Posts tonen met het label Mitt Romney. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mitt Romney. Alle posts tonen

zaterdag 20 oktober 2012

Agressieve toon van Obama en Biden drijft kiezer naar Romney

Okee, het klinkt clichématig, maar het lijkt erop dat de presidentsverkiezingen van 2012 geschiedenis schrijven. Niet alleen was het de duurste campagne ooit, het was ook één van de vuilste. Zelden waren er zoveel campagnespotjes en toespraken met zoveel uit hun verband gerukte uitspraken of grove leugens over het beleid, de plannen of de persoon van de tegenstander. En dat geldt even goed voor Romney als voor Obama en hun beider teams.

Ook de debatten hebben een veel grotere invloed dan gewoon. Er is ten eerste veel meer inhoud en dat is positief. Maar ze zijn ook ongekend grof. Dat was het opvallendst tijdens het vice-presidentiële debat tussen Joe Biden en Paul Ryan. Democraten waren aanvankelijk erg opgelucht dat vice-president Biden met zijn agressieve prestatie Ryan flink in de verdediging dwong en de herinnering aan het slappe, haast narcoleptische optreden van president Obama leek te hebben uitgewist. Ook Obama vond men in zijn tweede debat een stuk overtuigender. Biden en Obama werden enthousiast tot winnaars uitgeroepen.

Maar nu de peilingen een duidelijke kentering in de richting van Romney en Ryan laten zien, voert een andere analyse de boventoon. Niemand praatte achteraf over de punten die Obama en Biden scoorden, maar wel over het feit dat velen Biden en Obama erg onbeleefd vonden. Dat is ook historisch, schreef Peggy Noonan afgelopen vrijdag in The Wall Street Journal. Daar stond de president van het machtigste land ter wereld en hij verklaarde dat de man naast hem op het podium een egoïstische gierigaard was. Zelden was er een dergelijk tastbare antipathie tussen twee kandidaten.

De misrekening die Obama en Biden hebben gemaakt is het debat in te gaan als een bokswedstrijd waarin de tegenstander moest worden overwonnen. Romney en Ryan zagen in het debat eerder een kans om kiezers voor zich te winnen. De peilingen laten zien welke benadering juist is gebleken—en dat de kiezers een beperkte tolerantie voor grofheid hebben.

maandag 24 september 2012

Pers sabelt Romney te gretig neer

Dit artikel werd op maandag 24 september 2012 in het Nederlands Dagblad  gepubliceerd. (Link: alleen voor abonnees of betaald)

Er zit iets onbetamelijks in de gretige manier waarop de landelijke Amerikaanse pers elke uitspraak van Mitt Romney neersabelt. Zo lijkt er geen week voorbij te gaan waarin de pers de kandidatuur van de Republikeinse presidentskandidaat niet ten dode opschrijft.

Afgelopen week begon het linkse opinieblad Mother Jones met een serie onthullingen van geheime opnamen, gemaakt tijdens een etentje van de Amerikaanse presidentskandidaat Mitt Romney met donoren, afgelopen mei. De opnamen suggereren dat Romney geen hoge dunk heeft van pakweg de helft van het electoraat: 47 procent van hen betaalt geen inkomstenbelasting, en is gewend geraakt de hand bij de overheid op te houden. Op die mensen hoef ik me niet te richten; die stemmen toch niet voor mij, concludeerde Romney.

Er ontstond brede verontwaardiging, ook onder Republikeinen. William Kristol van het conservatieve weekblad The Weekly Standard noemde de uitspraken ‘dom en arrogant’. Ook het tijdschrift National Review liet geen spaander heel van Romney: niet alle mensen die geen inkomstenbelasting betalen, zijn Democraten of zitten allemaal in een sociaal zorgprogramma.

Toch is er iets onbetamelijks aan de gretige manier waarop de landelijke pers elke uitspraak van Romney neersabelt. Zo lijkt er geen week voorbij te gaan waarin de pers de kandidatuur van Romney niet ten dode opschrijft. De knulligheid van Romneys uitspraken wordt schromelijk overdreven. Obama was in 2008 minstens zo ‘dom en arrogant’ toen hij zich liet ontvallen dat conservatieve Amerikanen zich verbitterd ‘aan wapens of godsdienst’ vastklampten.

Romneys kritiek op het Witte Huis na de bestorming van de Amerikaanse ambassade in Egypte werd bekritiseerd als ‘onkies’ tijdens een moment van rouw over de dood van vier diplomaten in Libië. Dat Romneys uitspraak vóór het incident in Libië kwam, maakte voor de krantenkoppen de volgende ochtend blijkbaar niks uit.

Een analyse van het Media Research Centre toonde aan dat er twintig keer meer media-andacht voor Romney was dan voor de regering-Obama, die in de nasleep van het geweld uitgebreid excuses aanbood voor een derderangsinternetfilm en pas in tweede instantie klaagde over de schending van diplomatieke rechten. Weegt die film zwaarder dan de levens van diplomaten? Mag Romney niet vragen of Obama zich wellicht schaamt voor de meningsvrijheid in Amerika?

partijdig

Het zijn slechts enkele voorbeelden in een steeds groter wordende stapel bewijzen van de onprofessionele partijdigheid van de Amerikaanse pers. Republikeinse uitspraken worden op een goudschaaltje gelegd, terwijl men kritische vragen aan de Democratische kandidaten achterwege laat. Dat was in 2008 al zo, toen bijvoorbeeld CBS-journaliste Katie Couric Sarah Palin in een uiterst kritisch interview aan de schandpaal nagelde, terwijl ze de volgende week een zoetsappig onderonsje met Joe Biden uitzond.

De aandacht voor de onhandige uitspraken van Romney staat in schril contrast met de fluwelen handschoenen waarmee bijvoorbeeld de blamage over Jeruzalem en God in het Democratische verkiezingsprogramma werd behandeld. De toespraak van Paul Ryan op de Republikeinse conventie werd meermalen door fact checkers als leugenachtig bestempeld, maar zonder serieuze argumenten, terwijl niemand Obama om details van zijn financiële beleidsplannen vraagt, of waarom hij de belastingen nu wel wil verhogen, maar in 2010 niet.

links

Dit alles illustreert en bevestigt de conclusies van een studie uit 2005 van de sociologen Tim Groseclose en Jeff Milyo van de Universiteit van Californië in Los Angelos (UCLA), die aantoonden dat de grote kranten en tv-zenders bijna zonder uitzondering vanuit links oogpunt berichten.  En dat 93 procent van de politieke correspondenten toegeeft Democratisch te stemmen (terwijl het land in zijn geheel ongeveer fifty-fifty tussen de twee partijen kiest).

Het standaardantwoord, dat de conservatieve nieuwszender FOX News zoveel kritiek op Obama uitoefent, snijdt weinig hout. Het marktaandeel van de betaalde kabelzender is binnen het brede scala aan nieuwsprogramma’s relatief beperkt. Volgens de studie van Groseclose en Milyo is het belangrijkste nieuwsprogramma van Fox (Special Report) helemaal niet zo conservatief als mensen denken. Ook merken zij op dat de opinieredactie van de Wall Street Journal weliswaar uiterst conservatief is, maar de nieuwspagina’s van de zakenkrant bevatten volgens hun analyses de meest linkse berichtgeving van alle grote kranten.

Met dergelijke scheve verhoudingen verbaast het niet dat Romney zo’n negatieve pers krijgt. Maar wie de schreeuwende koppen in de krant en op tv negeert en naar de opiniepeilingen kijkt, ziet dat Romney afgelopen week juist zijn achterstand aan het inhalen was. Want veel Amerikanen zijn ondanks de perspropaganda tamelijk gedesillusioneerd als het gaat om Obama, onder wie de werkloosheid boven de 8 procent blijft hangen en de staatsschuld met 5 biljoen dollar is toegenomen. Dat is het echte verkiezingsnieuws.

woensdag 19 september 2012

Reactie op Radio 1 op de opnames van Mitt Romney

Gisterenavond was er weer nieuws heet van de naald vanuit Amerika: het linkse opinieblad Mother Jones had onthullingen over Mitt Romney. Hij had tijdens een fundraiser (een etentje om fondsen te werven) afgelopen mei allerlei niet-presidentiële en domme uitspraken gedaan. Dat was stiekem opgenomen en wordt nu in de openbaarheid gebracht. In de uitspraken die tot nu toe naar buiten zijn gebracht praat Romney over de 47 procent van de Amerikanen die toch geen belasting betalen en dus niet gemotiveerd zijn om voor zijn belastinghervormingen te stemmen, en over de Palestijnen die niet geïnteresseerd zouden zijn in vrede.

Ik sprak daarover in het Radio 1 programma Met het oog op morgen. De link naar de hele uitzending hier (begint rond de 20 minuten); een link naar een fragment met alleen mijn bijdrage hier.

woensdag 12 september 2012

Hoe ver stuitert Obama van Romney weg?


Nu allebei de partijen hun conventies achter de rug hebben, wordt de balans opgemaakt. Welke kandidaat en welke partij hebben het meeste voordeel van hun conventie gehad?

Veel analisten kijken natuurlijk naar de peilingen om te zien welke van de twee kandidaten het meeste voordeel uit de enorme mediapubliciteit voor de conventies heeft getrokken. Het antwoord op die vraag lijkt in ieder geval duidelijk: Barack Obama. De race die al sinds enkele weken statistisch gelijk opliep heeft na de Democratische Conventie een kleine, maar duidelijke voorsprong (een zogenaamde “bounce” of “stuitering”) voor President Obama opgeleverd. Zowel de peiling van Gallup als die van het conservatieve bureau Rasmussen Reports laten zien dat Obama zijn voorsprong met 5 procent heeft vergroot als gevolg van de Democratische conventie in Charlotte, North Carolina. Dat is precies het gemiddelde dat alle kandidaten na een conventie genieten.

