Op de huidige weg is Amerika binnen twintig jaar failliet.

De Republikeinse critici van Bush’ onverantwoorde fiscale beleid hebben sinds diens vertrek de leiding in de partij overgenomen en maken zich sterk voor een verkleining van de federale overheid en daarmee van de staatsschuld. Maar de Republikeinen hebben alle sympathie in het land verloren en Democraten genieten voordeel door enkel de status quo van de verzorgingsstaat te verdedigen; een oplossing aanbieden voor de fiscale situatie is niet in hun electorale belang.

En dus gebeurt er niets. Elk beleidsdebat is een politiek machtsspel geworden, zodat Amerika fiscaal steeds zwakker wordt. Met een president wiens prioriteiten volledig bij het uitbreiden van sociale zorg liggen verwondert het dan niet dat de krapper wordende financiële middelen daar aangewend worden ten koste van kritieke overheidstaken zoals defensie, grensbescherming en buitenlandbeleid.

Als de peilingen kloppen zijn de kiezers bereid om Obama’s beleid in november op de korte termijn te beteugelen, maar een echte uitweg uit de politieke impasse ontbreekt node.

woensdag 13 augustus 2014

De schoothond van Obama blaft alleen naar Republikeinen

Eén van de meest zorgelijke aspecten aangaande de toestand in het Amerikaanse democratische bestel is de manier waarop het land een onafhankelijke pers grotendeels verloren heeft. De Nederlandse pers blijft klakkeloos berichten uit de Amerikaanse media overnemen, zonder zich rekenschap ervan te geven dat de ideologische (politieke) diversiteit in de Amerikaanse media de laatste decennia schrikbarend is verminderd. Het boek Left Turn (2011) van UCLA econoom Tim Groseclose en zijn wetenschappelijke studie "A Measure of Media Bias" uit 2005 in The Quarterly Journal of Economics (samen geschreven met Jeffrey Milyo) waarop dat boek is gebaseerd hebben al afdoende aangetoond dat alle grote kranten, de drie grote tv-zenders (ABC, NBC, CBS) en twee van de drie populaire nieuwszenders op de kabel (CNN en MSNBC) al grotendeels zijn gelijkgeschakeld: ze zijn in wezen schoothonden van president Obama. (Groseclose verklaart niet, hoe dat zo is gekomen, maar de lange reeks voorbeelden en de wetenschappelijke berekening van de ernst van deze scheve verhoudingen blijven tot op heden onweerlegd door andere wetenschappers.)

Verscheidene mediawaakhonden houden eveneens een oogje in het zeil. Gisteren publiceerde L. Brent Bozell II, directeur van de conservatieve mediawaakhond Media Research Center, een artikel in National Review Online waarin hij een verdere reeks voorbeelden van de schaamteloze bevooroordeling van de media in het voordeel van de Democraten aanvoert. Bozell beschrijft de manier waarop de Amerikaanse media de afgelopen jaren over schandalen rond politici hebben bericht.

Zijn conclusie: als het schandalen door Republikeinen betreft, is de berichtgeving prompt en breed uitgemeten en steevast wordt onderstreept dat de desbetreffende politicus een Republikein is. Soms doet men er nog een schepje bovenop en vraagt men zich hardop af of de Republikeinse partij ooit nog de klap van dit schandaal te boven zal komen.

The previous month, Senator Larry Craig of Idaho had been arrested at the airport in Minneapolis for the infamous toe-tapping men’s-room solicitation. When the news became public in August, the networks jumped on the story. Every morning and evening news show pointed out he was a Republican. On NBC’s Today, Lauer drilled further, tying him ideologically to conservatives. “Can the right wing withstand yet another scandal involving one of its own?”
Als het echter Democraten betreft is de berichtgeving erg summier of zelfs volledig afwezig. Tot nog toe heeft geen van de drie grote tv-zenders bericht dat senator John Walsh (Democraat van Montana) zich vanwege een plagiaat-schandaal heeft teruggetrokken als kandidaat voor herverkiezing. Wie dus voor zijn nieuwsvergaring afhankelijk is van de drie etherzenders weet niet eens dat er een schandaal is.

