Posts tonen met het label Barack Obama. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Barack Obama. Alle posts tonen

dinsdag 12 april 2016

Obama, Hillary en staatsveiligheid

Wie zich afvraagt waar de berichtgeving over het lopende criminele vooronderzoek naar voormalige First Lady Hillary Clinton blijft, kreeg afgelopen zondag een portie nieuws uit onverwachte hoek: van president Obama op de conservatieve nieuwszender FOX News.

President Obama gaf een interview aan Chris Wallace van het actualiteitenprogramma FOX News Sunday. Het was het eerste interview van de president voor FOX: het is bekend dat Barack Obama bepaald geen vriend is van de zender die al jaren erg kritisch is op de president. Wallace, een zeer gerespecteerde veteraan van de politieke journalistiek (en zoon van de legendarische Mike Wallace), maakte er een zeer amicaal en bekijkenswaardig interview van. Uiteraard stelde hij de president enkele pittige inhoudelijke vragen, maar slaagde er ook in een zeer menselijke kant van Barack Obama te laten zien.

Dit soort interviews is over het algemeen eerder bedoeld om de ijdelheid van beide partijen te strelen: tv-zenders profiteren van de verhoogde kijkcijfers voor interviews met beroemdheden, terwijl de president gratis media-aandacht krijgt. Meneer Obama kwam extra presidentieel over door zich met een vriendelijk gezicht in het hol van de leeuw te wagen.

Wat in het interview de meeste aandacht trekt zijn de uitspraken van de president over zijn voormalige minister van buitenlandse zaken, Hillary Clinton. Wallace vroeg Obama op de man af of het niet erg problematisch is dat er door de FBI meer dan tweeduizend e-mails van Hillary zijn gevonden die topgeheime informatie bevatten, waarvan er 22 zo gevoelig zijn dat ze zelfs geredigeerd niet kunnen worden vrijgegeven. Het antwoord van de president sprak boekdelen. “Hillary Clinton was een uitstekende minister en ze zou nooit expres de veiligheid van het land in gevaar brengen” (nadruk toegevoegd).

Terecht wijzen Republikeinse critici op die uitspraak als een impliciete schuldigverklaring van Hillary Clinton. Immers,  Obama geeft toe dat de curieuze en zeer ongebruikelijke procedures die Hillary Clinton gebruikte om over staatsaangelegenheden te communiceren wel degelijk de veiligheid en de belangen van de Verenigde Staten hebben geschaad. Daarover bestaat volgens mij ook geen onenigheid meer. Experts zijn het erover eens dat de privéserver die zij voor haar e-mails gebruikte niet  afdoende was beveiligd en geëncrypteerd. Buitenlandse inlichtingendiensten hebben ongetwijfeld de server gehackt en kregen zo toegang tot topgeheime informatie, waarover Clinton via die server communiceerde, inclusief de 22 e-mails met kritieke informatie.

De bewering van Hillary Clinton en haar supporters, dat het hier alleen gaat om kleine procedurele foutjes, is onwaar. De publiek beschikbare informatie over de zaak toont aan dat Clinton verschillende wetten heeft overtreden (voor de preciezen: het gaat om 18 USC 1924 en USC 793(f)(1)-(2)). De vraag is alleen of de zaak juridisch sluitend kan worden gemaakt. Juristen die ervaring hebben met de wetten rond staatsveiligheid geloven dat er een heleboel bewijsmateriaal tegen haar pleit, maar tegelijk waarschuwen ze dat de wet de bewijslast erg hoog legt voor strafrechtelijke vervolging. Daarover moet uiteindelijk de minister van justitie een beslissing nemen.

Wat president Obama over dat onderwerp tegen Chris Wallace zei is weinig bevredigend. Braaf herhaalde hij het cliché dat het ongepast is als een president met zijn minister van justitie of met de FBI-directeur praat over lopende strafrechtelijke onderzoeken en dat hij alle vertrouwen heeft in de onpartijdigheid van het ministerie. Dat is volkomen ongeloofwaardig in het licht van een lange reeks politiek beladen schandalen binnen het ministerie (zoals de New Black Panther-affaire, Fast and Furious, Lois Lerner). Daarnaast doen uitgelekte verhalen vanuit het FBI-team dat Clinton onderzoekt vermoeden dat er binnen de FBI wel degelijk zware druk is om de zaak in de doofpot te stoppen. Die druk kan alleen maar politiek zijn. President Obama, wiens directe adviseurs ook deelnamen aan de uitwisseling van emails over ’s lands belangen via de onbeveiligde server van Clinton, heeft er geen belang bij als de zaak in het openbaar ruchtbaarheid krijgt.

Te vrezen valt dan ook dat de zaak uiteindelijk inderdaad in de doofpot verdwijnt. Onder het mom van zorgvuldigheid kan het onderzoek zonder al te veel problemen tot na de verkiezingen in november worden getraineerd. De kans op een zege door Hillary is dankzij de wanstaltige taferelen bij de Republikeinen tamelijk groot, zodat president Obama hoopt het uiteindelijk smoren van het onderzoek aan president Hillary te kunnen overlaten.

Als dat gebeurt is Amerika officieel afgegleden tot het niveau van een verachtelijke bananenrepubliek.

dinsdag 22 maart 2016

Waarom Republikeinen de nieuwe opperrechter blokkeren

Enkele weken na de dood van de conservatieve opperrechter Antonin Scalia vorige maand heeft president Obama de voorzitter van het appèlhof in Washington, D.C. voorgedragen om de zetel van Scalia aan het Hooggerechtshof over te nemen. De media berichten dat de man in kwestie, de 63-jarige Merrick Garland, een gematigde en zeer gerespecteerde jurist is en bij lange na geen extreem-linkse activist. Er is dan ook weinig begrip voor de herhaalde aankondigingen van Republikeinen in de Senaat dat rechter Garland niet kan rekenen op bevestiging in zijn ambt door de Senaat, of zelfs maar dat de Senaat hoorzittingen zal houden over zijn benoeming.

De harde houding van de Republikeinen is echter volledig verklaarbaar en de aantijgingen van Democraten dat de Republikeinen hun grondwettelijke plicht verzaken door Garland niet te bevestigen is onzin. De reden die Mitch McConnell, de fractievoorzitter van de Republikeinen in de Senaat, en andere vooraanstaande Republikeinen aanvoeren voor het weigeren hoorzittingen over de benoeming te houden is echter het verkeerde argument en zal de doorsnee-Amerikaan bevreemden.

McConnell hamert erop dat het een goede traditie is geen nieuwe opperrechters te benoemen in het laatste jaar van een president om zo de kiezer de kans te geven aan de stembus de richting van het Hooggerechtshof mee te helpen bestemmen. Ik denk dat de partij veel directer mag zeggen dat rechter Merrick Garland niet geschikt is om benoemd te worden.