Maar volgens de peilingen kreeg Mitt Romney geen enkel voordeel van de Republikeinse Conventie de week tevoren, en dat moet Republikeinen flink zorgen baren. De meeste kandidaten hebben een meetbaar voordeel van een conventie. Het is goed mogelijk dat enig voordeel dat Romney genoot direct weer werd opgeslokt door de media-aandacht voor de Democraten. Het is tamelijk ongewoon dat de twee conventies direct op elkaar volgen. Ook heeft de kandidaat die als laatste wordt gepresenteerd vaak meer voordeel dan de eerste kandidaat.

Dat de Democratische conventie een groter positief effect op haar kandidaat had vond ook David Brooks, de conservatieve columnist van The New York Times. Als commentator voor het nieuwsprogramma PBS News Hour (van de publieke omroep) liet hij zich na de Republikeinse conventie ontvallen dat Romney er weliswaar in was geslaagd zich als mens voor te stellen, maar de volgende week liet hij weten dat “de Republikeinse conventie er achteraf een stuk slechter uitziet” (volgens de linkse blogger Matt Yglesias op zijn Twitter-account).

Wat de peilingen betreft, wijzen veel Republikeinen en conservatieve commentatoren er – terecht – op, dat landelijke peilingen weinig betekenen in het licht van het getrapte electorale systeem in de VS. Maar toch ziet het er voor Obama een stuk rooskleuriger uit, ook in de swing states. Volgens Jim Vandehei en Mike Allen van Politico is het gezien de peilingen in de individuele staten voor Barack Obama een stuk makkelijker om de benodigde kiesmannen in de wacht te slepen. Met name in Ohio neemt Obama langzaam maar zeker een statistisch significante voorsprong. Zonder Ohio is het voor Romney een stuk moeilijker om het Witte Huis te pakken.

De redactie van het conservatieve (pro-Romney) opinieblad National Review probeert de moed erin te houden. In wezen zegt het blad: we kunnen er niet omheen dat Obama flink voordeel lijkt te hebben van de conventie en dat de race er voor hem nu beter uitziet, maar het voordeel lijkt vooral in de toch al veilige Democratische staten plaats te vinden. Met andere woorden, dat zijn weggegooide extra stemmen voor Obama die geen invloed hebben op de uitkomst van de verkiezingen en dus de landelijke peilingen vertekenen. Er blijven Romney nog verschillende routes (d.w.z. combinaties van andere staten) om alsnog de 270 punten te behalen.


Een dergelijke redenering is niet onmogelijk. Karl Rove onderschrijft die hypothese in ieder geval op zijn blog. Volgens hem is er in de individuele staten niets wezenlijks veranderd. De voorsprong in de schatting van het Electorale College die Obama heeft is slechts 34 punten, met nog veel grote staten zeer onduidelijk (met name Florida met 29 punten of kiesmannen, Ohio met 18, Michigan met 16, North Carolina met 15 en Virginia met 13). Zie de kaart hierboven.

Nate Silver van het FiveThirtyEight blog van The New York Times, een zeer gerespecteerd politiek analist, geeft Obama daarentegen een kans van 79,7% om herverkozen te worden, gebaseerd op zijn gewogen gemiddelden van de peilingen in de staten.

Wie gelijk heeft, is moeilijk te zeggen. David Fahrenthold van de Washington Post herinnerde zijn lezers er nog maar eens aan dat op dit moment in de race in 2008 Obama nog een achterstand had op McCain en dat “Joe the Plumber”, een loodgieter uit Ohio die in september 2008 bekendheid verwierf tijdens de campagne, niet meer was dan enkel “Joe, de een of andere loodgieter uit Ohio”. Er kan nog veel gebeuren.

zaterdag 8 september 2012

Na de conventies

Gisteren (vrijdag 7 september) was ik weer in Met het oog op morgen. Hier een link naar het fragment. Mijn bijdrage begint rond 15 minuten.

Mijn kijk op de conventies is dat de Democraten een betere conventie hebben gehad dan de Republikeinen. Hoewel de Republikeinen erin geslaagd zijn Romney eindelijk eens als mens neer te zetten (en niet als harteloze robot), was er te weinig inhoud bij de Republikeinen.

De Democraten hebben hun kans benut om de achterban erg enthousiast te maken. De toespraak van Bill Clinton gold voor velen als hoogtepunt. Toch vind ik dat hun conventie ook volledig gespeend was van economische argumenten. Er werd ook teveel nadruk gelegd op abortusrechten. Bijna de gehele eerste dag van de driedaagse conventie was gewijd aan toespraken door fervente voorstanders van de vrije abortus. Daarmee wilde de partij duidelijk de nadruk leggen op hun boodschap dat zij de partij voor de vrouwen zijn en de Republikeinen barbaarse middeleeuwers zijn. Of die boodschap aanslaat betwijfel ik zeer, aangezien (1) de verkiezingen over de economie gaan, en (2) het radicale pro-abortusstandpunt van de partij hen langzamerhand steeds meer kiezers kost. Een meerderheid van de Amerikanen vind abortus maar niets.

maandag 27 augustus 2012

Op naar de conventie

Vandaag begint officiëel de Republikeinse partijconventie. Ik sprak daarover gisterenavond laat in het NOS Radio 1 programma "Met het oog op morgen" samen met auteur Geert Mak, die net een nieuw boek over zijn rondreis door Amerika heeft gepubliceerd (Reizen zonder John). Een link naar de uitzending hier (mijn bijdrage begint op 32 minuten. Ik deed ook verder mee in de discussie met Geert Mak na het plaatje van Wounded Knee).

Het begint wel stormachtig voor Mitt Romney. De storm Isaac heeft al één dag van het programma afgehakt. Hoewel Isaac niet direct op Tampa afkomt, is men natuurlijk erg beducht voor alle afgevaardigden, journalisten, en andere gasten. Die moeten veilig kunnen reizen. Verder wil men ook mediaflaters zoals in 2005 toen George W. Bush een slecht figuur sloeg na orkaan Katrina voorkomen. Ook in 2008 werd het programma van de Republikeinse conventie (toen in de eerste week van september) ingekort, vanwege een orkaan in de Golf van Mexico, dus men is bij de Republikeinse Partij wel wat gewend. In principe heeft de storm weinig invloed op de conventie en op Romney, maar toch heeft hij wel één dag minder om zich aan Amerika bekend te maken. En dat zou iets kunnen schelen.

Maar er is ook die andere storm: de mediastorm rond Todd Akin en zijn schandalig domme uitspraak over verkrachting.  Het is even sensatie, en de Obama-campagne probeert ook om Akin aan het publieke imago van Romney en de Republikeinse Partij te knopen. Dat lukt ze op de lange termijn niet; daarvoor is Akin toch te marginaal en onbekend. Het geheugen van de doorsneekiezer is te kort om dat in november nog te weten. De hele partij heeft zich bijna zonder uitzondering van Akin verwijderd en oefent druk op hem uit om uit de race voor de senaat te stappen. Het kan wel invloed hebben op de senaatsverkiezingen, want het is nu bijna zeker dat de zittende senator (Democraat Claire McCaskill) de verkiezing in Missouri gaat winnen, terwijl ze eerst op flinke achterstand stond. De kans op een meerderheid in de Senaat is nu voor de Republikeinen kleiner geworden.

Het belangrijkste doel voor Romney is om zich op die conventie aan Amerika te presenteren. Er geldt een enorm verschil in naamsbekendheid tussen de zittende president Barack Obama en de voormalige gouverneur Mitt Romney. Veel mensen kennen Romney niet, of weten buiten zijn naam om maar heel weinig. Dat geeft Barack Obama de mogelijkheid om via campagnespotjes e.d. het publieke imago van zijn tegenstander als het ware vast te leggen.

Het is dus aan Romney om duidelijk te maken wie hij is en waar hij voor staat. Het mediabeeld van de kandidaat is in onze cultuur immers van groot belang in de campagne. De conventie is deze week het belangrijkste nieuws in Amerika. Voor het eerst zullen alle zenders en alle nieuwsuitzendingen aandacht geven aan de Republikeinse kandidaat; tot nog toe was het steeds maar samenvattinkjes van een paar minuten, waardoor veel Amerikanen zelden iets van Romney of de Republikeinen hebben gehoord of gezien. Nu wordt heel Amerika drie dagen lang met Republikeinen gebombardeerd.

Toch gaat het met Romney niet zo heel goed. Alle landelijke peilingen geven aan dat een meerderheid van de kiezers Obama niet zien zitten en ontevreden zijn met zijn economische beleid, maar ze tonen ook aan dat een krappe meerderheid toch de voorkeur aan Obama geeft. Men kent Romney niet. Obama’s naamsbekendheid is groter en Romney heeft nog geen overtuigend, gedetailleerd beleidsprogramma laten zien. Daar draait het ook in Tampa wel een beetje om. Ook de keuze voor Paul Ryan als zijn vice-presidentskandidaat heeft tot nu toe weinig bij de onafhankelijk kiezers teweeg kunnen brengen. Hij is eveneens te onbekend. Voor hem ligt dus in Tampa ook een belangrijke taak: laten zien dat hij een flinke kop met kennis op zijn schouders heeft. Wellicht dat men hem in het debat met Joe Biden (in oktober) pas echt zal leren kennen. Het is te verwachten dat Ryan met de onbenullige Biden de vloer aan zal vegen.
Verkiezingsprojectie 25 augustus 2012
(gele staten zijn onbeslist, rood is Republikeins, blauw is Democratisch / bron:  http://fivethirtyeight.blogs.nytimes.com/

Overigens gaat het in Amerika bij presidentsverkiezingen om de “swing states”, staten die de doorslag zouden kunnen geven (omdat men “punten” per staat verdient). In die staten staat Obama nog steeds op een krappe voorsprong: Florida, Virginia, Ohio, Wisconsin, Iowa, Colorado en Nevada (wellicht ook New Hampshire, maar dat is erg klein). Alleen Florida lijkt eerder naar de Republikeinen over te hellen, alle andere staten zijn eerder op Obama’s kant.