In andere schandalen rond Democratische politici wordt gemakshalve zelden vermeld dat het om Democraten gaat. Bijvoorbeeld:
  1. De Democratische burgemeester van San Diego Bob Filner moest in 2013 aftreden na meerdere beschuldigen van aanranding van vrouwelijke ondergeschikten. Alleen CBS liet de kijker weten dat de man Democraat was.
  2. De Democratische burgemeester van Detroit Kwame Kilpatrick werd in 2008 veroordeeld voor meineed en belemmering van de rechtsgang. ABC en NBC hebben nooit in ook maar een enkel bericht vermeld dat Kilpatrick een Democraat is.
  3. De Democratische gouverneur van Illinois Rod Blagojevich zit momenteel ook langdurig in de cel, vanwege corruptie (waaronder de poging om de senaatszetel die Barack Obama afstond om president te worden voor de hoogste prijs te verkopen). Geen van de drie zenders (ABC, NBC en CBS) hebben ooit vermeld dat Blagojevich een Democraat is -- in geen enkele nieuwsuitzending over de ether sinds 2009.
  4. De Democratische afgevaardigde William Jefferson (Louisiana) werd in 2009 veroordeeld voor omkoping, afpersing en fraude. ABC vermeldde zijn partij één keer, CBS en NBC hebben het nooit genoemd.
  5. De voormalige Democratische gouverneur van New Jersey Jon Corzine moest in 2011 aftreden als hoofd van het bedrijf MF Global, omdat hij honderden miljoenen dollars van cliënten "kwijt" was geraakt. ABC heeft er nooit over bericht, terwijl CBS en NBC nooit over zijn partijlidmaatschap hebben gerept.
  6. De voormalige Democratische afgevaardigde Jesse Jackson Jr. (Illinois), zoon van de beroemde burgerrechtenactivist, werd in februari 2013 aangeklaagd voor het verduisteren van $750.000. Geen van de drie tv-zenders deden moeite om hem als Democraat te benoemen.
Enzovoorts. 

Bozell is niet de eerste de beste; zijn Media Research Center houdt nauwkeurig de inhoud van alle nieuwsuitzendingen van de drie commerciële etherzenders bij en zijn artikel put dan ook uit de statistieken van het instituut.

Dergelijke conclusies weerleggen de vage veronderstelling in Europa dat Amerika een door conservatieve elites gedomineerd land is waarin Democraten tegen een overmacht moeten vechten om ook maar enigszins sociaal beleid te kunnen doorvoeren. In tegendeel: de Democraten beheersen de overgrote meerderheid van de persberichtgeving over politiek en bepalen dus het merendeel van het mediabeeld dat het land (en de wereld) van Amerika heeft.

Denkt u daar eens aan als u de volgende keer in de Nederlandse krant leest dat Republikeinen volgens deze of gene Amerikaanse media weer een snood plan ten uitvoer hebben gebracht.

vrijdag 28 februari 2014

De broeiende Republikeinse Burgeroorlog

Met het begin van het voorverkiezingsseizoen in de Verenigde Staten is de ideologische strijd binnen de Republikeinse partij in alle heftigheid losgebrand. Voor veel Tea Party-leden is de maat vol: zij zijn niet van zinnen zich in november door de partijleiding opnieuw af te laten schepen met zouteloze gematigde kandidaten voor de dan te houden Congresverkiezingen.

Deze ideologische harde kern vindt dat de partijleiders – de ‘gevestigde orde’ zoals men hen denigrerend noemt – te vaak met de Democraten heulen en niet echt voor conservatieve principes staan. Misnoegde Tea Party’ers richten daarom in de voorverkiezingen hun pijlen op John Boehner, de Republikeinse voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, en Mitch McConnell, de Republikeine oppositieleider in de Senaat, in de hoop hen te vervangen door conservatievere kandidaten.

Deze samenzweerderige visie van Washington dreigt de kansen van de Republikeinen in 2014 (en in 2016) te beschadigen. Het doet ook geen recht aan de verdiensten van Boehner, McConnell en anderen in de partijleiding die de afgelopen jaren vanuit een minderheidspositie de scherpste kantjes van het Democratische beleid wisten af te halen. Onbezonnen wetsvoorstellen waar Democraten op korte termijn politiek voordeel uit konden halen werden geblokkeerd, waaronder een strenge maar ongrondwettelijke vuurwapenwet en een immigratiewet zonder handhavingsmechanisme. Ook hebben Boehner en McConnell de president tot minder roekeloos financieel beleid gedwongen.