De voorstelling dat Garland gematigd is (zie bijvoorbeeld dit artikel van Lincoln Caplan in The New Yorker), is namelijk flink bezijden de waarheid. Hoewel hij ongetwijfeld een fijne en collegiale vent is, is zijn houding ten opzicht van de Grondwet grofweg die van de moderne radicale stroming in de Amerikaanse rechten, namelijk dat de Grondwet kan betekenen wat elke individuele rechter meent dat ze betekent, zoals Kevin D. Williamson schrijft op de website van National Review. Deze stroming, die van de zogenaamde “Levende Grondwet”, doet sinds de jaren zeventig flink opgeld aan Amerikaanse rechtenfaculteiten en is sindsdien gaandweg ook invloedrijk geworden binnen de gerechtshoven van het land. Het is een anti-rationele theorie waartegen wijlen rechter Scalia zijn gehele carrière vocht. Immers, als de tekst van een wet niet betekent wat er staat, dan heeft de samenleving geen gevestigde spelregels meer en valt ze ten prooi aan de willekeur van de rechters.

Dankzij de Levende Grondwet is het Hooggerechtshof en de jurisprudentie in de Verenigde Staten de afgelopen veertig jaar flink in de richting van linkse en sociaal-democratische politieke standpunten opgeschoven - ofschoon rechtspraak in principe apolitiek zou moeten zijn. Ondanks het gekrakeel van linkse opiniejournalisten dat het hof door steeds rechtsere opperrechters zoals Scalia zou worden gedomineerd, vallen veel van de ideologisch gekleurde zaken regelmatig in het voordeel van linkse politieke groepen uit. Daaronder vallen met name zaken over zog. sociaal beleid, zoals abortus en homorechten: zowel het recht op abortus als het homohuwelijk zijn in de VS ingevoerd via een dictaat van een linkse meerderheid aan het Hooggerechtshof en niet via wetswijzigingen in het Congres. Daarmee scoort Amerika een flink aantal anti-democratische strafpunten in vergelijking met andere Westerse landen die zulke zaken wel via de parlementaire weg hebben geregeld. Dat er in de VS over zulke onderwerpen een extra bittere maatschappelijke onrust bestaat mag dan ook niet verwonderen.

De voorstelling dat rechter Garland “gematigder” zou zijn dan andere linkse juristen is een fabeltje. Ongetwijfeld heeft hij zich als vooraanstaand rechter minder nadrukkelijk geuit over zaken op het ideologische wensenlijstje van progressief Amerika dan wellicht andere Amerikaanse juristen, maar er bestaan in de Amerikaanse politiek – en daarmee ook in de rechterlijke macht – slechts twee ideologische standpunten: progressief/links en conservatief/liberaal. (Het Engelse woord liberal betekent in de VS tegenwoordig verwarrend genoeg links-progressief.) Die binaire dynamiek wordt binnen een juridische context nog eens versterkt, omdat appèlhoven in wezen alleen “ja” of “nee” zeggen: óf de aanklager wint, óf de gedaagde. In constitutionele zaken betekent dat meestal dat de overheid of één van haar instanties tegenover een burger, bedrijf of maatschappelijke groep staat. De recente geschiedenis leert dat opperrechters op heel voorspelbare wijze hun besluit hetzij in het voordeel, hetzij in het nadeel van de regerende partij maken.

Mitch McConnell en de Republikeinen zouden er goed aan doen duidelijk te maken dat Garland ongeschikt is voor het Hooggerechtshof, omdat hij niet voldoet aan de belangrijkste eis voor dat ambt: onpartijdigheid. De Levende Grondwet staat immers op zwaar gespannen voet met dat juridische principe. De kans dat Obama een constitutioneel trouwe rechter benoemt is nihil en dus mag gerust worden aangenomen dat de Senaat voor november geen stappen zal willen ondernemen over het bevestigen van door president Obama benoemde rechters. En dat is hun goed recht, want de Grondwet eist alleen maar dat de Senaat de president zijn mening meedeelt over de geschiktheid van een kandidaat. Die plicht is intussen voldoende vervuld en de discussie over Garland mag genoeglijk worden afgesloten.

vrijdag 11 december 2015

Stop met treiteren wapenbezitters

Een aangepaste versie van dit artikel is op 11 december 2015 in het Reformatorisch Dagblad gepubliceerd.

Als er één cultureel fenomeen in de VS is dat buitenstaanders niet begrijpen dan is het wel de “vuurwapencultuur”. Ook in Amerika zelf wordt de roep om een einde aan die cultuur luider. Na de terroristische aanval in San Bernardino (Californië) nam de New York Times de hoogst uitzonderlijke stap een redactioneel commentaar op de voorpagina te plaatsen met een brandbrief aan Amerika: “Het is tijd om de vuurwapenepidemie een halt toe te roepen.”

Helaas gaan zulke oproepen volledig voorbij aan de feiten en de statistieken over vuurwapens en misdaad in de Verenigde Staten. De hervormingsvoorstellen leggen allemaal de nadruk op strengere regulering van legale vuurwapens. Dat is zeker in de nasleep van San Bernardino bizar, aangezien het daar ging om aan IS gerelateerde terroristen en niet om doorsnee-Amerikanen met een jachtgeweer of sportpistool. De manier waarop het terroristenpaar aan hun wapens kwam is ook een krachtig argument tegen het soort strengere regulering dat Democraten voorstaan. Californië heeft immers al zulke regels, maar deze konden de schietpartij in San Bernardino niet voorkomen.

Regulering van legaal vuurwapenbezit belooft weinig rendement in een situatie waar de problemen hoofdzakelijk voortkomen uit acties van criminelen, terroristen en geesteszieken. Hoewel het aantal vuurwapenmoorden in de VS nog steeds erg hoog is, moet de politiek zich rekenschap geven van twee belangrijke feiten.

Ten eerste zijn de belangrijkste oorzaken voor vuurwapensterfte bende-oorlogen en zelfmoord. Dat zijn beide aparte categorieën waar strengere antecedentenonderzoeken bij legale wapenhandelaren niets of slechts marginaal iets aan kunnen veranderen.

Het tweede belangrijke punt is dat het aantal vuurwapenmoorden de afgelopen twintig jaar gestaag aan het dalen is, terwijl het legale vuurwapenbezit juist omhoog is gegaan. In Chicago, waar het stadbestuur in 2010 door het Hooggerechtshof werd gedwongen  een verbod op vuurwapenbezit af te schaffen, kelderde het aantal vuurwapenmoorden in 2014. De voorstelling dat er in Amerika nu een ongekende crisis in de vuurwapencriminaliteit is klopt dan ook niet.

De huidige obsessie in de politiek en de media met sociale ongelijkheid (zowel economisch als juridisch) drijft het maatschappelijk debat tot een overdreven nadruk op sensationele misdaden, zodat, gewild of ongewild, de onjuiste indruk wordt gewekt dat massale schietincidenten of vuurwapenmoorden in het algemeen een groeiend probleem zijn.

De absurditeit van het publieke debat over vuurwapenmisdaad wordt misschien wel het beste getekend door de reactie van president Obama op de schietpartij in Colorado Springs op 27 november. Zonder blikken of blozen beweerde hij vanuit Parijs, een stad die 14 dagen eerder door een terroristische aanval was opgeschud, dat massale schietpartijen buiten Amerika niet plaatsvinden.