Wie het boek van Geert Mak heeft gelezen (ik heb alleen een vluchtige blik kunnen werpen op het boek), zal niet verbaasd zijn dat ik en dhr. Mak Amerika vanuit een andere hoek bekijken. Geert Mak heeft wel erg veel overduidelijke minachting voor FOX News: “Voor Fox is de waarheid– of, beter, het zoeken naar de waarheid – volstrekt irrelevant.” (blz. 269) Dat is een wel erg oppervlakkige analyse van Amerika -- eigenlijk typisch voor een Europese tourist die na een paar weken of maanden wel denkt het land te begrijpen.

Mak is erg bang dat Amerika gaat kiezen voor een afbouw van de sociale zorg. Hij gelooft dat meer overheid nodig is. Er zitten nogal wat haken en ogen aan een dergelijke stelling, omdat het uitgaat van twee vooraannames: (1) dat meer overheid automatisch betere zorg betekent; en (2) met overheid bedoelt Geert Mak te makkelijk de "federale" overheid. De Republikeinen willen wel degelijk flink snijden in de centrale macht van Washington, maar daarmee tornen zij zeker niet aan de macht van de overheid per se. Nog een aantal specifieke haken en ogen:

1.        Ten eerste is het niet waar dat Amerika nu helemaal geen sociale zorg heeft. Er is Medicare (ziekenfonds voor senioren), Medicaid (ziekenfonds voor armere Amerikanen en mensen met handicaps en andere bijzondere aandoeningen), Social Security (AOW) en foodstamps (voedselbonnen), om maar een paar belangrijke programma’s te noemen. Er zullen ongetwijfeld verbeteringen in die systemen kunnen komen en het is ook niet allemaal zo ingericht als in de meeste Europese landen, maar je kunt niet beweren dat er niets is.
2.        De staatsinrichting is ook heel anders. Amerika is een federale republiek en de landelijke overheid heeft onder de grondwet veel minder macht dan de landelijke overheid in Nederland; subsidiariteit is een veel krachtigere factor in de VS als in Nederland. Dus verwacht men hier in Amerika dat problemen vooral plaatselijk of op het niveau van de individuele staten worden opgelost, tenzij het een probleem is dat alle staten of een groot deel van de staten op precies dezelfde manier treft.
3.        Dat heeft ook te maken met de omvang van het land. Omstandigheden in het subtropische Florida zijn anders dan in het koude Minnesota of het woestijnachtige Arizona. Afstanden zijn groot, zodat het logistiek ook vaak niet goed is alles vanuit Washington te regelen.
4.        Verder ben ik erg pessimistisch over het success van de centralistische hervormingen die onder Obama zijn doorgevoerd. Obamacare is een poging om een landelijk probleem in de gezondheidszorg op te lossen en spreekt inderdaad veel verschillenden dingen aan, maar de wet is zo’n onoverzichtelijke warboel dat het volgens velen de gezondheidszorg alleen maar slechter maakt—en ook nog eens duur en inefficiënt is.
5.        Tenslotte is hetnu niet het moment om gigantische overheidsuitgaven te doen. Amerika is hard op weg om in de voetstappen van Griekenland te volgen. De staatsschuld (16 biljoen) is groter dan die van alle andere landen in de hele wereld bij elkaar. Over tien jaar begint de federale overheid failliet te gaan. Dit probleem is van zo’n enorme omvang dat het niet mogelijk is om met traditionele belastingverhogingen op rijkere Amerikanen genoeg belastinginkomsten te vergaren en het gat te vullen. De schuld is zo groot dat het vermogen van alle rijkste Amerikanen bij elkaar niet genoeg is om het begrotingstekort van één jaar op te lossen. Er moeten dus andere structurele oplossingen worden gezocht.
6.        Dat betekent overigens niet dat de Republikeinen voor een einde aan sociale zorg staan. Wel voor hervormingen, met lagere uitkeringen (of een einde aan AOW voor miljonairs) en privatisering van onderdelen, om de druk op de federale overheid te verminderen, meer vrijheid aan burgers te geven om zelf te investeren, en de hele sociale zorg van een fiscale implosie te redden. Liever 80% sociale zorg dan geen sociale zorg.

Dit alles wil niet zeggen dat het plan van de Republikeinen allemaal koek en ei is. Geert Mak wees terecht op het punt van de belastingen. Dat is inderdaad het zwaktepunt in mijn ogen van de Republikeinse benadering. Het is waar dat je niet flink belastingen moet gaan verhogen in een zwakke economie, zelfs niet op die superrijken "die het wel kunnen missen." Of ze het kunnen missen of niet is niet belangrijk; belangrijker is te vragen wat het effect op het economische gedrag van die superrijken zal zijn als ze dadelijk een procentje meer of minder, of tien procent, of vijftien procent meer moeten betalen. Aangezien de "superrijken" ofwel van investeringen leven (financiële leningen aan bedrijven) of zelf een bedrijf runnen, graai je dus die belastingcenten weg van de huidige bestedingswijze en ken ze aan de staat toe. Ik heb tot nog toe weinig in Washington gezien dat mij er gerust op maakt, dat de federale overheid dat geld nuttiger gaat investeren dan die vermaledijde superrijken. Het wordt tijd dat men eens ophoudt de rijke mensen neer te zetten als snode valsaards. Dat is een 19-eeuws Marxisme. Het meerendeel van de rijken zijn gewoon successvolle beoefenaars van de economie.

Toch komt er een grote Maar als afsluiting: de Republikeinen kunnen m.i. op geen enkele manier hard maken dat een matige belastingverhoging voor de rijken niet zou kunnen helpen. Zolang we maar niet praten over het "uitkleden" van de rijken, waar de Democraten voor staan, is het best mogelijk dat een paar procentjes meer pijn bij de rijken wellicht genoeg ruimte schept voor de overheid om iets flexibeler met hervormingen en bezuinigingen om te gaan. De starre weigering om nog geen dollar belastingverhoging voor tien dollar bezuinigingen te accepteren doet hen in het licht van de camera's weinig goed. Daar moet voor de verkiezingen nog aan gesleuteld worden, anders geven ze Obama te veel amunitie om Romney (zelf één van de superrijken -- evenals bijvoorbeeld John Kerry, Democratisch kandidaat in 2004, overigens) als ... eh, ja valse rijke snoodaard neer te zetten.

maandag 13 augustus 2012

Romney kiest met Paul Ryan voor inhoudelijke campagne


Met zijn keuze voor Paul Ryan heeft Mitt Romney – eindelijk – wat moed laten zien. Tot dusver heeft Romney een tamelijk timide campagne gevoerd. Daarom gingen velen ervan uit dat hij een omzichtige keuze zou maken bij de selectie van een vice-presidentskandidaat. Een degelijke, maar misschien ietwat saaie kandidaat, zoals Rob Portman of Tim Pawlenty. Romney zou niet, zoals John McCain in 2008 met Sarah Palin, een risico nemen met een controversiële kandidaat die bij nader inzien niet de nodige diepte en politieke vaardigheid blijkt te bezitten.

Maar zo kon het niet langer. Het Obama-kamp opende eind juli de frontale aanval met o.a. een aantal stevige campagnespotjes, waarin zijn carrière bij investeringsfirma Bain Capital en zijn persoonlijke rijkdom doelwit werden. Die aanval was succesvol. Romney had geen adequaat antwoord op de aantijgingen van de Democraten en hij zakte flink weg in zowel landelijke peilingen als in de cruciale ‘swing states’. De omstandigheden – en de strategie van zijn tegenstander – dwongen Romney voor een toch wat gewaagdere kandidaat te gaan.

Paul Ryan blaast zonder twijfel Romneys verkiezingscampagne nieuw leven in. Binnen zijn eigen partij is Ryan ongekend populair. Met zijn jeugdige uitstraling, zijn onbetwijfelde trouwheid aan conservatief gedachtengoed en ongeëvenaarde dossierkennis op het gebied van financiën neemt de 42-jarige afgevaardigde uit Wisconsin alle twijfels weg bij Republikeinen die Romney te gematigd of te afstandelijk vonden.

Maar bij het bredere electoraat is Ryan een uiterst controversiële keuze. De laatste jaren is Ryan uitgegroeid tot intellectueel leider van zijn partij op het gebied van de economie en staatsfinanciën. Zijn visie is somber: het sociale uitkeringssysteem staat binnen een decennium voor de afgrond en de enige uitweg is om nu in uitkeringen te gaan snijden om het systeem op lange termijn te redden.

Deze boodschap, die Ryan in zijn alternatieve begrotingsplan The Path to Prosperity (Het pad naar welvaart) heeft vastgelegd, wordt door Democraten gezien als de nekslag voor de sociale verzorgingsstaat en wordt steevast als ‘extreem’ bestempeld. Er ligt al een (uit 2010 gerecycled) campagnespotje klaar waarin een Paul Ryan-imitator een oud dametje met rolstoel en al de afgrond in duwt. Het laat weinig aan de verbeelding over: de Republikeinen zijn zelfzuchtige monsters die geen hart hebben voor de zwaksten in de samenleving.