Wat Boehner en McConnell niet hebben gedaan is deelnemen aan de politieke chantage van stokebrand Ted Cruz (Republikeins senator uit Texas), die afgelopen herfst de regering over een begroting gijzelde en deze maand concessies van Obama eiste alvorens in te stemmen in een hoger schuldenplafond. Boehner en McConnell zien in dat zulke veldslagen onwinbaar zijn gegeven hun zwakke machtsbasis en kiezen daarom voor tactische terugtrekking en compromis. De opiniepeilingen na de sluiting van de federale overheid afgelopen herfst bevestigden hun wijsheid: woedende burgers gaven Republikeinen de schuld voor het ongemak van de sluiting van de federale overheid.

Ook in de denktanks en conservatieve media woedt de strijd om de ziel van de Republikeinse partij. In een column voor National Review was econoom Thomas Sowell flink gebelgd over de wens van Cruz om Boehner en McConnell te wippen: “De meest welwillende interpretatie van Ted Cruz en de zijnen is dat ze de Republikeinse partij op de korte termijn willen verzwakken in de hoop dat ze haar op de lange termijn als een gereinigde conservatieve partij op het juiste spoor kunnen zetten.” Sowell heeft gelijk: uitschakeling van kandidaten die ‘onvoldoende puur’ zijn in partij-interne voorrondes vergroot het risico op Democratische zeges in de algemene verkiezingen in november.

De partij worstelt met de vraag: hoe maximaliseer je de kansen op electoraal succes? Want als de partij echt iets wil doen aan wanbestuur moet ze maar verkiezingen winnen. En dat is een kwestie van tactiek, inschatting en geduld.

De strijd in de partij is niet echt tussen gematigden en extreem-rechts, maar tussen puristen en realisten. De twee kampen verschillen nauwelijks op ideologisch niveau, maar de Tea Party’ers hebben weinig geduld met de realisten, die zij al te gemakkelijk voor slappelingen en verraders uitmaken.

Boehner en McConnell zijn in deze moeilijke tijden voor het conservatisme in Amerika wijze leiders. In de wetenschap dat Amerikanen met name door het fiasco Obamacare op de president en zijn partij zijn afgeknapt zijn zij content met kalmte en afwachten. Er wordt in de denktanks hard gewerkt aan een goedomlijnde politieke visie, iets wat in 2012 node ontbrak.

De provocerende acties van Ted Cruz en zijn medestanders dreigen de partij juist nodeloos in allerlei ideologische en controversiële debatten te storten, iets waarbij alleen Democraten garen spinnen.

vrijdag 11 oktober 2013

Feiten en fabels over de federale sluiting, het schuldenplafond en Obamacare

Op 1 oktober werd een noodmaatregel van kracht, waarbij delen van de Amerikaanse federale overheid op slot gingen of op halve kracht gingen draaien. Dit was het gevolg van het uitblijven van een overeenkomst tussen de partijen in het Congres over een begroting voor de federale overheid voor het nieuwe fiscale jaar dat op 1 oktober begon. Om geld te sparen werden niet-essentiële diensten gesloten en personeel naar huis gestuurd.

Is de hele overheid echt gesloten?

Nee. Het betreft alleen de diensten die door de federale (nationale) overheid worden bestuurd. Dus locale, regionale en staatsdiensten (van de 50 individuele staten) draaien gewoon door. Scholen en bibliotheken zijn gewoon open. Veel diensten in de hoofdstad Washington, zoals ministeries, parken, musea en de Library of Congres, zijn wel gesloten, omdat de federale overheid veel van die diensten beheert. Ook zijn veel nationale parken in het land en locale kantoren van federale overheidsdiensten, zoals de belastingdienst of immigratiekantoren, gesloten.

