Posts tonen met het label politiek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label politiek. Alle posts tonen

zondag 31 januari 2016

Er is meer dan Hillary en Trump

Aanstaande maandag gaan kiezers in de Amerikaanse staat Iowa naar de stemlokalen en daarmee begint officieel het ingewikkelde verkiezingsproces voor het presidentsschap van 2016. Voor Nederlanders blijft het Amerikaanse systeem voor presidentsverkiezingen toch erg ingewikkeld. Dat geldt overigens niet alleen voor de doorsneeburger: wie afgaat op de berichtgeving in de media in Nederland krijgt al snel de verkeerde indruk dat de race tussen voormalige First Lady Hillary Clinton en mediamagnaat en miljardair Donald Trump gaat.

Hoewel beide kandidaten wel degelijk meedoen, zijn er veel meer dan alleen die twee vooraanstaande persoonlijkheden. Zo doen er aan Republikeinse zijde nog een dozijn andere kandidaten mee en heeft Hillary Clinton aan haar kant ook concurrentie van de populaire senator Bernie Sanders. Het proces dat maandagavond in Iowa begint is dan ook slechts een soort kwalificatieduel: beide partijen komen gescheiden in de verschillende stemdistricten samen om te beslissen wie de uiteindelijke kandidaat wordt om in november op de kieslijst de partij te vertegenwoordigen.

Iedere staat hanteert zo zijn eigen regels voor die voorverkiezingen, maar in de praktijk zijn er twee varianten. Veel staten gebruiken daadwerkelijke voorverkiezingen, waar kiesgerechtigde burgers een stem in een stembus schuiven (of gebruik maken van een stemmachine). Iowa maakt gebruik van zogenaamde caucuses, een systeem waarbij kiezers niet direct op de kandidaat stemmen, maar een bepaald aantal “punten” toewijzen aan een bepaalde kandidaat, afhankelijk van het aantal stemmen dat wordt uitgebracht op die kandidaat (bij de Republikeinen) of het aantal kiezers dat zich aan het einde van de avond in de hoek voor een bepaalde kandidaat bevindt (de Democraten proberen letterlijk hun buren in de gymzaal of het clubgebouw te overreden over te lopen naar een andere kandidaat). De punten vertegenwoordigen het aantal gedelegeerden op de partijconventie dat aan het einde van de voorverkiezingen aan een kandidaat is verbonden. Maar let er wel op dat al die gedelegeerden vrij zijn hun stem te veranderen als de partijconventie er in een eerste stemronde niet uitkomt.

Wie zich bewust is van de complexiteit van dat proces, begrijpt ook dat de landelijke peilingen, waarin Hillary Clinton en Donald Trump aan kop gaan, niet alles zeggen. De beslissing wordt immers per staat genomen en de populariteit van de verschillende kandidaten varieert nogal per staat.

Met dit in achterhoofd rijst dan de vraag: welke kandidaten maken dan echt de grootste kans om uiteindelijk op de stemlijst te staan? Dat blijft op dit moment voor beide partijen nog koffiedikkijken. Op papier lijken Trump en Clinton de hoogste ogen te gooien, maar of zij daadwerkelijk aan het einde van het voorverkiezingsproces de meeste gedelegeerden op de partijconventies van hun partij zullen hebben vergaard is zeer de vraag.

Aan Republikeinse zijde is Donald Trump veruit de kandidaat met de meeste steun, maar dat is een vertekend beeld, omdat de partij erg versplinterd is. Met zo’n 30 procent van de Republikeinse stemmen achter zich betekent dat tegelijk ook dat bijna 70 procent van de Republikeinen hem niet steunt. Binnen de liberaal-conservatieve beweging is er ook veel verzet tegen Trump. Drie invloedrijke liberale media – FOX News en de opinietijdschriften National Review en The Weekly Standard – verkeren openlijk in een staat van oorlog met Trump die zij een vulgaire oplichter vinden. In hoeverre dat georganiseerde verzet tegen de kandidatuur van Trump ook invloed heeft op de achterban is onduidelijk, maar het kan niet worden gebagatelliseerd.