Er zijn wel degelijk genoeg onvolkomenheden in de aanpak die de Republikeinen voorstaan. Zo is de Republikeinse weigering om geen cent belastingverhoging voor de hogere inkomens te accepteren ronduit onverantwoordelijk te noemen. De hardnekkig Republikeinse tegenstand tegen een aantal redelijke Democratische voorstellen om enkele matige tariefverhogingen voor de rijksten in een breed pakket bezuinigingen op te nemen is begrijpelijk aangezien de meeste voorstellen heimelijk waren opgetuigd met een reeks Democratische wensdromen. Toch hadden doortastende onderhandelingen wel degelijk tot een redelijk compromis kunnen voeren. In afwezigheid van een dergelijk compromis lijken Republikeinse begrotingsvoorstellen boekhoudkundig niet sluitend te krijgen.

Anderzijds hebben de planeconomische impulsen in Obama’s beleid van de afgelopen 3 jaar – en het ontbreken van een samenhangende visie op de toekomst bij de Democraten – geleid tot het zwakste economische herstel sinds de jaren dertig, een werkloosheid die nog steeds boven de 8 procent ligt en de grootste staatsschuld van enig land uit de geschiedenis. Tegen die achtergrond is een stevig debat over de geneugten van een vrije markt en een kapitalistische economie nuttig.

Door juist Paul Ryan te kiezen laat Romney zien dat hij dat debat aandurft, want Ryan bezit de vaardigheid om boven de tergend oppervlakkige kritiek uit te stijgen en de kiezer in gewone taal Amerika’s economische dilemma, de komende schuldencrisis en de noodzaak voor belasting- en financiële hervormingen uit te leggen. Dat is geen eenvoudige zaak, maar als de partijen eindelijk eens tot een inhoudelijk debat worden gedwongen – zou dat geen verademing zijn?

zaterdag 21 juli 2012

Romneys 'running mate' - komt die eraan?

Op vrijdagavond heb ik weer even gebabbeld met de mensen van Met het oog op morgen van radio 1. Hier is een link naar de audio (het segment begint op ongeveer 32 minuten).

dinsdag 10 juli 2012

De donkere wolken boven Romneys kandidatuur


President Obama kan in november een belangrijk record breken: herverkozen worden temidden van een abominabele economische situatie. Geen enkele na-oorlogse president is herkozen met een werkloosheid boven de 7,5%. Met die statistiek in het achterhoofd hebben veel Republikeinen zich rijk gerekend: met zulke slechte economische cijfers (werkloosheid al drie jaar boven 8%) kan een zittende president niet overleven, meenden zij.

Maar recente peilingen wijzen uit dat een meerderheid van de kiezers Obama’s uitdager, ex-gouverneur Mitt Romney, niet zien zitten. In de belangrijkste “swing states”, de staten de marge tussen de twee partijen meestal erg klein is, blijft Romney het zwak doen, zeker gezien de ook daar breed levende onvrede over Obama’s economische beleid.

Eén van de meest ontnuchterende peilingen toonde onlangs aan dat tweederde van de Amerikanen nog steeds gelooft dat de huidige zwakke economie de schuld is van Obama’s voorganger George W. Bush. Ook geeft 52% Obama een deel van de blaam, maar de cijfers in het algemeen lijken vooral te betekenen dat de meeste Amerikanen, met name de zo belangrijke zwevende kiezers, bereid zijn Obama het voordeel van de twijfel te geven op het belangrijkste verkiezingsthema van dit jaar. Dat is een slecht teken voor Romney.

Verder kan geen van beide kandidaten de kiezers de indruk geven dat ze een economisch plan hebben om de crisis te bestrijden. Een peiling van de conservatieve nieuwszender FOX News toont aan dat slechts 41 procent van de kiezers gelooft dat president Obama een geloofwaardig economisch beleid heeft. Maar Romney krijgt nog minder kiezers achter zich: slechts 27 procent gelooft dat Romney weet wat hij moet doen. Hij kan dus niet eens zijn eigen partij overtuigen.

Dat Romney zo weinig steun krijgt heeft hij grotendeels aan zichzelf te wijten. Hij profileert zich zelden of nooit op basis van zijn eigen verkiezingsprogramma, terwijl hij wel degelijk een tamelijk gedetailleerd “59-puntenplan” heeft liggen. In campagnespotjes en tijdens toespraken spreekt Romney vaak enkel in algemeenheden, en bijna altijd alleen om kritiek te uiten op het beleid van Obama.

Daar is inderdaad flink wat op aan te merken, maar waar de kiezer op zit te wachten is een alternatief plan. In Romneys intellectuele vacuum krijgt hij het imago van een betweterige zeurkous. Dezelfde peiling van FOX News laat zien dat bijna tweederde van de kiezers een negatief beeld van Romneys campagne heeft.

Het campagne-team van Romney heeft duidelijk moeite om van de relatief kleine organisatie tijdens de voorverkiezingen nu te groeien tot een volwaardig verkiezingsteam. Na de controversiële uitspraak van het Hooggerechtshof over Obamacare kreeg Romney ongekend veel donaties. Maar in de dagen daarna spraken de kandidaat en zijn perswoordvoerder elkaar tegen w.b. de betekenis van de uitspraak van het hof. Romney koos tergend genoeg voor de interpretatie die ook president Obama eraan gaf.

Dat is ergens wel begrijpelijk, omdat Romney als gouverneur van Massachusetts verantwoordelijk was voor een gezondheidswet die nagenoeg identiek is aan het latere Obamacare. Maar als presidentskandidaat had Romney daar toch meer uit kunnen slaan. De  redactie van de zakenkrant The Wall Street Journal schreef in een commentaar dan ook gebelgd over de onkunde, wellicht iets overdreven, dat deze blunder hem wel eens de verkiezing zou kunnen kosten.

Toch kan niet ontkend worden dat donkere wolken zich boven Romneys kandidatuur beginnen samen te pakken. Er zijn allerlei omstandigheden die mede verklaren, waarom Romney, in wezen een kundige zakenman, nog steeds zo kwakkelt in de peilingen. Ten eerste is het in juli nog erg vroeg voor zekere voorspellingen en ten tweede bleek dat men voor enkele recente peilingen, zoals die van de Washington Post, wel erg veel Democratische kiezers had ondervraagd.

Desalniettmin moet Romney zich eens afvragen, waarom president Obama het ondanks een falend economisch beleid in de peilingen toch nog zo goed doet. Obama drijft niet op de steun voor zijn beleid, dat ook onder zijn eigen aanhang weinig populair is. Dat Amerika tijdens een zo diepe economische crisis niet bereid lijkt te zien om te doen wat democratieën onder zulke omstandigheden bijna altijd doen – het roer met andere politici faliekant omgooien – ligt ook aan Romneys schrijnende gebrek aan een eigen imago. Het is hoogste tijd dat Romney zichzelf en zijn alternatieve visie duidelijker gaat profileren.

zaterdag 10 maart 2012

Is het nu dan niet echt tijd om Romney te steunen?

De belangrijkste vraag na de resultaten van Super Tuesday is: hoe nu verder? Van de drie scenario's die ik in mijn vorige bericht schetste is het uiteindelijk eerder een variant van de eerste mogelijkheid geworden: Mitt Romney heeft wel niet alles, maar wel een belangrijk deel gewonnen. Hoewel ook Rick Santorum geen slechte avond heeft gehad, haalde Romney meer voordeel uit de regels voor de toewijzing van de gedelegeerden. Santorum liep in Ohio een flink aantal gedelegeerden mis, doordat het hem niet gelukt was (door geld- en tijdgebrek enkele maanden geleden) om in alle kiesdistricten in die staat geregistreerd te staan. Daardoor blijven er in Ohio maar liefst 10 gedelegeerden onverdeeld (niet toegekend aan een kandidaat). Romney daarentegen wist in Oklahoma een flinke buit binnen te halen; hoewel Santorum daar met een flinke  voorsprong in stemmen won, kon Romney als gevolg van de regels in die staat bijna net zoveel gedelegeerden binnenslepen als Santorum: 13 tegen de 14 van Santorum.

Betekent dit nu dat Romney de onvermijdelijke kandidaat is? Toby Harnden, een genaturaliseerde Britse Amerikaan, gelooft van wel en meldde dat deze week in de Britse krant The Daily Mail: de race is over en Mitt Romney wordt de Republikeinse presidentskandidaat. Harnden had geluisterd naar een persbriefing van de Romney-campagne. De boodschap was dat het nu enkel nog in theorie voor Santorum of Gingrich mogelijk was om Romney voorbij te streven in het aantal gedelegeerden. Wie aan die theoretische mogelijkheid vasthoudt moet wel de "wetten van de werkelijkheid ombuigen", vindt de campagne van Romney, en met hen Harnden, want dan moet Santorum (die op de tweede plaats staat) in alle overige staten met zo'n overweldigende marge winnen dat er voor Romney niets overblijft. Dat gaat zeker in staten zoals Utah, waar de bevolking ongeveer 60% Mormoon is, gewoon niet gebeuren. De redenering van het Romney-kamp is: als Gingrich en Santorum door blijven gaan wordt alleen het moment waarop Romney tot de facto kandidaat wordt genomineerd uitgesteld, maar verder brengt het niets teweeg. Behalve dan dat de Republikeinse kandidaten dan verder gaan elkaar af te breken en daarmee de Obama-campagne meer ammunitie geven.

De partij staat voor een dilemma, want er is zeker wat voor te zeggen: dat Santorum en Newt Gingrich opstappen. Santorum daarentegen roept Gingrich op om de handdoek in de ring te gooien, iets waar Gingrich niets voor voelt. Deze dinsdag zijn er in Alabama en Mississippi voorverkiezingen, twee zuidelijke staten die samen 87 gedelegeerden hebben te verdelen. Daar hoopt Gingrich toch nog goed te scoren. Als dat niet lukt dan verliest Gingrich het laatste greintje geloofwaardigheid en moet hij ermee kappen. Daar zou Santorum bij gebaat zijn, want hij mag er wel degelijk op rekenen dat het meerendeel van de gedelegeerden van Gingrich naar hem, en niet naar Romney, switchen. Zou dat gebeuren, dan loopt Santorum nog maar ongeveer 100 gedelegeerden achter op Romney.