Toch zijn er ook veel uitzonderingen bij federale diensten. De ‘sluiting’ raakt alleen diensten die door de jaarlijkse begroting worden gefinancierd, zoals parken. Diensten die over andere gelden beschikken (bijv. veel rechtbanken) of onder regels voor zogenaamde ‘verplichte uitgaven’ vallen (bijv. veel sociale diensten en uitkeringen) draaien gewoon door. Ook blijven de strijdkrachten en nationale politiediensten gewoon operationeel, al wordt ook daar beknibbeld op niet-essentiële diensten, bijvoorbeeld door een verlof voor freelance-personeel.

De doorsneeburger buiten Washington DC merkt van de sluiting dus voorlopig weinig of niets.

Is een federale sluiting ongewoon?

Het is niet echt heel gebruikelijk, maar het is zeker niet uiterst zeldzaam. Sinds 1976 is zo’n sluiting 18 keer voorgekomen. Het is wel al 18 jaar geleden sinds de vorige sluiting (onder Bill Clinton) dus het lijkt voor jongere burgers heel erg ongewoon. Onder Ronald Reagan vond er zes keer een sluiting plaats.

Beide partijen hebben disputen over allerlei zaken aan het debat over de begroting gehangen. Dat gebeurde ook in 2011 onder president Obama, maar destijds werd op het laatste moment een sluiting van de federale overheid voorkomen door een compromis over het schuldenplafond; dat compromis leidde toen tot de Budget Control Act (de zog. “sequestratie”) waarin er flink werd bezuinigd op federale uitgaven.

Mag zo’n sluiting wel volgens de grondwet?

De Amerikaanse Grondwet zegt niets over deze procedure. Het is gewoon een administratieve maatregel om geld te bezuinigen als er geen nieuwe begroting wordt goedgekeurd en departementen dus geen nieuwe gelden krijgen toegewezen.

Is de overheid nu blut?

Nee. Er komen nog steeds belastinggelden binnen. De regering Obama heeft het recht om die gelden toe te wijzen aan de belangrijkste diensten en kostenposten.

Maar kan de federale overheid blut raken als dit lang genoeg duurt?

Dat is erg onwaarschijnlijk, want dan moet het wel erg lang duren.

Maar als Amerika het schuldenplafond bereikt dan is de overheid wel blut, toch?

Nee, ook dan niet. Het schuldenplafond betekent niet dat de overheid blut is. Het betekent dat de overheid volgens de wet geen nieuw geld mag lenen. In wezen is de creditcard dan opgebruikt. Het Congres moet dan een nieuwe wet maken om meer ruimte op de federale creditcard te creëren. Maar in de tussentijd komt er ook dan nog steeds belastinggeld binnen, dus helemaal zonder geld zit de overheid niet.

Zei Christine Lagarde van het IMF niet dat Amerika op 17 oktober in een staat van wanbetaling raakt?

Ja, dat zei ze, maar dat is niet waar. Je wordt niet ‘automatisch’ een wanbetaler. Dat word je alleen als je actief besluit je schulden niet te betalen. Aangezien de regering Obama ook na 17 oktober nog steeds belastingen blijft innen, is er in ieder geval genoeg geld om deze maand zowel de staatsschuld als de AOW (Social Security) te betalen. President Obama zou dus moeten besluiten de staatsschuld niet te betalen en dus er actief voor kiezen wanbetaler te worden. Dat is erg onwaarschijnlijk.

Maar het is wel zo dat het geld dat in kas is erg snel op zal zijn. Op 1 november moet er 55 miljard aan sociale zekerheid moeten worden betaald. De minister van Financiën, Jacob Lew, heeft laten weten dat er niet genoeg geld in kas is om dat te betalen en er zal niet genoeg belastinggeld binnenkomen om dat te bedekken. Als het schuldenplafond wordt bereikt zal er dan ook zeer waarschijnlijk erg grote onrust ontstaan op de wereldmarkten met ernstige gevolgen voor de wereldeconomie.

Is het niet erg oneerlijk van Republikeinen dat ze de president zo in het nauw drijven?