Naast Trump zijn er dan nog een aantal andere kandidaten die wel degelijk een reële kans hebben om hem uiteindelijk van zijn troon te stoten. Dat zijn met name Senator Ted Cruz uit Texas en Senator Marco Rubio uit Florida. Hoewel Rubio ver achterloopt in veel peilingen, tonen diezelfde peilingen ook aan dat hij de tweede keus is van veel kiezers. Als Trump óf Cruz zou afhaken of anderszins in onmin zou geraken bij de Republikeinse achterban, is het zeker niet onmogelijk dat Rubio ineens omhoogschiet. De andere kandidaten aan Republikeinse zijde maken realiter weinig kans.

Aan Democratische kant was de verwachting dat Hillary Clinton zonder veel oppositie vanuit de partij de nominatie zou opeisen. Als echtgenote van de immens populaire Bill Clinton is ze al jaren de gedoodverfde kandidate voor de partij. Maar twee factoren gooien roet in het eten en de strijd blijkt toch een stuk ruiger uit te vallen dan verwacht.

Aan de ene kant vinden veel Democratische kiezers dat President Obama de afgelopen zeven jaar niet fel genoeg naar links is gegaan. Hillary Clinton, die in de eerste ambtstermijn van Obama minister in zijn kabinet was, wordt door veel van de kiezers op de linkervleugel van de partij met die te gematigde koers van Obama vereenzelvigd – en die vleugel is de afgelopen jaren flink gegroeid. Die kiezers, vooral veel studenten en jonge, hoogopgeleide kiezers, steunen Bernie Sanders, de eerste succesvolle politicus in de Verenigde Staten die zich openlijk sociaal-democraat noemt en campagne voert onder het motto dat Amerika zich naar Zweeds model moet hervormen: hogere belastingen en een nationalisering van alle publieke diensten. Hoe gevaarlijk Sanders uiteindelijk voor Clinton wordt is onduidelijk, maar zijn succes is duidelijk groter dan verwacht.

De tweede factor is Clintons ambtstermijn als minister. De schandalen uit die periode beginnen zich intussen zo hoog op te stapelen dat Hillary ze steeds moeilijker onder het tapijt kan vegen. Met de recente release van de film 13 Hours, waarin de incompetentie en het desinteresse van Hillary’s departement met betrekking tot de terroristische aanval in Benghazi (Libië) op meesterlijke wijze wordt aangeklaagd, komt de onverkwikkelijke kant van Clintons verleden midden in het verkiezingsseizoen weer in de schijnwerper.

Daarnaast beginnen er steeds meer geruchten uit de FBI uit te lekken dat agenten haar willen aanklagen voor grove overtredingen van de wettelijke regels voor de omgang met staatsgeheimen. Het onderzoek naar Clinton heeft al stapels bewijs opgeleverd dat Clinton topgeheime informatie via haar onbeschermde persoonlijke e-mailadres heeft verstuurd. Vervolging is echter aan de minister van Justitie en het ligt niet voor de hand dat de Democratische minister in een cruciaal verkiezingsjaar vervolging van de Democratische kandidate zal goedkeuren. De onvrede onder de FBI-agenten begint te groeien en als er niets blijft gebeuren dreigt er een zeer publieke rel binnen de FBI. Dat kan ook niet goed zijn voor het imago van Hillary of de regering-Obama.

Kortom, de positie van Hillary is erg penibel. Als ze voor november gedwongen wordt zich uit de race terug te trekken of zich publiekelijk moet verantwoorden voor mogelijk strafbare feiten, staat de Democratische partij voor een dilemma. Of Bernie Sanders in een algemene verkiezingsstrijd een reële kans maakt tegen Republikeinse kandidaten is maar de vraag.

Het duurt nog negen maanden tot de algemene verkiezingen en er kan nog veel gebeuren tussen nu en dan. Of Hillary Clinton en Donald Trump dan überhaupt op de stemlijst staan is nog erg onduidelijk.