De vuurwapencultuur in de VS heeft eeuwenoude wortels in een erg landelijke maatschappij waar de overheid of zelfs de naaste buur vaak ver weg waren en jacht en zelfbescherming altijd belangrijk zijn geweest. Het is een cultuur die voortkomt uit de klassiek-liberale Anglo-Amerikaanse traditie van zelfbeschikking en die in de VS verankerd is in een onwrikbaar grondwettelijk recht op vuurwapenbezit voor burgers. Die cultuur is pas in recente decennia langzaam aan het afkalven met de groeiende urbanisatie en toenemende invloed van Europese sociaal-democratische politieke modellen die een sterkere centrale overheid kennen dan het traditionele gedecentraliseerde Amerikaanse staatsbestel.

Als Amerika verder wil komen in het aanpakken van vuurwapengeweld en terrorisme zullen politici zich moeten verzoenen met deze nog steeds robuuste zuil in de Amerikaanse maatschappij. Verzet tegen pogingen van Democraten om hele reeksen vaak populaire sportgeweren onder de sinistere maar betekenisloze titel “aanvalswapens” te verbieden, heeft weinig te maken met de schaduwachtige macht van een wapenlobby, maar komt voort uit oprechte onvrede van getergde burgers en sportschieters.

Willen voorvechters van hervormingen zich minder belachelijk maken tegenover de miljoenen wapenbezitters, dan zullen ze zich ook beter moeten informeren over vuurwapens zodat ze bijvoorbeeld niet langer semi-automatische vuurwapens met automatische machinegeweren (al sinds 1934 praktisch illegaal) verwarren.

Er is zeker ruimte voor betere regulering en overheidscontrole, maar dat kan zonder pogingen tot grootschalige confiscatie. Beleidsvoorstellen zullen ook moeten kijken naar het bestrijden van bendes en andere criminaliteit, de groeiende gemeenschappen van illegale immigranten en een betere registratie van criminelen en psychiatrische patiënten. Vooral dat laatste is, vanwege een overmatige bezorgdheid over de privacy van die patiënten, erg gebrekkig.

Maar bovenal moet de nadruk van politici, zowel in Washington als in de individuele staten en gemeenten, weg van pogingen om enkel weer nieuwe beperkingen voor het bezit en meedragen van legale vuurwapens toe te voegen, iets dat breed wordt ervaren als het pesten van brave burgers en buitenlui. En het vergroot de kloof tussen burgers en Washington.

zaterdag 28 maart 2015

Vertrek van een geweldenaar

Harry Reid in 2010
Foto: SEIU (CC 2.0)

Harry Reid, de machtige Democratische senator, ziet af van herverkiezing in 2016.Zijn meedogenloze en gewetenloze machtspolitiek hebben enorme schade aangericht aan de Senaat en de Amerikaanse democratie. Zijn vertrek kan niet snel genoeg komen.
Vrijdag kondigde senator Harry Reid aan dat hij na het aflopen van zijn huidige ambtstermijn met pensioen gaat. Als gevolg van een ongeluk met een hometrainer in januari zag de 75-jarige Reid er in de Youtube-video met de aankondiging enigszins gehavend uit: een gehoornde bril met één afgedekte lens moest de verwondingen aan zijn rechteroog verbergen. Het ongeluk en het feit dat artsen er tot dusver niet in zijn geslaagd het gezichtsvermogen in het oog terug te brengen hebben volgens Reid niets te maken met zijn beslissing af te treden. Desondanks maakte Reid een afgematte indruk.

Reid wordt door partijgenoten en linkse bondgenoten in de pers beschreven als een effectieve leider in de Senaat. Onder zijn leiding hebben Democraten een flink aantal links-progressieve paradepaardjes goedgekeurd gekregen. Reid is als weinig anderen in staat gebleken om zijn partij bijeen te houden tijdens cruciale stemmingen. Zonder de vastberaden blik van Reid en zijn gewiekste coördinatie met toenmalig voorzitster van het Huis van Afgevaardigden Nancy Pelosi was er in 2010 niets terecht gekomen van Obamacare. Reid wist de gelederen gesloten te houden. Ternauwernood en door handig gebruik van allerlei achterdeurtjes in de regels van het Congres wisten Reid en Pelosi de wet er samen door te drukken.

Als Democratisch fractieleider is Reid hét scharnier van het Congres: zonder hem gebeurt er niets. Dat geldt overigens net zo goed nu zijn partij niet langer de meerderheid in de Senaat heeft. Als leider van de meerderheid (van 2007 tot begin dit jaar) was zijn taak vooral die van goalkeeper: bijna alle belangrijke wetsvoorstellen die het sinds 2010 door Republikeinen beheerste Huis van Afgevaardigden naar de Senaat stuurde werden geweerd. De zittingsjaren 2011 en 2012 zijn de geschiedenisboeken ingegaan als die van het “Do-Nothing-Congress”, omdat er zo weinig wetten werden goedgekeurd. President Obama en Reid klaagden in die jaren bijna dagelijks dat de Republikeinen in het Huis het werk van het Congres uit afgunst en haat jegens de president sabotteerden, maar de belangrijkste reden voor het feit dat president Obama zo weinig wetten kreeg toegestuurd voor zijn bevestigende krabbel is de vakkundige blokkage van Harry Reid. Niets dat hem of zijn partijgenoot Obama onwelgevallig was werd toegelaten en zo werd Obama de noodzaak bespaard om persoonlijk zijn veto over controversiële zaken uit te spreken. Het was een uitgekookte opzet die het spotlicht van de president weghield en alle controverse dicht bij het Huis en dus de Republikeinse oppositie hield. Harry Reid fungeerde in wezen als Obama’s waakhond.

Maar ook nu Republikein Mitch McConnell de leiding in de Senaat heeft overgenomen, bedient Reid zich van zijn kennis van de regels van de Senaat om de Republikeinen te dwarsbomen. Momenteel liggen de benoeming van een nieuwe minister van Justitie én goedkeuring van een wet tegen mensenhandel stil, omdat Reid de deur op slot heeft gedaan. Zo lang Republikeinen vasthouden aan een clausule in de mensenhandelwet dat federale subsidies voor abortusbehandelingen verbiedt blokkeert Reid de mogelijkheid van een quorum en wordt er over het wetsontwerp niet gestemd. Republikeinen weigeren in reactie om over de bevestiging van Loretta Lynch, de door de president genomineerde opvolger van minister Holder van Justitie, te stemmen.

Reids onverbiddelijke standvastigheid laat nogal wat scherven achter. Er lijkt hem maar weinig heilig geweest te zijn. Eén van zijn meest geliefde manoeuvres was een praktijk die “filling the tree” heet: als leider van de Senaat eiste hij het recht op als eerste amendementen op een wet in te dienen en gebruikte dan het maximaal toegestane aantal amendementen in één keer op. Zo werd de Republikeinse oppositie het parlementaire recht op amendement ontnomen. Reid gebruikte deze manoeuvre vaker dan al zijn voorgangers.

Hij kende de parlementaire regels als de beste, overtrad ze geregeld en in 2013 veranderde hij debatsregels eigenhandig om de toenmalige Republikeinse minderheid dwars te zitten. Die zet legde een bom onder de toch al gespannen politieke verhoudingen in Washington en was volgens velen overduidelijk ontoelaatbaar onder de gegeven Senaatsregels.