Ja. Bijna alle Amerikanen zijn het er over eens dat een federale sluiting en dit soort chantage met financiële gevolgen onder normale omstandigheden niet moeten kunnen plaatsvinden. Peilingen wijzen uit dat burgers erg boos zijn over het gekissebis en zowel president Obama en het Congres krijgen van burgers erg slechte rapportcijfers voor hun gedrag; Republikeinen in het Congres staan nu zelfs historisch laag gewaardeerd in peilingen.

Zijn Republikeinen dan helemaal gek geworden? Waarom spelen ze zo’n gevaarlijk spel met de wereldeconomie als inzet?

Dat is wat oppervlakkig geredeneerd. Republikeinen zijn zich zeer bewust van het hoge spel dat ze spelen, maar ze doen dat weloverwogen, in de overtuiging dat hun als minderheidspartij geen andere middelen ter beschikking staan om onder de huidige politieke verdeling hun stem te laten horen.

Republikeinen betichten president Obama en zijn partij ervan dat zij sinds zijn aantreden nooit serieus met hen hebben overlegd over de fiscale gezondheid van de regering. Het is zeker waar dat de president in vergelijking met zijn voorgangers erg weinig overleg heeft gehad met de oppositiepartij. Vergeet ook niet dat de Democraten zowel het Witte Huis als de Senaat beheersen; de Republikeinen hebben alleen de meerderheid in het Huis. Wetgeving kan alleen worden goedgekeurd als het Huis, de Senaat én de president allemaal instemmen (of als er een overgrote meerderheid een eventueel presidentieel veto kan overstemmen).

In het huidige debat eist de president een begroting zonder Republikeinse eisen eraan vast. In de ogen van de Republikeinen is dat een eis om maar dood te liggen en om te rollen. Ze willen met name in het debat over het schuldenplafond een stevig gesprek over de noodzaak om op te houden met steeds maar meer schulden te maken. Onder president Obama is de staatsschuld schrikbarend snel gestegen. Zijn regering heeft nu al, na vierenhalf jaar in zijn ambtstermijn, veel meer aan de staatsschuld toegevoegd dan zijn voorganger George W. Bush in de acht jaar dat hij president was. In die context is het wel een beetje onheus van de president dat hij de Republikeinen nu oproept om direct en zonder verdere eisen in te stemmen met een begroting en verhoging van het schuldenplafond. Fiscaal beleid mag best aan een breed debat worden onderworpen en Republikeinen menen dat het door de president voorgestelde beleid geen recht doet aan een aantal belangrijke, direct verwante problemen

Er zijn toch wel andere manieren om dat debat te hebben?

Niet echt. De Amerikaanse Grondwet geeft geen andere alternatieven dan debatten in het Congres. Republikeinen vinden dat er de afgelopen jaren te weinig inhoudelijk is gedebatteerd over de fiscale gezondheid van de VS. Het grote probleem is dat Amerika een twee-partijenstelsel heeft, dat polarisatie in de hand werkt: zodra één partij een meerderheid van de verschillende overheidstakken (Huis, Senaat, Witte Huis) in handen krijgt, domineert ze het debat. Republikeinen klagen met name dat er in 2009 en 2010, toen de Democraten alle drie in hun macht hadden, veel wetten zijn aangenomen zonder echte inbreng van de Republikeinse oppositie. Daaronder valt met name Obamacare, hetgeen zonder enige Republikeinse inbreng of steun is aangenomen en dus uitsluitend belangen van binnen de Democratische partij vertegenwoordigt.

Nu van Obamacare en nog meer van zulke wetten ook de werking en de economische gevolgen zichtbaar worden, waarvan er vele minder dan rooskleurig zijn, willen Republikeinen de Democraten dwingen tot een debat over economische en fiscale hervormingen. Als minderheidspartij hebben de Republikeinen weinig mogelijkheden om de door de Democraten gedomineerde Senaat en president Obama te dwingen naar hen te luisteren; de afgelopen tweeënhalf jaar – sinds de Republikeinen het Huis veroverden – is het overgrote meerendeel van de wetsvoorstellen die door het Huis van Afgevaardigden werden goedgekeurd door de Democratische Senaat niet eens behandeld of eenvoudigweg afgekeurd.

Republikeinen moeten ophouden met zeuren over Obamacare; die wet is door Huis en Senaat aangenomen en zelfs het Hooggerechtshof heeft het grondwettig verklaard.