woensdag 13 augustus 2014

De schoothond van Obama blaft alleen naar Republikeinen

Eén van de meest zorgelijke aspecten aangaande de toestand in het Amerikaanse democratische bestel is de manier waarop het land een onafhankelijke pers grotendeels verloren heeft. De Nederlandse pers blijft klakkeloos berichten uit de Amerikaanse media overnemen, zonder zich rekenschap ervan te geven dat de ideologische (politieke) diversiteit in de Amerikaanse media de laatste decennia schrikbarend is verminderd. Het boek Left Turn (2011) van UCLA econoom Tim Groseclose en zijn wetenschappelijke studie "A Measure of Media Bias" uit 2005 in The Quarterly Journal of Economics (samen geschreven met Jeffrey Milyo) waarop dat boek is gebaseerd hebben al afdoende aangetoond dat alle grote kranten, de drie grote tv-zenders (ABC, NBC, CBS) en twee van de drie populaire nieuwszenders op de kabel (CNN en MSNBC) al grotendeels zijn gelijkgeschakeld: ze zijn in wezen schoothonden van president Obama. (Groseclose verklaart niet, hoe dat zo is gekomen, maar de lange reeks voorbeelden en de wetenschappelijke berekening van de ernst van deze scheve verhoudingen blijven tot op heden onweerlegd door andere wetenschappers.)

Verscheidene mediawaakhonden houden eveneens een oogje in het zeil. Gisteren publiceerde L. Brent Bozell II, directeur van de conservatieve mediawaakhond Media Research Center, een artikel in National Review Online waarin hij een verdere reeks voorbeelden van de schaamteloze bevooroordeling van de media in het voordeel van de Democraten aanvoert. Bozell beschrijft de manier waarop de Amerikaanse media de afgelopen jaren over schandalen rond politici hebben bericht.

Zijn conclusie: als het schandalen door Republikeinen betreft, is de berichtgeving prompt en breed uitgemeten en steevast wordt onderstreept dat de desbetreffende politicus een Republikein is. Soms doet men er nog een schepje bovenop en vraagt men zich hardop af of de Republikeinse partij ooit nog de klap van dit schandaal te boven zal komen.

The previous month, Senator Larry Craig of Idaho had been arrested at the airport in Minneapolis for the infamous toe-tapping men’s-room solicitation. When the news became public in August, the networks jumped on the story. Every morning and evening news show pointed out he was a Republican. On NBC’s Today, Lauer drilled further, tying him ideologically to conservatives. “Can the right wing withstand yet another scandal involving one of its own?”
Als het echter Democraten betreft is de berichtgeving erg summier of zelfs volledig afwezig. Tot nog toe heeft geen van de drie grote tv-zenders bericht dat senator John Walsh (Democraat van Montana) zich vanwege een plagiaat-schandaal heeft teruggetrokken als kandidaat voor herverkiezing. Wie dus voor zijn nieuwsvergaring afhankelijk is van de drie etherzenders weet niet eens dat er een schandaal is.

In andere schandalen rond Democratische politici wordt gemakshalve zelden vermeld dat het om Democraten gaat. Bijvoorbeeld:
  1. De Democratische burgemeester van San Diego Bob Filner moest in 2013 aftreden na meerdere beschuldigen van aanranding van vrouwelijke ondergeschikten. Alleen CBS liet de kijker weten dat de man Democraat was.
  2. De Democratische burgemeester van Detroit Kwame Kilpatrick werd in 2008 veroordeeld voor meineed en belemmering van de rechtsgang. ABC en NBC hebben nooit in ook maar een enkel bericht vermeld dat Kilpatrick een Democraat is.
  3. De Democratische gouverneur van Illinois Rod Blagojevich zit momenteel ook langdurig in de cel, vanwege corruptie (waaronder de poging om de senaatszetel die Barack Obama afstond om president te worden voor de hoogste prijs te verkopen). Geen van de drie zenders (ABC, NBC en CBS) hebben ooit vermeld dat Blagojevich een Democraat is -- in geen enkele nieuwsuitzending over de ether sinds 2009.
  4. De Democratische afgevaardigde William Jefferson (Louisiana) werd in 2009 veroordeeld voor omkoping, afpersing en fraude. ABC vermeldde zijn partij één keer, CBS en NBC hebben het nooit genoemd.
  5. De voormalige Democratische gouverneur van New Jersey Jon Corzine moest in 2011 aftreden als hoofd van het bedrijf MF Global, omdat hij honderden miljoenen dollars van cliënten "kwijt" was geraakt. ABC heeft er nooit over bericht, terwijl CBS en NBC nooit over zijn partijlidmaatschap hebben gerept.
  6. De voormalige Democratische afgevaardigde Jesse Jackson Jr. (Illinois), zoon van de beroemde burgerrechtenactivist, werd in februari 2013 aangeklaagd voor het verduisteren van $750.000. Geen van de drie tv-zenders deden moeite om hem als Democraat te benoemen.
Enzovoorts. 