De commentaren in de conservatieve media zijn dan ook niet mals. “(Harry Reid) is al lang één van de kwalijkste aspecten van de Amerikaanse regering: een zelfzuchtige, malafide, schijnheilige, gewetenloze charlatan,” schrijft de redactie van National Review. Michael Warren van het conservatieve weekblad The Weekly Standard schrijft: “In de kern is het verhaal van Reid, met name zijn acht jaar als leider van de Senaat, er één van een kortzichtige tiran die op de korte termijn politieke winst en tactische overwinningen boekte, en tegelijkertijd zowel de Senaat als instituut en zijn eigen partij schade toebracht.” De redactie van de Washington Examiner schrijft minachtend over het “lage gedrag” van Reid als leider van de Senaat. Hij misbruikte het spreekgestoelte van de Senaat om valse geruchten over Mitt Romneys belastingen te verspreiden en om een lastercampagne jegens libertaire miljonairs Charles en David Koch te voeren. Hij noemde George W. Bush een leugenaar en loser. Reids valse tactieken zijn verantwoordelijk voor het feit dat de Senaat een poel des verderfs is geworden. “Moge hij een lang pensioen genieten en moge de Senaat hem belonen door verschillende dumpplaatsen voor kernafval naar hem te noemen,” bijt de krant.

De persoonlijke rijkdom die Reid tijdens zijn drie decennia in de Senaat heeft vergaard is een symbool voor Reids prioriteten en de invloed in zijn thuisstaat Nevada. Schatting van zijn vermogen lopen uiteen maar met zes miljoen dollar heeft hij zijn bescheiden overheidssalaris tamelijk fortuinlijk kunnen vermeerderen. Andere inkomstenbronnen – waaronder de voor politici tamelijk gewone gages als consulent of spreker – moeten flink hebben bijgedragen aan dit financiële succes, maar de details van Reids financiën blijven even vakkundig verborgen als zijn sluikse parlementaire praktijken.

Er bestaat geen twijfel over dat Reid veel heeft gepresteerd waar Democraten tevreden over kunnen zijn. De prijs die het land daarvoor heeft moeten betalen is erg hoog. Door alle kaarten op het goedkeuren van zoveel mogelijk links-progressieve wensdromen te zetten, coûte que coûte, heeft Reid veel wetgevende macht aan de president afgestaan. Niet alleen Obamacare, maar veel van de wetten die Reid, met of zonder hulp van Nancy Pelosi, sinds 2009 door het Congres heeft gesluisd, bevatten stapels cadeaus aan de bureaucraten in de verschillende federale departementen en daarmee aan de Democratisch-gezinde overheidsvakbonden.

De regelgeving is enorm toegenomen onder president Obama. Alleen Obamacare bevat al twintigduizend bladzijdes nieuwe regelgeving voor de medische en verzekeringsindustrie, terwijl de EPA, de toezichthouder voor milieu, de afgelopen jaren als een wilde nieuwe richtlijnen, standaarden en bureaucratische regels uitvaardigt. Zaken waar het Congres voorheen toestemming voor moest geven liggen nu voor langere tijd geheel binnen de jurisdictie van ministeries en toezichthouders. Het verminderen van de macht van het Congres ten gunste van bureaucraten was één van de belangrijkste motivaties voor Harry Reid in de wetenschap dat zijn tijd op de tak waaraan hij zaagde sowieso beperkt was, maar ook dat hij daarmee eventuele Republikeinse opvolgers voor lange tijd buitenspel zou zetten. In ruil voor deze goede zaken is Reid rijkelijk beloond. Wie klaagt over het gebrek aan daadkracht bij het Amerikaanse Congres moet zich de rol van Reid bij het ontmannen van dat Congres goed realiseren.

Het lijkt er niet op dat Reid deze politiek gevoerd heeft uit een ideologische overtuiging. Van Barack Obama is bekend dat hij gelooft in een sterke centrale overheid met een  machtig staatsapparaat. Een dergelijk overtuiging ontbreekt ogenschijnlijk bij Reid. Zijn staat van dienst als gewetenloze machtswellusteling, die alles deed om de macht van zichzelf en zijn partij te vergroten, suggereert dat het hem eerder om persoonlijk gewin gaat. Deze aanpak speelde de opkomende links-progressieve extreme vleugel binnen de Democratische partij weliswaar in de kaart, maar Reid kijkt in eerste instantie naar zijn eigen belangen. Morele overwegingen zoals het belang van het land of de mensheid zijn hem vreemd.

In januari 2017 zal Harry Reid zijn kantoor definitief verlaten, maar de littekens die hij in de Senaat en de constitutionele orde heeft veroorzaakt zullen nog lang zichtbaar blijven. Zijn machtspolitiek is debet aan de huidige Koude Oorlog tussen Democraten en Republikeinen in het Congres, want onder zijn bewind werd de eigen partij gezuiverd van weifelaars en gematigden: de ene helft werd door Reid met de rug tegen de muur geworpen en de andere helft werd door de kiezer of door het eigen geweten van zijn senaatszetel ontheven. In het klimaat dat Reid, Pelosi en Obama hebben geschapen bestaan er geen mogelijkheden tot compromissen sluiten; elke poging daartoe werd doeltreffend neergesabeld of van tevoren al onmogelijk gemaakt. Voor Reid is het alles of niks, buigen of barsten, zijn wil is wet. Die onverbiddelijke houding spoorde gefrustreerde conservatieve kiezers al snel na de absolute machtsovername van de Democraten in Washington aan om het spel ook hard te spelen en de Tea Party werd geboren. De reeks onbuigzame Republikeinen die sinds 2012 in het Huis en de Senaat werd gekozen speelt het politieke spel met het mes op tafel, net als Reid. Ted Cruz, in de Democratisch-gezinde massamedia vaak neergezet als een onredelijke en extreme politicus, is in wezen gewoon de conservatieve tweelingbroer van Reid. Als het in het Congres hard tegen hard gaat ligt dat niet alleen maar aan de Republikeinen; er is hier duidelijk sprake van actie en reactie.

Het vertrek van Reid kan niet snel genoeg komen. Halfzachte evaluaties van Reid met termen als “effectief” en “kundig” zijn amorele miskenningen van de betekenis van Reid in Washington, zeker in de laatste tien jaar. Zij geven zich geen rekenschap van Reids verderfelijke invloed in Washington en doen geen recht aan de schande die Amerika moet dragen deze ellendeling als Senaatsleider te hebben gehad.

woensdag 25 maart 2015

Na vijf jaar blijft Obamacare impopulair

De officiële ondertekening van Obamacare, 23 maart 2010
Pete Souza (CC 2.0)

Deze week werd Obamacare vijf jaar oud. Je zou verwachten dat de regering-Obama groots en triomfantelijk feest zou vieren over dit heuglijke feit, gezien de tam-tam die destijds in 2010 over de ondertekening van de monsterwet werd gemaakt. Anno 2015 is de president een beetje stilletjes, want de wet blijft erg impopulair. Sterker nog, volgens The Weekly Standard is het zelfs al twee jaar en twee maanden geleden sinds er ook maar een enkele peiling was die meer steun voor dan verzet tegen de wet aantoonde.
Real Clear Politics has listed 178 polls on Obamacare. All 178 have found it to be unpopular. In addition, the Kaiser Health Tracking Poll — a left-leaning outlier that RCP doesn’t even list and which (contrary to essentially every other poll) actually claimed Obamacare was popular at the time of its passage — has released 22 polls on Obamacare during Obama’s second term. All 22 have found it to be unpopular. So, in all, Obamacare has gone 0-200 during Obama’s second term.
Tweehonderd peilingen op rij tonen aan dat een meerderheid van de Amerikanen ontevreden is over Obamacare. Dat zelfs de linkse pro-Obama-organisatie Kaiser een ongebroken reeks peilingen met een negatief resultaat voor Obamacare aantoont is frappant en onderstreept hoe zwaar de president en zijn partij hebben gefaald in hun poging het gezondheidsstelsel te verbeteren.