Toch is er nog een ander scenario mogelijk: een vastgelopen race. Sean Trende van RealClearPolitics publiceerde gisteren een analyse waaruit bleek dat Romney misschien nooit bij de drempel van 1144 gedelegeerden komt. Met andere woorden: niemand wint. Trende herinnerde nog maar eens aan de werkelijkheid van afgelopen dinsdag. Romney heeft veel punten gewonnen, maar heeft zijn basis niet verbreed. De iets grotere winst in punten komt vooral door Romneys strategische aanval op de puntenrijke bastions, maar daarmee heeft hij niet opeens de harten van twijfelende Republikeinen voor zich gewonnen. Dat kan hem wel eens parten gaan spelen als de staten in het middenwesten (zoals Indiana, Nebraska, Illinois en Missouri) gaan stemmen. Een vastgelopen conventie blijft volgens Trende tamelijk onwaarschijnlijk, maar, zo zegt hij, "Kijk eens hoe lang het duurt voor Romney zelfs maar in de buurt van de 1144 kan komen" (juni).

Het kan zijn dat de race nog deze week een dramatische wending neemt als Gingrich verliest in Alabama en Mississippi. Dan zijn alle berekeningen nutteloos en moet men opnieuw beginnen. Als Gingrich in de race blijft, duurt het allemaal nog veel langer. Dat kan niet goed zijn voor het Republikeinse merk. Aan de andere kant merkt John Podhoretz van de New York Post nuchter op dat deze schermutselingen binnen de partij, hoe tergend ze ook zijn, snel vergeten zijn als de schijnwerper dadelijk op Obama valt. David Brooks van de New York Time zei gisterenavond in het nieuwsprogramma PBS Newshour van de Amerikaanse publieke omroep dat al het gezever over anticonceptie de discussie niet lang zal beheersen (iets wat ik afgelopen dinsdag ook voor de NOS heb gezegd). De meeste vrouwen hebben al langer een mening over dit onderwerp en laten zich niet zo makkelijk een oor aannaaien.

Laten we ons vooral niet gek maken door beweringen dat de Republikeinen nu al de algemene verkiezingen aan het verliezen zijn. Uiteindelijk zullen die verkiezingen een referendum over Obama worden waarbij de economie en Obamacare in het middelpunt staan. Bovendien staan er nog een flink aantal andere ontwikkelingen op stapel tussen nu en november die de race dramatisch kunnen beïnvloeden. Daaronder niet alleen een gerechtelijke uitspraak over de grondwettelijkheid van Obamacare, maar ook een dreigende aanval van Israël op Iran en de schermutselingen in Syrië, beide internationale ontwikkelingen die een enorme invloed op de Amerikaanse economie (met name via hogere benzineprijzen) maar ook op de blik van de kiezer op het Amerikaanse buitenlandbeleid kunnen hebben.

maandag 5 maart 2012

Vooruitblik op Super Tuesday: Republikeinen raken vermoeid

Morgen is Super Tuesday. Er staan dan meer gedelegeerden op het spel dan tot nu toe in totaal zijn verdeeld. Hier is een vooruitblik en een tussenstand.

1. De race gaat nu tussen Romney en Santorum

In de tot nu toe gehouden voorverkiezingen is het kandidatenveld teruggebracht tot vier, maar alleen Romney en Santorum zijn reëel gesproken nog in de race. Newt Gingrich pakt morgen bijna zeker de overwinning in Georgia, zijn thuisstaat, maar heeft daarnaast alleen matige kansen in Tennessee. In Virginia staan Gingrich en Santorum niet eens op het stembiljet, omdat ze in december, toen de registratie plaatsvond, geen geld en mankracht hadden om aan de ingewikkelde formaliteiten in Virginia te voldoen. Het geld van Gingrich is op en, tenzij hij spectaculair beter presteert dan alle peilingen aantonen, zal hij waarschijnlijk kort na Super Tuesday het einde van zijn kandidatuur aankondigen. Romneys winst in Arizona, Michigan, en afgelopen zaterdag in de staat Washington hebben duidelijk gemaakt dat hij de koploper is en blijft. Het is onduidelijk hoe lang Santorum nog in de race blijft, maar hij gooit hoge ogen in Ohio, een zeer belangrijke swing state. Als hij daar inderdaad wint, zal hij nog wel in de race blijven. Dat is overigens zeker nog geen bekeken zaak, want de voorsprong die Santorum daar had is intussen flink geslonken. De laatste peilingen tonen aan dat Romney en Santorum daar nek-aan-nek gaan.

Er staan in totaal 437 gedelegeerden op het spel. De belangrijkste vier staten zijn Ohio (66 gedelegeerden), Oklahoma (43), Tennessee (58) en Georgia (76). Romney gaat zeker winnen in Massachusetts (41), Vermont (17) en Virginia (49). Idaho (32), North Dakota (28) en Alaska (27) hebben geen voorverkiezingen maar de veel ingewikkeldere caucuses. Daar doet Romney het niet slecht, maar Ron Paul maakt in die staten een reële kans om tenminte één van die staten te pakken.

Drie scenario’s (van Chris Cillizza van de Washington Post):
1. Mitt Romney wint alles of bijna alles: hij wint dan 300 gedelegeerden (totaalstand 490)
2. Rick Santorum wint alles behalve de veilige staten voor Romney (Massachusetts en Vermont): Santorum wint dan 220 gedelegeerden (totaalstand 310)
3. Romney en Santorum delen de staten redelijk evenredig (misschien winnen zelfs Gingrich en Ron Paul wel een staat): dan blijven we doorgaan op de huidige moeizame weg. Romney blijft dan rond de 350-370 steken, Rick Santorum rond de 200.

Ik denk dat scenario 3 het meest waarschijnlijk is. Bij Santorums campagne is de fut eruit. Hij kan Ohio wel pakken en daarnaast Oklahoma, maar verder maakt hij niet zulke goede kansen. Voorspelling: Romney wint morgen rond de 200 gedelegeerden en komt op ongeveer 375 gedelegeerden uit. Santorum wint er ongeveer 160 en komt uit op 250.

Uiteindelijk geloof ik dat Mitt Romney toch de kandidaat van de partij zal worden. Ondank de antipathie die er tegen Romney bestaat is er m.i. genoeg realiteitszin ook onder de aanhanger van Santorum en Gingrich om hun steun achter Romney te gooien in de strijd tegen Obama. Ron Paul, die dinsdag niets gaat winnen, zal ongetwijfeld tot het einde in de race blijven. Zijn doel is niet winnen, maar invloed vergaren die hij op de partijconventie (eind augustus in Miami) wil gebruiken om het partijprogram mede te kunnen bepalen.

2. De Republikeinen zijn moe
Door allerlei omstandigheden zijn veel Republikeinse kiezers de strijd nu al moe:
a. Niemand is echt blij met de kandidaten. Weinig kiezers lopen warm voor Romney of Santorum, de twee kandidaten tussen wie de race nu gaat.
b. De campagne van 2012 is één van de vuilste verkiezingscampagnes in mensenheugenis. De verschillende kandidaten hebben intussen al miljoenen uitgegeven om elkaar zwart te maken. Dat is niet alleen ontmoedigend op zichzelf, maar veel conservatieven realiseren zich dat Obama zo wel eens de lachende derde kan worden. Hij hoeft maar weinig te doen. Hij wacht gewoon af wie de kandidaat wordt en kan dan al het vuile gedrag van die kandidaat tijdens de voorverkiezingen tegen die kandidaat gebruiken.
c. Er groeit een angst dat de kansen voor president Obama aan het keren zijn. De werkloosheidscijfers zijn dalende en de beurzen zijn al maanden achtereen positief. Steeds meer conservatieven denken dat dit de Republikeinen hun belangrijkste verkiezingsargument -- dat Obama de economie verprutst heeft -- ontneemt.
d. Dit is één van de langste voorverkiezingen in de geschiedenis. De partij wilde dat bewust, maar zit nu met de gebakken peren. De langere onzekerheid over wie de kandidaat wordt is het gevolg van ongeoorloofd gedrag door de partijafdelingen in de staten. Verschillende staten hebben de datum van hun voorverkiezingen tegen de afspraken in vervroegd en als gevolg daarvan zijn ze door het hoofdkantoor gestraft: die staten hebben de helft van hun gedelegeerden naar de partijbijeenkomst verloren. Daardoor is hun gewicht in de race aanzienlijk verminderd en duurt het rekentechnisch langer voor een kandidaat de benodigde 1.144 gedelegeerden heeft verzameld.
e. Het kan nog erger. Volgens een weinig bekende regel mogen locale afdelingen van de Republikeinse Partij die bestraft zijn geen “winner take all” regel toepassen. Florida en Arizona, beide door Romney gewonnen, hebben dus ongeoorloofd al hun gedelegeerden aan Romney toegekend. Gingrich heeft die toekenning in Florida intussen al bij de arbitragecommissie van de partij aangevochten. Hij zal dat ongetwijfeld winnen, zodat Gingrich er alsnog een aantal gedelegeerden bijkrijgt--en wat misschien belangrijker is: Romney gaat er een aantal verliezen. Daardoor zou de race een stuk langer kunnen duren, als het Gingrich tenminste lukt om in de race te blijven. (Als hij er binnenkort de brui aan geeft, maakt het niets uit, want dan behoudt Romney de meeste gedelegeerden.)
f. Bovendien zijn niet alle gedelegeerden gelijk. De uitslagen die de pers van de caucuses hebben gemeld hebben geen enkele betekenis voor de partij. Op caucuses worden immers helemaal geen kandidaten gekozen. Daar kiest men afgevaardigden naar de partijconventie van de staat en die afgevaardigden (veelal politici uit die staat) kiezen pas later dit jaar de uiteindelijke kandidaat. Zij hoeven dus helemaal niet gebonden te zijn aan de onofficiële peilingen die tijdens de caucuses werden gehouden. Romney kan Minnesota dus alsnog winnen als op de partijconventie in die staat in april blijkt dat Santorum elders in het land geen kans meer maakt. Dan switchen de afgevaardigden op de conventie leuk hun stem.