Dat is hoogstens een kwart waarheid. Ja, de wet is door Huis en Senaat goedgekeurd, maar wel zonder een enkele Republikeinse stem. In 2010 hadden de Democraten zowel Huis als Senaat in hun macht en ze zijn met Obamacare als met een stoomwals over de Republikeinen gereden. Een inhoudelijk debat over Republikeinse belangen is er niet geweest. Obamacare is honderd procent Democratisch (alhoewel er ook binnen die partij verschillende vleugels met verschillende belangen waren, die herkenbaar zijn in de vele bijzondere regels en uitzonderingen).

Het Hooggerechtshof heeft in 2012 één bepaalde provisie van de wet grondwettig verklaard, maar alleen op een zeer pijnlijke voorwaarde: de regering Obama moest erkennen dat de verzekeringsplicht neerkomt op een belasting, iets dat Obama in 2010 en 2011 steevast had ontkend. Met de uitspraak bleef de verzekeringsplicht voorlopig overeind, maar andere onderdelen (en in een wet van meer dan tweeduizend pagina’s zijn er talloze onderdelen) staan nog ter discussie en worden nog door verschillende rechtbanken onder de loep genomen. De wet in haar geheel is nooit door het Hooggerechtshof beoordeeld.

Dat zal wel, maar intussen is de wet toch gewoon de wet?

Jazeker, maar dat betekent niet dat Republikeinse politici hun taak niet zouden mogen uitvoeren en publiekelijk de tekortkomingen van regeringsbeleid aan de kaak te stellen. Er is gerede bezorgdheid over de ernst van de tekortkomingen in Obamacare en dat het niet maar om schoonheidsfoutjes gaat. Republikeinen vrezen bijvoorbeeld dat de enorme premieverhogingen waartoe Obamacare voor veel reeds verzekerde Amerikanen dwingt (variërend van 15 procent tot 500 procent in sommige staten) een zware slag zal zijn voor een toch al wankele economie. Daarnaast dwingen andere regels veel bedrijven om andere keuzes te maken in hun ziektekosten, zodat de door de overheid gesubsidieerde polissen veel meer toeloop krijgen dan gepland; dat zou de overheidsuitgaven flink doen kunnen toenemen.

Over dat soort zaken willen Republikeinen een debat hebben en met de nadering van de inwerkingtreding van veel van zulke regels is er een zeker gevoel van urgentie.

Maar toch hè, Ted Cruz en de Tea Party zijn wel erg extremistisch. Die houden zelfs de gematigden binnen de Republikeinse partij in gijzeling.

Het is zeker waar dat er flinke onenigheid is in de Republikeinse partij over de juiste tactiek om de regering tot overleg te dwingen. Onder Tea Party-sympathisanten zijn er velen die kiezen voor een hardere confrontatie dan onder de partijleiders. Er kan een redelijke kritiek aan het adres van de Tea Party-leden worden gemaakt dat zij enkele misrekeningen hebben gemaakt in hun werkwijze, maar het is verkeerd daaruit te concluderen dat deze politici ideologisch anders of extremer zijn dan de meest andere Republikeinen. Er is immers unanimiteit binnen de partij over de problemen met het economische en fiscale beleid dat de regering Obama voert. De onenigheid is alleen over de vraag welke tactiek politiek het meest haalbaar is om de Democraten tot een debat te dwingen. Het label “Tea Party” is niet primair een ideologische term, maar staat eerder voor een groep (meestal jongere) politici die de urgentie van de problemen hoger inschatten en daardoor minder buigzaam zijn dan veel ervarener politici. Maar een lagere bereidheid om compromissen over essentiële onderwerpen te sluiten is niet hetzelfde als “extremistisch” zijn.

woensdag 2 oktober 2013

Politieke crisis in VS symptoom van groeiende ideologische oorlog

Alle nationale parken en andere federale instanties, zoals het Lincoln Memorial in Washington DC, zijn voor het publiek gesloten gedurende de sluiting van de federale overheid. (Foto: Scott Kirkwood/NPCA, CC)
Tijdens de debatten in het Amerikaanse Congres over het schuldenplafond en een tijdelijke begroting voor de federale overheid weken beide partijen geen duimbreed. Republikeins senator Ted Cruz protesteerde zelfs met een spreekmarathon van 21 uur tegen pogingen om in de precaire financiële situatie geld aan het haperende Obamacare toe te kennen.