De mankementen in Obamacare zijn intussen genoegelijk bekend en er ligt intussen een flinke stapel Republikeinse tegenvoorstellen klaar, die alle een einde maken aan de inefficiëntie, de verstrikkende wirwar van regelgeving en de boekhoudkundige goocheltrucjes van de huidige wet. Als de Republikeinse partij en haar presidentskandidaat in 2016 een samenhangend hervormingspakket kunnen presenteren hebben ze een goede kans om volgend jaar de verkiezingen flink te winnen, want het is duidelijk: Amerika is Obama’s grootste en duurste mislukking meer dan zat.

P.s.: Ook vooraanstaande linkse journalisten Kirsten Powers (columniste voor The Daily Beast en USA Today) en Ron Fournier (National Journal) hebben recentelijk toegegeven dat ze er moe van zijn geworden Obamacare te verdedigen. Kirsten Powers zei: “People who have supported this law, who support universal health care are constantly put in a position of having to defend this President who has really incompetently put this together, rolled it out.”

zondag 2 november 2014

Verkiezingen in bitter gepolariseerd Amerika

Als de uitslagen van de Congresverkiezingen op woensdagochtend bekend worden weet Amerika wellicht nog steeds niet wie de Senaat in handen heeft. In verschillende staten is het verschil in de peilingen tussen de Republikeinse en de Democratische senaatskandidaat enorm klein.

In Louisiana en Georgia eist de wet bovendien dat kandidaten minstens vijftig procent van de stemmen moeten behalen om een tweede stemronde in resp. december en januari te voorkomen. Het zal dus misschien wel tot januari duren voor duidelijk wordt, welke partij de Senaat in handen krijgt.

Ideologisch

Die krappe marges tussen de twee partijen komt door de bittere polarisering van Amerika. President Obama is nog nooit zo impopulair geweest: in 43 staten geven kiezers hem nu een onvoldoende rapportcijfer. Democraten doen verwoede pogingen om Obama buiten de verkiezingen te houden: hij staat immers niet op het stembiljet. Tevergeefs: congresverkiezingen halverwege de tweede ambtstermijn van een president zijn altijd de facto een referendum over de president.

Zo argumenteerde de conservatieve columnist Dennis Prager vorige maand dat elke stem aan een Democraat een stem voor de president is. Onafhankelijke policiti bestaan niet meer: alle Democraten steunen de harde linkse koers van de president. Daar valt hier en daar wel wat op af te dingen, maar hij zit er niet ver naast. De goedkeuring van Obamacare, waarbij alle Republikeinen en slechts 34 Democraten in het Huis van Afgevaardigden tegen de wet stemden, is een sprekend voorbeeld van de ideologische puurheid in beide partijen. Op 4 na zijn al die Democraten intussen uit het Huis verdwenen.

Kiezers gedragen zich anders dan voorheen. Vroeger was het niet ongewoon dat burgers Democraten voor het ene ambt en Republikeinen voor het andere ambt kozen, een zogenaamde split ticket, ofwel een gemengd stembiljet. Die dagen zijn voorbij: meer kiezers dan ooit stemmen uitsluitend voor kandidaten van dezelfde partij voor alle ambten die dat jaar op het stembiljet staan, van president en congreslid tot de burgemeester, de sheriff en de onderwijsraad.

Stembusfraude

Er zijn ook zorgen over de integriteit van de verkiezingen zelf. Een nieuwe wetenschappelijke studie bewijst dat een klein, maar niet insignificant aantal buitenlanders illegaal stemt in de VS, en bijna allemaal voor de Democraten. In 2008 heeft dat de uitkomst van enkele congressionele verkiezingen beïnvloed.

Colorado zorgt voor nieuwe hoofdbrekens dit jaar. Daar schafte de Democratische provinciale regering de stembus helemaal af. Iedereen stemt nu per post. De nieuwe procedure lokt grootschalige stembusfraude uit aangezien er geen enkele controle is op de identiteit van de kiezers die formulieren insturen. Fraudeurs kunnen ongebruikte stembiljetten zonder problemen uit de recycling van burgers opvissen.

In het licht van legio dergelijke voorbeelden is het onbestaanbaar dat de Democraten, met vertrekkend minister Holder van Justitie voorop, beweren dat stembusfraude niet bestaat en een identificatieplicht bij de stembus onnodig is. Holder beticht voorstanders van zo’n identificatieplicht van racisme, omdat minderheden volgens hem sterker benadeeld worden door zulke regels dan blanken. Dat is een aanvechtbare bewering. Belangrijker is waarschijnlijker dat minderheden de voorkeur geven aan Holders partij. Met overdreven aantijgingen van racisme wil Holder met hulp van de sensationalistische pers zwarte kiezers tot genoeg verontwaardiging aansporen om op 4 november te stemmen.

Spiraal

De polariserende spiraal wordt gedreven door de sensationalistische mediacultuur, waarin de diepgang verloren gaat. Veel politici, die voor hun verkiezing van die media afhankelijk zijn, reduceren hun boodschap tot populistische kreten. Daaruit komen de vaak sterk verwrongen aantijgingen jegens de tegenkandidaat – de zogenaamde negatieve campagnespotjes – en de gênante optredens van kandidaten in komische talkshows zoals The Daily Show.

Een ander probleem is dat de nieuwsmedia en politici persoonlijk sterk verweven zijn. De directeuren van de nieuwsafdelingen van zowel ABC als CBS, twee van de grootste tv-zenders, hebben naaste familieleden in het Witte Huis. De vele topjournalisten met Obama-connecties doen twijfels rijzen over de onafhankelijkheid van de pers; de overgrote meerderheid van de politieke journalisten in Washington D.C. geeft toe Democraat te zijn.

De Canadese auteur Mark Steyn waarschuwde recent: de echte slag is om de bredere cultuur, niet om verkiezingen. Zolang de informatievoorziening van kiezers gedomineerd blijft door sensatiemedia, de softe propaganda die in veel amusementsprogramma’s verwerkt zit en de korte slogans op Twitter en Facebook zal er weinig veranderen in het politieke klimaat.

woensdag 17 september 2014

Halve maatregelen tegen IS

Na lang dralen de afgelopen weken en maanden heeft President Obama eindelijk gesproken. In een toespraak tot het volk maakte hij vorige week bekend wat zijn strategie was om IS aan te pakken. Niemand is eigenlijk tevreden met de aangekondigde plannen. Terwijl Europa, en met name de meer naar links neigende delen, te hoop loopt tegen het feit dat Obama’s plannen in strijd zijn met internationale verdragen, roepen veel militaire analisten in binnen- en buitenland juist dat de strategie te timide is.