3. Obama heeft winst nog niet binnen
Ondanks het feit dat ook George Will meent dat Republikeinen de race om het Witte Huis al verloren hebben, gaat het helemaal niet goed met Obama’s campagne. Zijn job approval blijft onder de 50% en momenteel gaan de kiezers in de swing states--de beslissende staten waar de meeste kiesmannen zijn te verdienen--volgens alle peilingen nog steeds voor een willekeurige Republikein. Obama heeft steun in strategische staten verloren. Rekentechnisch staan de Republikeinen op winst. Het pessimistische scenario waarin Obama nu al de gedoodverfde winnaar zou zijn kan alleen waar zijn als men ervan uitgaat dat Gingrich en Santorum-kiezers onder geen voorwaarden voor Romney zouden stemmen. Dat is m.i. voor een miniscule fractie van de Republikeinse kiezers het geval. Wat wel een belangrijke opgave zal zijn voor Romney en Santorum is het in elkaar zetten van een gedegen verkiezingsprogram. Tot nog toe hebben alle kandidaten erg vage en zwakke beloftes die het niet waard zijn een ‘program’ te worden genoemd. Dat wil niet zeggen dat ze loze beloftes maken of niet serieus mogen worden genomen, maar voor een algemene verkiezingsronde tegen president Obama moeten er meer details bekend worden gemaakt en vooral ook moedigere posities worden ingenomen.

dinsdag 21 februari 2012

Michigan en Arizona inzet van slag tussen Romney en Santorum

In een week tijd kan er veel gebeuren in een verkiezingscampagne. De campagne van Rick Santorum heeft na zijn overwinning in Minnesota, Missouri en Colorado, flink nieuw leven gekregen. Die nieuwe levensadem komt allereerst in de vorm van een hoop geld van donoren; en niet alleen voor Santorums campagne zelf, maar ook voor de lobbygroep (een zog. 'Super PAC') die hem steunt (het 'Red, White and Blue Fund'). Super PACs zijn niet gebonden aan regels voor maximum contributies per persoon (elke burger mag maximaal $2.500 per verkiezingsronde aan een kandidaat doneren en bedrijven mogen aan kandidaten helemaal niets geven). Als gevolg van dat extra geld heeft Red, White and Blue flink wat tv-zendtijd gekocht voor verkiezingsspotjes in Michigan.

Ook in de peilingen in Michigan, waar op 28 februari voorverkiezingen plaatsvinden, en landelijk, hebben de overwinningen van begin februari Santorum geen windeieren gelegd. Vooral de voorsprong van Santorum in Michigan is pijnlijk voor Romney, wiens vader een zeer populaire gouverneur van de staat was. De huidige gouverneur Rick Snyder heeft onlangs aangekondigd Romney als kandidaat te steunen. Maar een gemiddelde van recente peilingen door RealClearPolitics toont aan dat Santorum intussen 5 procent voorsprong heeft op Romney. Tot het begin van deze maand stond Romney in Michigan nog op een voorsprong variërend van 5 tot 32 procent. Peilingen in andere staten, waaronder de gigant Texas (waar de voorverkiezingen wellicht pas eind mei plaatsvinden), geven Santorum ook een flinke voorsprong. 

Voor Romney zou het verlies in Arizona en Michigan funest kunnen zijn. Romneys kandidatuur is tot dusver vooral gebaseerd op zijn staat van dienst, en niet op een uitgesproken eigen karakter of visie. Met andere woorden, Romney heeft kunnen profiteren van naamsbekendheid, zijn ontzagwekkende persoonlijke fortuin, en zijn prestaties buiten de politiek. Maar hoe verder de strijd vordert, des te duidelijker lijkt te worden dat hij voor veel Republikeinen niet meer dan tweede keus blijft.

En dus gaat Romney in de aanval. Aanhangers van Mitt Romney hebben via het Super PAC (lobbygroep) Restore Our Future de aanval op Rick Santorum geopend. Met dit campagnespotje wil men Santorum, die in Michigan krap aan de leiding staat tegen Romney, afschilderen als hypocriet en geldverkwister:



Michael Warren, die het spotje in het blog van The Weekly Standard bespreekt, is niet erg onder de indruk. Hij vraagt zich af: "Is dit alles wat het Romney-kamp kan inbrengen?" Hij vindt het -- terecht -- ook wel erg gemakkelijk om stemmen van een senator in een uit zijn verband gerukte statistiek samen te vatten en daaruit heel creatief nieuwe conclusies te trekken over de achterliggende filosofie van een kandidaat. Santorums eigen campagne heeft als antwoord dit spotje in elkaar gezet, waarin geen van de aantijgingen direct worden besproken, maar Romney als een met modder (beeldspraak voor leugens en andere lelijke woorden) schietende maniak wordt afgeschilderd, en waarbij kartonnen Santorums steeds schoon blijven.

Santorum begint sinds het weekeinde overigens wel wat terug te zakken. Waar hij eind vorige week soms nog een voorsprong van 9 punten of meer had in peilingen in Michigan, is dat nu nog maar 4 of 5. Dat hangt minder samen met Santorums domme en onware uitspraken over euthanasie van bejaarden in Nederland (zie dit filmpje op de Youtube website van de ultra-linkse actiegroep People for the American Way).

Het heeft meer te maken met klunzige uitspraken over de "theologie" van president Obama. Volgens Santorum draait het bij links Amerika allemaal om een "nep-ideaal, een nep-theologie, die niet op de bijbel is gebaseerd." Media en de Obama-campagne sprongen op die woorden. Chris Van Hollen, Democratisch afgevaardigde uit Maryland, beschreef Santorums uitspraak als een "nieuw dieptepunt" in de Amerikaanse politiek. Dit alles had als gevolg dat Santorum de volgende twee dagen bezig was om vooral te onderstrepen dat hij niet twijfelde aan het christelijke geloof van de president. Santorums uitspraken kwamen gedeeltelijk voort uit zijn kritiek op Obamacare en de linkse visie op gezondheidszorg in het algemeen. Santorum werd door de media verder ook flink belaagd over zijn kritiek op prenatale tests zoals vruchtwaterpuncties.



Volgens de kandidaat dienen die geen echt medisch doel. Tijdens een interview met Sean Hannity van FOX News herhaalde Santorum die kritiek en beweerde dat ze alleen maar bedoeld zijn om de artsen juridisch in te dekken, omdat men met die tests naarstig op zoek gaat naar een excuus om bij zwangere vrouwen een abortus uit te voeren. Veel van die beslissingen tot abortus zijn medisch en moreel aanvechtbaar, zoals bij kinderen met het Syndroom van Down, van welke groep er volgens Santorum 90% wordt geaborteerd (een getal dat volgens verschillende studies lijkt te kloppen).

Zulke ontwikkelingen zullen de Republikeinse Partij wel flinke hoofdbrekens bezorgen. Uiteindelijk moet de Republikeinse kandidaat wel verkiesbaar zijn in een race tegen Barack Obama. Michigan blijft in ieder geval een veilig Democratische staat. Volgens het linkse onderzoeksbureau Public Policy Polling gaat Obama in die staat duidelijk aan kop, met 11 punten voorsprong op Santorum, 16 punten op Romney, en 22 punten op Gingrich. Alle Republikeinse kandidaten hebben een negatief waarderingsquotient onder onafhankelijke kiezers in Michigan (Romney scoort 32% positief en 52% negatief, Gingrich 15% positief en 71% negatief, en Santorum 43% positief en 44% negatief).

Dat blijft weinig opbeurend voor de Republikeinse Partij en het is dan ook begrijpelijk dat er in de wandelgangen steeds vaker over een "brokered convention" wordt gefluisterd, een rare situatie waarin geen van de kandidaten de voorverkiezingen duidelijk wint, zodat er pas op de partijconventie een kandidaat wordt gekozen--en dat kan dan ook een geheel nieuwe kandidaat zijn (Jeb Bush, Marco Rubio, Paul Ryan, Sarah Palin?). Onder de belangrijkste conservatieve kenners geloven Bill Kristol, redacteur van The Weekly Standard, en Jonah Goldberg van National Review reëel in de mogelijkheid van zo'n scenario, terwijl Karl Rove, de meester-strateeg van George W. Bush' verkiezingen, erg sceptisch blijft.

Er is dus geen zinnig woord over te zeggen, behalve dat de onvrede binnen de Republikeinse Partij blijft borrelen.

woensdag 8 februari 2012

De avond van Santorum

Een lachende Rick Santorum vorige maand in New Hampshire. 
Nu heeft Santorum echt wat te lachen.
Foto: Patrick Gensel (CC) 

 Rick Santorum heeft gisterenavond zijn comeback in de race gemaakt. In drie staten -- Colorado, Missouri en Minnesota -- waren op dinsdag voorverkiezingen en caucuses. In alle drie heeft Santorum, die sinds de caucuses in Iowa niets meer had gewonnen en in de peilingen steeds rond de 15 procent bleef steken, flink gewonnen. In geen van de drie staten kwam de gedoodverfde winnaar Mitt Romney er aan te pas. In Minnesota kreeg Santorum 45% van de stemmen, in Missouri 55%. In Colorado was Santorums voorsprong minder spectaculair -- hij kreeg 40% met Romney slechts 5 punten achter hem -- maar dat doet weinig af aan de prestatie die Santorum gisteren heeft geleverd.