Bozell is niet de eerste de beste; zijn Media Research Center houdt nauwkeurig de inhoud van alle nieuwsuitzendingen van de drie commerciële etherzenders bij en zijn artikel put dan ook uit de statistieken van het instituut.

Dergelijke conclusies weerleggen de vage veronderstelling in Europa dat Amerika een door conservatieve elites gedomineerd land is waarin Democraten tegen een overmacht moeten vechten om ook maar enigszins sociaal beleid te kunnen doorvoeren. In tegendeel: de Democraten beheersen de overgrote meerderheid van de persberichtgeving over politiek en bepalen dus het merendeel van het mediabeeld dat het land (en de wereld) van Amerika heeft.

Denkt u daar eens aan als u de volgende keer in de Nederlandse krant leest dat Republikeinen volgens deze of gene Amerikaanse media weer een snood plan ten uitvoer hebben gebracht.

donderdag 14 november 2013

Obama maakt van de zorg een puinhoop

Onderstaand artikel is op 14 november 2013 in het Nederlands Dagblad gepubliceerd.

Enkele weken geleden ontvingen mijn vrouw en ik de gevreesde brief: een flinke premieverhoging voor onze ziektekostenverzekering. Nu betalen we ongeveer 7800 dollar per jaar, straks wordt dat ongeveer 9600 dollar. De verzekeringsmaatschappij gaf als reden op: Obamacare.

Wij hebben overigens nog geluk. Miljoenen Amerikanen krijgen te horen dat hun polis met ingang van 1 januari wordt opgezegd, omdat hij niet meer voldoet aan de strengere minimumeisen voor een basisverzekering, waaronder verplichte dekking voor bijvoorbeeld prenatale zorg en psychiatrische zorg.

Regels voor minimale dekking zijn op zich redelijk, maar uit de tienduizenden bladzijden regels en voetnoten die uit Obamacare voortkomen, is weinig zinnigs op te maken. Zo zijn de eisen van de regering om meer zaken in het basispakket op te nemen en tegelijk een goedkoper product beschikbaar te maken onverenigbaar.

Aanpassingen

Verzekeraars worden gedwongen flinke aanpassingen in hun polissen door te voeren, met als gevolg minder keuzemogelijkheden. Verzekeraars bieden in sommige staten nog maar één polis aan.

Dat staat haaks op een harde belofte van president Obama, die zei: ‘Als je tevreden bent met je verzekering of je huidige arts, dan mag je die houden. Punt.’ Volgens uitgelekte documenten uit 2010 wist de president toen al dat die belofte niet haalbaar was, maar bleef hij die desondanks talloze keren herhalen.

Man van vijftig

Elke verzekeraar kan aanbieden wat hij wil. Hij kan dus een product personaliseren op de wensen en eisen van individuele consumenten en groepen. Dus als je een man van vijftig bent, kun je een verzekering kopen waarin prenatale zorg niet is gedekt. Maar nu vindt de regering dat prenatale zorg zo basaal is dat ook alleenstaande senioren dat verplicht in hun pakket moeten hebben – en daarvoor dus premie moeten betalen.

En in het pakket voor opa en oma wordt anticonceptie verplicht opgenomen. Die verplichte anticonceptieverzekering zit veel christenen overigens flink dwars, want sommige vormen van anticonceptie kunnen eventueel een vroege abortus opwekken; iets wat christenen verwerpen. Waarom worden ze gedwongen daarvoor verzekerd te zijn en er premie voor te betalen?

Amateurisme

Tot dusver gaat de aandacht in de media vooral uit naar de problemen met de website van de federale overheid waar consumenten nieuwe gesubsidieerde polissen kunnen vinden. Dat is begrijpelijk, want IT-experts zijn het erover eens dat die website een schandalig stuk amateurisme is. Landelijk hebben zich in oktober slechts vijftigduizend mensen kunnen inschrijven, in plaats van de verwachte half miljoen, omdat de website nagenoeg niet functioneert.