De Volkskrant schreef in een commentaar van de hand van Fokke Obbema dat de aangekondigde bombardementen van IS-doelen in Syrië volkenrechtelijk niet door de beugel kunnen. Obbema schrijft:
Obama's legitimatie van de Syrische aanvallen loopt via een beroep op zelfverdediging. Dat is gekunsteld. Voor dit deel van zijn IS-strategie behoort hij te streven naar een mandaat van de Veiligheidsraad. Frankrijk wijst daar terecht op. Ook de Nederlandse regering, als fervent aanhanger van de internationale rechtsorde, dient voor die route te pleiten.
Aan dit soort juridische muggenzifterij heeft niemand wat. Er zijn voldoende rechtvaardigingen onder bestaande internationale verdragen om President Obama en andere geallieerden de vrijheid te geven ook in Syrië bombardementen uit te voeren. De onbedwingbare drang om in het huidige conflict Obama’s handen aan een bureaucratische procedure te binden in plaats van de VS stevig te steunen in het bestrijden van een acuut gevaar van internationale terroristen getuigt van een perverse prioriteitenlijst.

Obbema’s commentaar, zoals dat van vele Europese commentatoren, zet in op een politieke en juridische oplossing van de problemen in het Midden Oosten. In die visie wordt het uitsluiten van grondtroepen toegejuicht, omdat langdurige stabiliteit alleen zou kunnen komen na een hervorming van de Iraakse politiek en het mobiliseren van locale etnische groepen, zoals de Soennieten in Noord-Irak, in het verdedigen van hun eigenbelang. Buitenlandse militaire inmenging zou, zo menen de aanhangers van deze visie, alleen maar averrechts werken.

Dit punt is hevig omstreden. Deze week liet de opperste bevelhebber van de Amerikaanse strijdkrachten, Generaal Martin E. Dempsey, weten dat hij grondtroepen helemaal niet uitsluit. Ook de tegenstanders van Amerikaanse grondtroepen geven toe dat enige ondersteuning van en coordinatie door militairen op de grond nodig zijn om de Amerikaanse bombardementencampagne te doen slagen, maar zij benadrukken dat “locale groepen” daarvoor moeten worden aangesproken. Wie daarmee wordt bedoeld is onduidelijk, want er zijn weinig goed getrainde groepen in Noord-Irak. Van de gematigde Syrische rebellen zijn er nu nog te weinig over om in Syrië veel te kunnen bijdragen.

Daarom zijn veel militaire experts van mening dat Obama’s strategie een wensdroom is die niet veel kan produceren. Militaire historici Fred en Kimberly Kagan schamperden in een reactie dat een dergelijke aanpak niet aansluit bij de realiteit: “Obama wil een anti-terrorisme-strategie gebruiken in een guerilla-oorlog. Dat heeft geen enkele kans op success.” Ook voormalig staatssecretaris voor defensie Bing West gelooft dat ten minste een beperkt aantal onderdelen van de Amerikaanse Special Forces zullen moeten worden gestuurd.

Zonder uitzicht daarop is Obama’s strategie een halve maatregel die op de lange termijn een stuk duurder zal kunnen uitvallen, zowel in geld als in menselijk bloed, dan een stevige militaire inzet nu. Het achteloze taalgebruik van President Obama over IS -- eerder dit jaar noemde Obama IS vrij vertaald de“reservebank van een schoolvoetbalteam” -- suggereert dat de Amerikaanse regering de militaire en terroristische dreiging van IS niet serieus neemt.

Een beschouwing van Obama’s temperament als president toont aan dat hij geen interesse in buitenlandbeleid heeft. Hij voelt zich primair geroepen om Amerika’s binnenlandse politieke bestel grondig te hervormen -- de “fundamental transformation of America”, zoals hij het tijdens zijn verkiezingscampagne van 2008 noemde -- met een groter macht voor de centrale overheid en een uitbreiding van de verzorgingsstaat en strakkere regulering van de economie.

Van dat project is overigens weinig terecht gekomen. De meeste plannen zijn verzand in een gebrek aan precieze uitwerking en in de alsmaar complexer wordende warboel van Amerika’s federale bureaucratie, waarin Obama’s eigen functionarissen te vaak persoonlijke belangen en die van de politieke partij de boventoon hebben laten voeren. De beschamende incompetentie en corruptie die zichtbaar werden bij het opzetten van Obamacare, wat hét symbool van een socialer Amerika onder Democratische leiding had moeten worden, zijn in plaats daarvan de beste karakterschets van een overmoedige en slordige politieke beweging die niet het geduld kon opbrengen om met verstand en consensus een prangend maatschappelijk probleem op te lossen.

Die elitaire, “wij-weten-alles-beter”-instelling blijft het beleid van Obama domineren en verklaart waarom de president op buitenlands gebied behalve de liquidatie van Osama bin Laden op geen enkel success kan bogen. En waarom de relatie met de Republikeinse oppositie in het Congres zo verzuurd is: de tamelijk grove praktijken die door Obama en zijn kompanen in de Senaat (en in 2009 en 2010 ook in het Huis) zijn aangewend sloten de Republikeinen bijna geheel uit van deelname aan de besluitvorming. Dat zorgde ervoor dat verbitterde Republikeinen in januari 2011, toen ze de meerderheid in het Huis kregen, een harde politiek van obstructionisme zijn gaan voeren: als noodrem op de voortdurende machtspolitiek door Obama en Democratisch senaatsvoorzitter Harry Reid, en natuurlijk ook uit revanchisme.

Die obsessie met interne politiek heeft ertoe geleid dat een aantal belangrijke booswichten in de wereld -- men denke met name aan Vladimir Poetin, maar ook de leiders van Iran, Noord-Korea, Syrië en de vele terroristencellen -- Obama als militaire macht niet meer serieus nemen. Daar komt nog bij dat President Obama er alle blijk van heeft gegeven dat hij gelooft in enkele extreem-linkse theorieën, zoals Howard Zinns historische visie of de Critical Race Theory van Derrick Bell, Obama’s rechtendocent aan Harvard. In die visies is Amerika een welhaast onredbaar zondige, militarische natie die al sinds de Stichting niets dan misdaden tegen de mensheid, met name minderheden en niet-Westerse bevolkingsgroepen, begaat. De problemen in het Midden-Oosten zijn direct toe te schrijven aan specifieke Amerikaanse acties en het ontstaan van Al-Qaeda is het gevolg van Amerikaanse misstappen.

Verlossing van die zonde is alleen mogelijk door een publiek boetekleed jegens benadeelde minderheden en een vrijwillig terugschroeven van inmenging in internationale aangelegenheden tot het niveau van, zeg maar, België, Estland, of Nepal. Die Verlossing wordt nu door Obama, in 2008 openlijk bejubeld als de politieke Messias die Amerika uit de zonden van acht jaren Republikeins bestuur zou verlossen, uitgevoerd.