Uit de commentaren van binnen- en buitenlandse media spreekt duidelijk dat er geen enkel begrip is voor een dergelijk harde inzet. Er wordt vooral geopperd dat de twee partijen hun verstand hebben verloren en dat men door kortzichtigheid het land en de eigen politieke positie zou vernietigen.

Ik deel de verontwaardiging, maar vrees dat de hoop op een terugkeer van de Amerikaanse politiek naar een soort politiek volgens het poldermodel misplaatst is. Uit die hoop spreekt een onderschatting van de diepte en de ernst van het politieke conflict in de VS. De samenloop van een aantal factoren drijft de twee partijen juist verder de loopgraven in.

Bij elke analyse van de Amerikaanse politiek valt mij op dat er in de media weinig begrip voor en interesse in de ideologische drijfveren van de Republikeinen is. Regelmatig wordt gemopperd dat de partij steeds rechtser, extremer of onredelijker wordt en daarmee de normale democratische processen saboteert. Dat is een erg oppervlakkige constatering.

Het is m.i. een terechte conclusie dat de Republikeinse partij ideologischer is geworden. De afwending van de gangbare compromissen in Washington komt echter ook voort uit de groeiende erkenning onder Republikeinen dat die gangbare praktijken steeds dieper doordrenkt raakten van de politieke corruptie. Op kosten van de belastingbetaler hebben politici van beide partijen zich decennia lang aan geld en macht verrijkt. Tijdens de afgelopen paar verkiezingen hebben Republikeinen zich ontdaan van flink wat politici die in veler ogen hun ziel aan de duivel hadden verkocht. De partij heeft onder president Bush ook een einde gemaakt aan de onderhandse koehandel over aanbesteding van lievelingsprojecten van individuele Congresleden.

Voor een belangrijk deel gaat het huidige conflict tussen Republikeinen en Democraten over dit probleem. Dat de senator Cruz de afgelopen week Obamacare inzet maakte van een hoog spel over financiën kan alleen worden begrepen als men inziet dat de ziektekostenwet Obamacare de belichaming en het toppunt van die oude praktijken is. De wet is een gigantisch veelkoppig monster dat bol staat van de corrupte deals en onwerkbare regelgeving. Republikeinen vrezen dat de wet, die op 1 januari van kracht moet worden en zonder enige Republikeinse inbreng of stem is goedgekeurd, het gezondheidssysteem van Amerika opblaast en het land in een hernieuwde economische crisis stort. Rapporten van talloze instanties wijzen op grove tekortkomingen die uitnodigen tot grootschalige fraude. Ook worden er nu al premiestijgingen variërend van 15 tot 500 procent voor consumenten bekendgemaakt, als direct gevolg van slecht doordachte wensen en eisen in Obamacare.

Ook de Democraten hebben zich ideologisch ingegraven. Als eerste echte sociaal-democratische president is president Obama er om ideologische reden van overtuigd dat een uitbreiding van de sociale welzijnsprogramma’s naar Europees model een morele verplichting is. Daarvoor is hij bereid een zeer hoge economische prijs te betalen en daarom biedt hij koppig tegenstand aan de oppositie die zijn program te duur vindt.

In een dergelijk ideologisch gechargeerd klimaat ligt een oplossing niet voor de hand. Op de korte termijn lijken wijzere koppen onder de Republikeinen een confrontatie te kunnen voorkomen, met name omdat men met Congresverkiezingen in 2014 een imagoverlies onder veel zwevende kiezers vreest. Maar op de lange termijn zal dit conflict zich enkel verscherpen, omdat het ten diepste gaat over onverenigbare visies van staatsinrichting, financiële haalbaarheid en sociaal welzijn.

donderdag 21 maart 2013

Republikeinse Partij in identiteitscrisis

Dit artikel is op 25 maart in het Nederlands Dagblad verschenen.