Maar de website is niet het echte probleem, want die kan wel gerepareerd worden. Belangrijker zijn bijvoorbeeld de vragen over het proces achter de aanbesteding van de Obamacare-website. Het Congres wil graag weten hoe het bedrijf dat de website heeft gemaakt, is gekozen. En hoe het ministerie de voortgang en opbouw van het project heeft gemanaged.

Geen concurrentie

Dat dit proces faliekant heeft gefaald, is overduidelijk. Het lijkt zo te zijn dat er geen concurrentie was bij het aanbesteden: CGI Federal heeft de job gewoon gekregen. Waarom is dat bedrijf gekozen, terwijl ze in Canada al zo’n slechte reputatie hadden opgebouwd? En wat betekent het dat de directeur van dat bedrijf een oude schoolkameraad van Michelle Obama is?

Economen maken zich nog veel meer zorgen over de economische gevolgen van Obamacare. Zij zien als gevolg van de gigantische berg regelgeving flinke kostenverhogingen voor artsen en klinieken. Veel klinieken weigeren de nieuwe polissen te accepteren, omdat die te lage vergoedingen bieden.

nationaal ziekenfonds

Intussen staan veel consumenten voor het blok. Sommige mensen kunnen via Obamacare goedkopere, gesubsidieerde polissen kopen, maar velen ook niet. Veel mensen hebben, vanwege hun inkomen, ook geen recht op zo’n gesubsidieerde polis. En door de technische problemen met de Obamacare-website kunnen veel consumenten, al zouden ze het willen, zelfs geen nieuwe polis vinden, zodat ze vanaf 1 januari onverzekerd raken.

Sommige conservatieve complottheoretici beweren dat de technologische chaos onderdeel van een snood plan is om privéverzekeringen de nek om te draaien en een nationaal ziekenfonds in te voeren. Dat is onzin. Het is gewoon onkunde van een overmoedige regering die de verwerkelijking van veel linkse wensdromen belooft, maar niet de knowhow in huis heeft het ook uit te voeren.


Chaos

Als miljoenen Amerikanen op 1 januari onverzekerd raken, is dat niet alleen een afgang voor de Obama-regering: het is ook een financiële ramp voor die gezinnen en voor het nieuwe systeem, dat zonder voldoende deelnemers niet rendabel kan zijn. Wat doet de regering om chaos op 1 januari te voorkomen?

maandag 28 oktober 2013

Economie en privacy ook in geding bij haperend Obamacare

Toen de Republikeinen hun zorgen over ernstige mankementen in de nieuwe gezondheidswet Obamacare inzet maakten van onderhandelingen over een begroting, leed de partij flink gezichtsverlies. Nu ernstige onvolkomenheden in het nieuwe verzekeringssysteem zichtbaar worden krijgt de partij alsnog gelijk.

Op 1 oktober begon de inschrijftermijn voor ziektekostenpolissen en gingen de onder Obamacare gecreëerde marktplaatsen (healthcare exchanges) voor ziektekostenpolissen van start. Maar met name de website die de federale overheid voor burgers in 36 staten runt (de overige staten hebben hun eigen webportaal) blijkt zo slecht ontworpen dat ze momenteel nauwelijks functioneert. Politici van beide partijen vragen nu de regering om opheldering over de klaarblijkelijke onkunde achter het opzetten van het nieuwe systeem.

De problemen zijn zo erg dat veel mensen er niet in slagen zich überhaupt als gebruiker aan te melden, laat staan een polis af te sluiten. Het is zeer te betwijfelen dat de benodigde zeven miljoen mensen om het systeem rendabel te maken zich zullen inschrijven. Het product dat Obamacare belooft via de exchanges staat daardoor flink onder druk. Want, zo schrijft beleidsanalist Yuval Levin in National Review Online: “Als de website niet werkt, kan het product niet werken en dan kan de verzekeringsmarkt niet in stand worden gehouden.”

Zulke waarschuwingen werden vorige maand nog afgedaan als bangmakerij van rechtse Obamahaters. Maar steeds meer experts op IT-gebied en kenners van verzekeringsbeleid steken hun zorgen over de wankelheid van de website en de organisatie erachter niet onder stoelen of banken. Een IT-expert bekend met de Obamacare-website liet weten dat de problemen zo erg zijn dat alleen een migratie van de data naar een compleet nieuw te ontwerpen structuur op lange termijn uitkomst kan bieden. Dat kan een dure grap worden en zal zeker een jaar op zich laten wachten.