Dit complex aan factoren heeft geleid tot de zeer onbevredigende strategie die President Obama nu heeft aangekondigd. Met bombardementen zal veel kunnen worden bereikt, maar een definitieve oplossing kan het niet zijn. Dat Obama met zo’n halfbakken plan komt -- bovendien met de waarschuwing dat volledige uitvoering zo’n drie jaar kan duren, waarmee hij het dus op het bordje van zijn opvolger schuift -- en ook nog eens vele maanden nadat de veiligheidsdiensten hem hebben gewaarschuwd over de groeiende dreiging is meer dan betreurenswaardig. Dit plan kan op de lange termijn niet lukken en dat zal de wereld duur komen te staan.

woensdag 27 augustus 2014

Obama's eindeloze vakantiekiekjes op de golfbaan

Barack Obama op de golfbaan. Foto van Talk Radio News Service via Flickr.

Terwijl de wereld brandt, staat de president aldoor op de golfbaan. Dat is zo’n beetje de samenvatting van de kritiek op president Obama deze maand. De voorzitter van de Republikeinse partij, Reince Priebus, laakte de president voor een gebrek aan serieus gedrag op een moment dat er zowel in eigen land (Ferguson) als in het buitenland kritieke ontwikkelingen gaande zijn (Oekraïne, Gaza, de onthoofding van een Amerikaanse journalist door ISIS).

Het kan u ontgaan zijn, maar de Republikeinse media staan al weken vol met verzuchtingen over het pijnlijke beeld dat Obama schept door zichzelf geregeld te laten fotograferen met een golfclub in zijn handen, terwijl Amerika en de wereld, volgens hen, juist ferme taal van een man in een zakelijk pak verwacht. “Obama’s eindeloze vakantie,” schreef Matthew Continetti in het conservatieve tijdschrijft National Review.

De kritiek komt echter niet alleen van Republikeinen. Komiek Jimmie Fallon grapte in “The Tonight Show” dat de president wel erg weinig in het Witte Huis wordt gezien en dat mensen hem toeroepen weer aan het werk te gaan. Maar ook de New York Times, doorgaans een Democratisch mediabastion, moest in een artikel toegeven dat het er toch wat wrang uitziet als het avondnieuws tegelijk gruwelijk nieuws over een hele reeks kritieke situaties brengt en dan afsluit met vrolijke vakantiekiekjes van een luierende president.

Er is intussen een debat losgebarsten over de vraag of de critici niet overdrijven. De schrijvers van dat New York Times-artikel merken op dat alle presidenten leren om zichzelf emotioneel af te schermen van de hardvochtige beslissingen die zij -- en alleen zij -- moeten maken. Het linkse blog Huffington Post voegt daar aan toe dat president Reagan, zo vereerd door Republikeinen, in de jaren tachtig minstens zo lomp en lui was als Obama, door tijdens verscheidene crises stug te weigeren van de golfbaan of van zijn paard te komen of zelfs maar zijn pyjama uit te trekken en aan het werk te gaan.

Dat is allemaal best redelijk als antwoord op de kritiek, vooral als je bedenkt dat president Obama veel minder vakantietijd als zijn voorganger heeft genomen. Volgens Mediaite nam George W. Bush drie keer zoveel vakantie. De oneerlijke aandacht voor Obama’s voorliefde om zijn stress op de golfbaan af te reageren wordt zeker mede-veroorzaakt door het feit dat Bush in 2003 besloot niet meer te golfen, om te voorkomen dat er foto’s van een golfende president zouden worden gepubliceerd op dagen dat er veel doden in Irak of Afghanistan vielen. Obama mag niet worden afgerekend op het feit dat hij zijn persoonlijke grenzen anders trekt.

Dus wie heeft er gelijk? Is het gezever over Obama’s golfspel echt overdreven en moeten Republikeinen, met de waarheid over Reagan en Bush in het achterhoofd, ophouden zo hypocriet te zijn? Mag Obama niet gewoon een rondje golfen?

Tja, als het een rondje hier of een rondje daar was, dan was dat nog tot daar aan toe? Als de president zich af en toe ook eens liet fotograferen in een serieus zakelijk gesprek, dan was de kritiek minder zwaarwegend. Maar Obama doet als Reagan en weigert de kritiek op zijn publieke image serieus te nemen. Het dominerende beeld van de president is dat van een luierende man en te vaak lijken staatszaken te moeten wijken voor alweer een rondje van zijn favoriete sport. Het enige andere 'werk' dat hij lijkt te doen is fondsen werven voor Democratische kandidaten in de aanstaande Congresverkiezingen. Dat andere presidenten ook lang hebben geweifeld om in crisistijd terug naar hun officiële kantoor in Washington, D.C. te komen betekent niet dat Obama de PR-blunders van zijn voorgangers moet herhalen.

De golf-affaire draagt bij aan een al bestaand kritisch beeld van Obama, namelijk dat van een afwezige president die weinig interesse heeft in het moeilijke werk van een president, een man die zelfs wegloopt van zijn kantoor op het moment dat er een flinke stapel werk ligt te wachten. Van dat beeld moet Obama zich bewust zijn. Dat hij daar lak aan lijkt te hebben, spreekt, alle mooie praatjes te zijner verdediging ten spijt, niet in zijn voordeel. Het zegt wel degelijk iets over het karakter van de zogenaamd machtigste man ter wereld, zodat de vraag gesteld mag worden: Wie past er op de winkel, terwijl de president buitenspeelt?

zaterdag 16 augustus 2014

Hillary’s breuk met Obama verstevigt haar positie voor 2016

Het interview dat Hillary Clinton afgelopen weekeinde aan Jeffrey Goldberg van The Atlantic gaf was een flinke bijdrage aan haar nog altijd officieuze campagne voor het presidentschap in 2016. Dat Clinton binnen afzienbare tijd ook officieel in de race zal stappen betwijfelen steeds minder mensen, ook al blijven sommige conservatieve complottheoristen (zoals Karl Rove) nog steeds geruchten over haar zogenaamd fragiele gezondheid herhalen. De recente publicatie van Clintons memoires van haar tijd als minister van buitenlandse zaken (Hard Choices) liet daarover al weinig twijfels bestaan, ook al wordt het boek door veel politieke kenners als een inhoudelijk zeer zwak document omschreven.

Het interview met Goldberg deed politiek Washington kortstondig op zijn grondvesten schudden, want Clinton laat geen spaander heel van het buitenlandbeleid van haar voormalige baas Barack. Dat is wel enigszins bevreemdend, want Clinton was als minister van buitenlandse zaken natuurlijk het gezicht van het beleid waarvan ze zich nu distantieert. Het interview is zo kritisch op de president dat het conservatieve opinieblad The Weekly Standard onderdelen van Clintons interview integraal als “gastcommentaar” afdrukt, met een proefbaar leedvermaak over de interne strijd tussen Clinton en Obama.