Nu bijna vijf maanden na de verkiezingen maken de Republikeinen met enige afstand flink balans op. De partij verloor de presidentsverkiezingen en ook veel van de federale ambten en de vraag is waarom.

De meest gehoorde visie op het verlies van de Republikeinse Partij is dat men door de tijd is voorbijgestreefd. De partij houdt vast aan achterhaalde beleidsvoorstellen die niet meer toepasbaar zijn op een electoraat dat er etnisch en cultureel anders uitziet dan in de gloriejaren onder Ronald Reagan. Men wijst op de tanende steun onder bevolkingsgroepen die flink groeien (latino’s en Aziatische immigranten) en jonge volwassenen stemmen steeds minder vaak Republikeins. De Republikeinen worden steeds meer een partij van oudere blanken in de zuidelijke staten.

Verder wordt gewaarschuwd dat de partij slecht inspeelt op socioculturele veranderingen. Het afgelopen decennium is de houding van Amerikanen t.o.v. het homohuwelijk faliekant omgeslagen zodat een ruime meerderheid nu vóór invoering is. De tolerantere houding naar homo’s tekende zich in november toen drie staten via een volksstemming het homohuwelijk invoerden. Het Republikeinse verzet tegen het homohuwelijk -- alsmede een aantal andere rechten waar de homolobby voor vecht -- is steeds meer een achterhoedegevecht.

Het advies aan de partij dat velen aan de partijleiding geven is om vooral een flinke ommezwaai te maken jegens immigranten en te werken aan een legale status voor de miljoenen illegale latino’s. Over het homohuwelijk zijn de meningen wat meer verdeeld, maar ook wat dat thema betreft zijn er genoeg luide stemmen die de partij raden om dat ook maar te omarmen.

Deze visie komt overigens niet alleen van linkerzijde, hoewel het commentaar van de New York Times direct na de verkiezingen wel erg triomfantelijk was: “Republikeinen zouden eens morele waarden voor alle gezinnen moeten gaan voorstaan, ook homoseksuele gezinnen -- en ook het recht op abortus en het recht op gezondheidszorg -- omdat dat de juiste doelen zijn voor het land waarin we leven, niet het land waarin zij zich wanen.” Ook een analyse van een partijcomité sprak afgelopen week eender in het rapport Growth and Opportunity Project.

Dat rapport is -- terecht -- erg kritisch ontvangen door de rechtse media. De redactie van het invloedrijke National Review verwijst het naar de prullenbak als “oppervlakkig” en “opportunistisch.” Pete Spiliakos schrijft op de christelijke opiniewebsite First Things dat het argument voor grootschalige legalisering van illegale latino’s als strategie naar het hart van latino-Amerikanen intellectueel schamel is. Hij vindt dat opportunistische critici teveel nadruk leggen op het belang dat latino’s aan immigratiehervorming zouden hechten.

In werkelijkheid is het volgens Spiliakos juist het ontbreken van een geloofwaardig economisch beleid dat alle kiezersgroepen van de partij afstoot. De campagne van 2012 was dan ook een pure anti-campagne tegen het beleid van Obama, maar zonder te articuleren waar de partij zelf voor stond. De economische beleidsvoorstellen die wel vaak worden geopperd, hoe serieus of intellectueel ook (met name belastingverlagingen voor “banenscheppers”), klinken allemaal als weggevertjes aan de superrijken. Dat spreekt latino’s net zo min aan als blanke jongeren met een beginsalaris.

De partij moet daarom beleid formuleren dat jonge gezinnen oplossingen biedt voor de hoge belastingdruk, rijzende verzekeringspremies onder Obamacare en zorgen over de toegankelijkheid van gezondheidszorg.

Juist hier heeft conservatisme meer te bieden dan Obama’s gestuurde economische beleid dat na vier jaar nog steeds verzand ligt in hoge werkloosheid en malaise. Laat de partij liever stemmen winnen door de superioriteit van het eigen gedachtegoed aan te tonen in plaats van gehoor te geven aan de oproep om basisprincipes op immigratiewetgeving, het huwelijk, enz. op te geven. Dat is sowieso verdacht advies, vooral als het vanuit linkse hoek komt.