Santorum heeft gedeeltelijk ook geprofiteerd van zijn onkreukbare imago als vroom katholiek in de nog nadreunende nasleep van de publieke rel rond abortus en religie. Het is echter nog maar de vraag of de voormalige senator uit Pennsylvania deze overwinningen nu zal kunnen vertalen in campagnecontributies, want Santorum heeft geld hard nodig om zich te kunnen meten met de beter gefinancierde Mitt Romney. Dat is vooral belangrijk in de lange maand van februari waarin nu drie weken niets op het program staat (Arizona en Michigan zijn op 28 februari aan de beurt).

Overigens hebben de uitslagen in geen van de drie staten officiële status. De gisteren bekend gemaakte resultaten zijn niet meer dan een grote peiling van de aanwezige kiezers. De caucuses zijn eigenlijk partijbijeenkomsten (al hoeft men in Minnesota geen partijlid te zijn om deel te nemen), en het officiële gebeuren beperkt zich bijna geheel tot het verkiezen van afgevaardigden uit de groep aanwezige kiezers die dan op de regionale partijbijeenkomst op hun beurt weer gedelegeerden kiezen. Zij stemmen uiteindelijk op de partijconventie van de respectievelijke staten voor de presidentskandidaat. Het is dus theoretisch mogelijk dat de gedelegeerden op die partijconventies in april een andere kandidaat aanwijzen dan de kiezers in de voorverkiezingen en caucuses.

Desondanks zijn deze resultaten een flinke nederlaag voor Newt Gingrich, omdat Santorum nu reëel kan beweren de "anti-Romney" (een conservatiever alternatief voor Romney) te zijn. Bovendien deed Gingrich in Missouri niet aan de verkiezingen mee, omdat hij zich door gebrek aan professionele organisatie niet op tijd kon registreren. Ook Mitt Romney, die met name in Colorado en Minnesota op een sterker resultaat had gehoopt, kreeg een flinke knauw. Er komt ook langzamerhand steeds meer inhoudelijke kritiek op Romneys ambtstermijn als gouverneur van Massachusetts. Zo wordt steeds luider gezegd -- ook binnen de eigen partij -- dat hij wellicht toch niet zoveel banen heeft geschapen als tot dusver beweerd.

Toch blijft Romney ook na gisterenavond nummer één in de race, en wel met een flinke voorsprong: als men de gedelegeerden (in principe het aantal punten in de race om 1144 punten) van gisterenavond zou toekennen op grond van de presidentiële peilingen tijdens de caucuses blijft Romney met 91gedelegeerden nog steeds flink op voorsprong t.o.v. Rick Santorum, die dan op 44 zou kunnen rekenen (Newt Gingrich staat op de derde plaats met 29 gedelegeerden).

vrijdag 27 januari 2012

Het laatste debat

Veel journalisten – en ongetwijfeld ook kiezers – verzuchten het vandaag: het Republikeinse debat in Florida van gisterenavond (enkele ‘hoogtepunten’ hier; het hele debat is hier, maar alleen voor echte politieke masochisten) is het laatste debat in een maand. Het was dan ook weinig prettig om aan te zien en er werd weinig substantieels besproken. Het was vooral een debat waarin Newt Gingrich en Mitt Romney elkaar in de haren vlogen over elkaars financiën. Beleggingen beider heren in de semi-private overheidsbanken Fanny Mae en Freddie Mac stonden ter discussie. Is het eigenlijk wel kies voor een Republikein om te profiteren van deze in-corrupte instelling, die nog steeds door belastinggeld wordt ondersteund? Een poging van Newt Gingrich om Romney te pakken vanwege aandelen in de banken werd keihard teruggekaatst toen de voormalige gouverneur Gingrich erop attent maakte dat zijn eigen financiële papieren ook aantoonden dat hij via een beleggingsportefeuille ook geld uit de banken betrok.

Gingrich had een zeer zwakke avond. Hij probeerde weer, net als vorige week, de getergde ziel uit te hangen door tegen de leider van het debat, CNN-presentator Wolf Blitzer, te klagen over een vraag over de persoonlijke financiën van de kandidaten. Maar deze keer ging de vlieger niet op. Blitzer stelde een relevante vraag en liet zich niet uit het veld slaan. Wacht eens even, zei Blitzer, u heeft dit thema zelf in de media aangekaart deze week door te klagen dat Mitt Romney geld in Zwitserland en de Kaaimaneilanden heeft. Gingrich wilde weer terugkaatsen door te protesteren dat zo’n thema goed is voor een toespraak in het land, maar niet voor een presidentieel debat. Deze opening liet Mitt Romney niet voorbijgaan: “Zou het niet fijn zijn als kandidaten de moed hadden om dingen open te zeggen en niet alleen achter andermans rug?” (Daarmee refereerde Romney ook nog eens indirect aan een flater die Tim Pawlenty afgelopen zomer sloeg, door tijdens een nieuwsshow Romney’s hervormingen van het gezondheidsstelsel in Massachusetts als ‘Obamneycare’ te betitelen, maar de volgende dag te laf was om het tegen Romney in zijn gezicht te zeggen.)

Romney kwam er dan ook een stuk beter af dan Gingrich, die toch al een zwakke week achter de rug had door zijn ridicule opmerkingen over zijn plan om NASA, dat in Florida flink is vertegenwoordigd, een uitgebreide maanmissie te geven. In de peilingen gaan Gingrich en Romney nek aan nek, met een kleine voorsprong voor Romney.

Afgezien van de saaiheid van het tweede debat was er slechts één echt grote fout van Wolf Blitzer: de afwezigheid van een vraag over de State of the Union van afgelopen dinsdag. Aangezien er verder geen enkel nieuw thema te bespreken was, was dit een flink gemiste kans van de CNN-presentator. Verder was het een keurig debat.

dinsdag 24 januari 2012

Wanhoop neemt toe bij Republikeinen

Slechts enkele dagen na de verpletterende nederlaag van Mitt Romney in de voorverkiezingen van South Carolina is er een wanhopige toon te bespeuren onder Republikeinen en conservatieven. Politieke commentatoren voelen de verkiezingen van november nu al door hun vingers glippen. Het angstbeeld van een tweede termijn voor Barack Obama begint steeds realistischer op te doemen.

Jim Geraghty van het conservatieve weekblad National Review gaf in zijn nieuwsbrief ‘Morning Jolt’ van maandag een goede samenvatting van de grote problemen die kleven aan een eventuele nominatie van Newt Gingrich: de Amerikaanse kiezer heeft een ongenadige hekel aan hem. Hij wees met name op een commentaar van Conn Carroll van de conservatieve krant Washington Examiner, die een aantal peilingen over het imago van Barack Obama, Mitt Romney en Newt Gingrich naast elkaar zette:
Carrols conclusie is een heel bittere pil voor de Republikeinen: hoewel de doorsnee-Amerikaan niet bepaald gecharmeerd is van de zittende president (het gemiddelde van de drie peilingen laat zien dat iets meer Amerikanen -- 1,67% -- een negatief i.p.v. een positief beeld van Obama hebben) heeft men een zeer uitgesproken afkeer van Romney (-13%) en een diepe haat jegens Gingrich (-31,67%). Ook Talking Points Memo heeft een dergelijke vernietigende boodschap voor Gingrich.

De conclusie die Jim Geraghty suggereert is heel eenvoudig: Newt Gingrich is waarschijnlijk niet verkiesbaar. Als de voormalige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden de nominatie van de partij in de wacht sleept keert zo’n 30 procent van de kiezers zich tegen hem. De vraag is natuurlijk onder welke demografische groepen die 30 procent zich bevindt. Als dat grotendeels onder de harde kern Democratische kiezers is, dan is er weinig reden tot wanhoop; die groep kiest toch niet voor een Republikein. Maar dat is wat te makkelijk. Ook voormalige Republikeinse collega’s, die in de jaren 90 onder hem in het Huis hebben gediend, hebben zich openlijk uitgesproken tegen zijn kandidatuur. Begin december herhaalde Tom Coburn, een Republikeinse senator uit Oklahoma, voor het nieuwsprogramma “Fox News Sunday” waarom hij niet geloofde in de geschiktheid van Gingrich voor het hoogste ambt in de VS:



Dat is verpletterende kritiek en Jim Geraghty herinnerde zijn lezers nog maar eens aan de werkelijkheid van een presidentiële campagne in de aanloop naar november: kandidaat Gingrich moet dan tussen de partijconventie in eind augustus en de verkiezingen in de eerste week van november het publiek ervan overtuigen dat de man die Amerikanen haten een betere leider zal zijn dan de man waar veel Amerikanen licht ontevreden over zijn. En, zo voegt Geraghty eraan toe, dat ook nog eens terwijl Barack Obama, die meer geld heeft en zal uitgeven dan enige kandidaat ooit, in een onophoudelijke stortvloed tv-spotjes precies de zwakke plekken in het verleden van Gingrich nog eens voor het netvlies van de Amerikaanse kiezer zal doen verschijnen.

Met dit in het vooruitzicht riep de redactie van National Review in december al op om vooral niet Gingrich te steunen. Toch gaf men niet gelijk de voorkeur aan Mitt Romney. En dat hoeft niet te verrassen.