Ook de privacy is in het geding. Aangezien consumenten flink veel privacy-gevoelige gegevens moeten opgeven, is de website aantrekkelijk voor hackers en spionnen. Zelfs een oppervlakkige inspectie door internetbeveiligingsfirma TrustedSec toonde aan dat er gigantische gaten in de beveiliging van de website zitten, waar hackers grif misbruik van kunnen maken.

Daarnaast maken sommige critici voor de financiële gezondheid van de verzekeringsmaatschappijen. Zij waarschuwen voor een zogenaamde “doodsspiraal”. Daarmee bedoelen ze een vicieuze cirkel waarin maat-schappijen door een gebrek aan klanten jaar na jaar hun premies opkrikken om genoeg risicodekkend kapitaal binnen te krijgen, maar daarbij ook steeds meer klanten wegjagen, totdat het bedrijf uiteindelijk failliet gaat. Levin verwerpt die mogelijkheid, omdat federale subsidies aan consumenten zulke premiestijgingen grotendeels onzichtbaar maken en maatschappijen dus langer liquide blijven. Toch waarschuwt ook hij voor ernstige structurele problemen met het nieuwe stelsel.

De opzet van het nieuwe stelsel getuigt van verwijtbaar wanbeheer en beunhazerij. De internetfirma CGI Federal die de website ontwierp is onderdeel van een Canadees bedrijf met al meerdere dure flaters op het blazoen. Dat het bedrijf met de Obamacare-website een wanproduct heeft geleverd staat buiten kijf.

Maar ook Obama’s ministerie van gezondheid treft een goed deel van de blaam. Onkunde onder ambtenaren, een veel te late start en politieke overwegingen moesten haast wel tot dit resultaat leiden.

Het is prematuur om Obamacare nu al dood te verklaren. Op de korte termijn is het zeker mogelijk om de toegangsproblemen tot de website te verhelpen. Maar als de IT-experts gelijk hebben in hun analyse zal het systeem niet erg lang stabiel kunnen blijven draaien.

Het echte probleem is echter niet een haperende website, maar het proces daarachter. Wat tot dusver over dat proces bekend is suggereert een ongekende mate van incompetentie binnen de regering Obama. Daar mogen burgers – en politici van beide partijen – zich best zorgen over maken.

zaterdag 10 november 2012

De val van Petraeus

Gisteren kwam abrupt en op heel trieste manier de glorieuze carrière van David H. Petraeus ten einde. Petraeus, sinds 14 maanden het hoofd van de buitenlandse inlichtingendienst C.I.A., moest bekennen dat hij een buitenechtelijke affaire had gehad. De F.B.I. was toevallig op de affaire gestoten tijdens een crimineel onderzoek in een niet verwante zaak. Enkele dagen nadat de F.B.I. Generaal Petraeus met de feiten confronteerde bood deze zijn ontslag aan bij President Obama.

Het is jammer dat Petraeus op deze manier afscheid heeft moeten nemen, want hij had als rassoldaat een enorm belangrijke rol gespeeld in het keren van het tij voor de Amerikanen in de Irak-oorlog. In 2007 plaatste de extreem-linkse lobbygroep MoveOn.org een hatelijke advertentie tegen Petraeus in de New York Times plaatste waarin de groep een kinderachtige woordspeling op de naam van Petraeus maakte (ze noemde hem "General Betray Us" wat bijna hetzelfde klinkt als Petraeus). Desondanks won de generaal veel respect onder Amerikanen, zelfs onder tegenstanders van de oorlog. Het is tekenend voor het respect dat zelfs tegenstanders van Petraeus voor hem hadden dat President Obama, die consequent tegen de oorlog in Irak was, Petraeus in 2010 desondanks aanstelde als directeur van de C.I.A.

Het is goed dat Petraeus de consequenties heeft getrokken. In het geval van hooggeplaatste militairen of inlichtingenpersoneel is het om goede redenen regel dat buitenechtelijke affaires op geen enkele wijze kunnen worden getolereerd, omdat daarmee de veiligheid van overheidspersoneel of staatsgeheimen op het spel staan. How the mighty have fallen.