Na de nederlaag in South Carolina begint de kandidatuur van Romney, tot nu toe de gedoodverfde winnaar van de voorverkiezingen danig te wankelen. De kritiek, die altijd al te horen was – dat Romney zo’n karakterloos leeg maatpak is met zo’n slaapverwekkende campagne – wordt met de dag luider. Mark Steyn van National Review beklaagt zich dat Romneys campagne geen enkele inhoud heeft en, nog erger, blijkbaar ook niet professioneel wordt geleid:


En ondanks het feit dat hij zoveel centen uitgeeft, heeft hij geen snel responsteam? Die zogenaamd ‘spontane’ woedeuitbarsing van Newt Gingrich tegenover (CNN-presentator) John King (in het tweede debat in South Carolina) was perfect uitgedacht door Gingrich zelf. Daartegenover staat Mitt Romney met een hele batterij adviseurs, en geen enkele van hen vond het blijkbaar nodig een geloofwaardig antwoord over Bain en belastingen voor te bereiden? Voor een vent die als topzakenman campagne voert en zogenaamd bewezen oplossingen uit de privésector wil toepassen lijkt zijn campagne meer op een onhervormbare overheidsbureaucratie: groot, opgezwollen, met te veel personeel, geldverkwistend, log, en haast niet te veranderen.

Steyn en, zoals ik zondag al schreef, Fred Barnes van The Weekly Standard waarschuwen Gingrich allebei dat hij maar eens heel snel met een groot beleidsprogram, een “big idea” moet komen:

Maandenlang – zelfs tot begin vorige week – ging Romney in peilingen in South Carolina aan de leiding. Zijn verbazingwekkende instorting was mede het gevolg van aanvallen op zijn zakencarrière en zijn belastingen tijdens twee tv-debatten. Zijn ervaring, voorheen een groot positief punt, is nu een albatros geworden. Maar Romney is er nog niet in geslaagd om de aandacht van Bain, zijn rijkdom en zijn belastingaangiften af te leiden.

En dat terwijl er toch genoeg politiek saillante onderwerpen zijn, zegt Barnes. Denk maar eens aan de staatsschuld, waar Obama zojuist nog maar eens $1,2 biljoen aan heeft toegevoegd. Deze man kan er wel in slagen om de nominatie binnen te slepen – met flink wat geluk, zegt Barnes – maar hij zal dan roemloos ten onder gaan in de landelijke verkiezingen.

De overige twee kandidaten zijn geen realistisch alternatief. Ron Paul heeft een harde kern achter zich, maar is zo overduidelijk ongeschikt voor het Witte Huis dat hij zelfs binnen zijn eigen partij eigenlijk maar half geduld wordt. Hij maakt geen enkele kans de nominatie te krijgen, en gezien zijn onaanvaardbare opvattingen over een hele reeks onderwerpen, zullen slechts weinigen daarover treuren. Rick Santorum is een iets moeilijker geval. Realistisch gezien ontbreekt het hem aan geld en organisatie om op dit laat moment nog zijn winst in Iowa in een langdurige campagne om te zetten. Santorum heeft nauwelijks noemenswaardig zwakten in zijn achtergrond en is ook voor de meeste Republikeinen eminent aanvaardbaar. Maar zonder team en geld red je het niet. Voor Santorum is dan ook alle hoop gevestigd op de debatten, de enige en goedkope manier om zijn naamsbekendheid en imago onder de Republikeinse kiezers te verbeteren. De kans op een nominatie voor Rick Santorum schat ik kleiner dan 15%.

Staan de Republikeinen dan echt zonder geloofwaardige kandidaat op het podium?

Hoe diep de wanhoop bij sommige conservatieven gaat, wordt duidelijk in een artikel van Eric Kleefeld van Talking Points Memo. Sommige Republikeinse commentatoren zijn naarstig op zoek naar een alternatieve kandidaat om op het laatste moment nog in de race te springen. Helaas, pindakaas, zegt Kleefeld. Daar is het nu te laat voor, want het is nu onmogelijk om je als kandidaat te registreren voor een hele reeks voorverkiezingen. Theoretisch is er nog een week om je voor Texas, waar 155 afgevaardigden op het spel staan, aan te melden, maar dan hebben we het over een race die pas op 3 april plaatsvindt. Bijna alle eerdere voorverkiezingen zijn al gesloten voor nieuwe deelnemers. Op caucuses, die niet gebonden zijn aan dezelfde stringente registratieregels als voorverkiezingen, zou een dergelijke kandidaat eventueel nog een kansje maken, maar realistisch gezien is het nu een aan “politiek science-fiction” grenzend scenario om te denken dat een politiek zwaargewicht (Chris Christie? Paul Ryan? Jeb Bush?) de partij nog te hulp komt. (UPDATE: Bill Kristol, redacteur van The Weekly Standard, praatte gisteren in een interview met FOX Business over de mogelijkheid dat Mitch Daniels, gouverneur van Indiana, volgens een lek uit zijn omgeving misschien overweegt om...)

Deze overdenkingen, die de afgelopen twee dagen binnen het Republikeinse circuit beginnen rond te zwerven, zijn tamelijk verontrustend. Experts binnen conservatief Amerika maken zich nu reëel zorgen dat geen van de kandidaten in november een echte kans maakt tegen Obama. Met Romney had de partij, zo dacht men, nog de beste kans. Maar de keuze van het Republikeinse electoraat voor de controversiële Gingrich en de knudderigheid van team Romney doen de kansen voor de Republikeinen flink slinken.

De Republikeinse generaals blijven hopen dat Florida een andere uitkomst zal brengen. Zoals ik al eerder heb geschreven, South Carolina is niet bepaald de doorsnee-staat. Al sinds 1860, toen in die staat de Burgeroorlog werd ontketend, staat South Carolina bekend als een nogal rebellerende staat. In Florida gooit Romney veel hogere ogen. Maar het is niet alleen maar aan de Republikeinse kiezers in Florida om volgende week een ander resultaat te dicteren, ook al staan er twee keer zoveel afgevaardigden op het spel als in South Carolina. De belangrijkste taak is weggelegd voor Mitt Romney. Hij moet in de week die hem nog rest zijn imago en zijn campagne flink herzien. Dat betekent dat alle ogen zijn gericht op de twee debatten die in Florida plaatsvinden. Daar moet hij uitblinken.

Wat alvast niet helpt is Romneys stompzinnige interview van maandagochtend waarin hij de aandacht wil vestigen op Newt Gingrich’ werk voor Freddy Mac en Fannie Mae. Dat er een luchtje zit aan een freelance contract van meer dan $1 miljoen voor een semi-overheidsbank klopt. Maar Romney overdrijft de stank wel een beetje. Dit soort kritiek is niet de “big idea” waar de partijbonzen op zitten te wachten, laat staan de Republikeinse kiezers of de Amerikaanse burger in het algemeen.

De komende week zou wel eens cruciaal kunnen blijken voor de uiteindelijke uitslag van de presidentsverkiezingen.

zondag 22 januari 2012

Gingrich wint verpletterende zege op Romney in South Carolina

Newt Gingrich en zijn vrouw Callista, eerder deze maand in New Hampshire
Foto: Gage Skidmore / Creative Commons 2.0

Newt Gingrich heeft Mitt Romney gisteren in South Carolina verpletterd. De voormalige voorzitter van het Huis haalde ruim 40% van de stemmen, terwijl Romney nog geen 28% haalde. Dat is een winstmarge die nog groter was dan de meest optimistische peilingen in de dagen voor de voorverkiezingen aangaven. (Tegelijkertijd betekent dat dat het Democratische onderzoeksbureau Public Policy Polling een heel stuk geloofwaardiger is geworden, omdat zij met hun peiling van 37% tegen 28% het dichtst bij het eindresultaat zaten.)

Wat dit betekent voor de race is onduidelijk. Experts zitten een beetje met de handen in het haar. Nate Silver, een hoog aangeschreven verkiezingswatcher, beschrijft in een lang artikel op zijn blog FiveThirtyEight vanmorgen dat de resultaten in South Carolina in geen enkel statistisch model passen.

Mitt Romney heeft een flinke knauw gekregen, ondanks het feit dat hij van South Carolina toch nooit veel had verwacht. Toch is een marge boven de 5% een vernietigend oordeel van de Republikeinen uit de staat over de kandidatuur van Romney. Fred Barnes, redacteur van het conservatieve weekblad The Weekly Standard, beschrijft het als een “vernederend verlies” voor Romney. Romney’s campagne was tot dusver gebaseerd op de voorstelling dat hij de gedoodverfde kandidaat was. Dat aura raakt hij nu kwijt. Barnes waarschuwt Romney dan ook dat hij eindelijk eens een “big idea” voor zijn kandidatuur moet introduceren. Het is niet genoeg om alleen maar te blijven zeggen dat je als gouverneur ervaring als bestuurder hebt, iets wat Gingrich niet heeft.

Velen wijzen erop dat we nu drie staten hebben gehad, en dat elke staat een andere winnaar heeft aangewezen. Dat mag zeker als emblematisch worden genomen voor de verdeeldheid binnen de partij, zowel in de zin dat er verschillende groepen binnen de Republikeinse Partij zijn die elk hun eigen beleidsvoorkeuren hebben (Tea Party, gematigden, libertairen, sociaal-conservatieven), en in de zin dat de kiezers nog erg onbeslist zijn over hun voorkeur voor de kandidaten. Er is duidelijk een behoefte aan een anti-Romney en daar profiteerde Gingrich ook van. Hij heeft de afgelopen week laten zien dat hij passie en intelligentie heeft en dat is voor velen aansprekelijker dan alleen maar een onbesproken blazoen en de juiste diploma’s.

Nate Silver waarschuwt dat we niet al teveel conclusies moeten verbinden aan de zege van Gingrich in South Carolina, omdat de ‘politieke cultuur’ in die staat slecht wordt begrepen. Hij heeft daarin zeker een punt, maar toch spreekt er wel degelijk een boodschap uit deze zege: de kandidatuur van Romney begint nu te wankelen.