Clinton legt de vinger precies op de wond van Obama’s buitenlandbeleid: d.w.z. er is geen samenhangend beleid. “Great nations need organizing principles and ‘Don’t do stupid stuff’ is not an organizing principle,” zegt ze. Daarmee zegt ze open en bloot wat elke weldenkende Amerikaan al zes jaar vindt: de president praat tenenkrommend veel in clichés, maar het ontbreekt hem aan echte inhoud. Terwijl de wereld in 2008 genoeg had van het militaristische buitenlandbeleid van George W. Bush, kan men nu simpelweg geen kritiek leveren op de richting van Obama’s buitenlandbeleid, omdat dat beleid geen enkele richting of inhoud heeft, afgezien dan van Obama’s allergische hekel aan buitenlandbeleid. Door die onwil van de president om zich intellectueel met het buitenland te bemoeien, zo meent Clinton, hebben de schurken van de wereld vrij spel gekregen. Irak en Syrië zijn door het islamistische ISIS (tegenwoordig gewoon “de Islamitische Staat” of IS) bijna volledig ontmanteld, omdat Obama het te druk op de golfbaan had om een proactieve strategie tegen IS te ontwikkelen.

De voormalige First Lady en minister van buitenlandse zaken loopt zo het rijtje blunders van Barack Obama langs (Iran, Israël, Syrië, Oekraïne) in een overduidelijke poging zichzelf neer te zetten als de gepasseerde expert en een nieuwe, andere richting voor 2016. Daarmee probeert ze handig gebruik te maken van het brede sentiment onder de bevolking dat de president gefaald heeft en zo met een eigen alternatief beleid de wind uit de zeilen van de Republikeinen te nemen.

Of dat uiteindelijk effectief zal zijn zal moeten blijken. Dat ze zelf jaren als minister verantwoordelijk was voor dit beleid betekent dat een tamelijk bittere pil zal zijn om deze boodschap aan het Amerikaanse volk te verkopen en Republikeinen zullen het zeker niet nalaten om de kiezers eraan te herinneren dat ze datzelfde mislukte beleid op bepaalde punten met hand en tand heeft verdedigd. Haar gepassioneerde verdediging van de blunders in Benghazi tijdens een hoorzitting in het Congres -- één van de meest arrogante en schofferende optredens van eender welke politicus in de geschiedenis van de VS -- kan voldoende blijken om Amerikanen eraan te herinneren wie Clinton ook alweer is: jawel, de wederhelft van de gladde Bill Clinton die de afgelopen vijftien jaar alle integriteit heeft opgeofferd om het imago van de Clinton-merknaam op te krikken, de familieschandalen (Monica Lewinsky, Whitewater, Hillarycare) onder het tapijt te vegen en haar eigen positie in de politiek te verstevigen.

Hillary Clinton is een gewiekste politica die de afgelopen maanden verwoede pogingen doet om een positie te verwerven als staatsvrouw en gedegen kandidaat voor het Witte Huis in 2016. De dosis hypocrisie die nodig is om dat beeld van haar te scheppen is niet klein.

donderdag 9 januari 2014

Boek van Gates schetst een ongeïnteresseerde Obama

Het nieuwe boek van voormalig minister van defensie Robert Gates met de eenvoudige titel Duty (“Plicht”) baart veel opzien in Washington. Gates geldt onder zowel Republikeinen als Democraten als een kundige, objectieve man en als één van de beste ministers van defensie sinds de Tweede Wereldoorlog. Dat juist hij zo’n kritisch boek over president Obama schrijft komt hard aan.

Het boek van Gates is erg emotioneel. Zijn intense liefde voor de strijdkrachten en zijn frustraties over president Obama, die volgens hem geen greintje sympathie voor de soldaten aan het front had, speelden mee in zijn beslissing in 2011 om ontslag te nemen. Zijn emoties begonnen zijn beoordelingsvermogen in de weg te zitten.

Het boek staat vol van kritiek op politiek Washington en dat beperkt zich niet tot de regering Obama. Over zijn tijd onder diens voorganger merkt Gates op dat vice-president Cheney wel degelijk op zoek leek te zijn naar een onnodig militair conflict in Iran. En terwijl Gates veel van de noodmaatregelen van Bush na 11 september 2001 begrijpelijk vond, raakte hij gaandeweg toch gefrustreerd dat Bush die in de loop der jaren niet systematisch herzag om dwalingen zoals het martelen en het geheime uitleveren van gevangenen uit te bannen.

Ook heeft Gates weinig geduld met parlementariërs die alleen maar oog hebben voor hun eigen herverkiezing. Veel senatoren zijn volgens hem hypocriete windbuilen en leden van het Huis van Afgevaardigden noemt hij “onbeschoft, gemeen en dom.”

Het meest spraakmakende van het boek is echter de kritiek op president Obama. Gates beschrijft een president die weliswaar lang delibereert – in tegenstelling tot Bush, die zich moeilijk van diepe overtuigingen liet afbrengen – maar die volkomen ongeïnteresseerd was in de missie. Met betrekking tot Afghanistan merkt Gates op: “De president [Obama] vertrouwt zijn bevelhebber in het veld niet, kan [president] Karzai niet uitstaan, gelooft niet in zijn eigen strategie en vindt het ook niet eens ‘zijn’ oorlog. Voor hem draait het alleen maar om terugtrekken.”

Ook vond Gates dat Obama zich teveel liet leiden door jonge, onervaren adviseurs uit zijn eigen kring ten nadele van de oudere experts, en dat vice-president Joe Biden de geest van de president vergiftigde door constant te herhalen dat militairen niet te vertrouwen zijn.

Het boek presenteert een enigszins tegenstrijdig beeld van president Obama, want naast presidentiële desinteresse en onkunde beschrijft Gates ook dat Obama herhaaldelijk, tegen advies van anderen in, de juiste tactische beslissingen heeft genomen. Maar in het boek is Obama ook een president die het verschil tussen strategie en tactiek niet kent en alleen maar over de korte termijn nadenkt. Het boek draagt flink bij aan het beeld van Obama als een zelfzuchtige, ongeïnteresseerde man die liever golf speelt dan regeert. Meer nog dan dat: Gates schetst een man die weinig eigen meningen heeft en zich te makkelijk door zijn adviseurs laat sturen.

Tenslotte krijgt ook Hilary Clinton, de gedoodverfde presidentskandidate in 2016, een flinke veeg uit de pan. Clinton gaf enkele jaren later in het bijzijn van Gates toe dat haar tegenstand tegen de inzet van meer soldaten in Irak in 2007 niets met militaire maar alles met electorale tactiek in de aanloop naar voorverkiezingen in Iowa te maken had. (De president gaf schoorvoetend toe dat dezelfde calculaties bij hem hadden meegespeeld.) De rasechte militair Gates was diep geschokt dat Clinton en Obama de levens van soldaten ondergeschikt maakten aan de stembus.

Rich Lowry, redacteur van het conservatieve opinieblad National Review, merkte droogjes op dat niemand echt verrast kan zijn over de onthullingen van Gates. Toch is het een schok om je argwaan over de machtigste man van de wereld door zo’n objectieve bron bevestigd te zien.

vrijdag 11 oktober 2013

Feiten en fabels over de federale sluiting, het schuldenplafond en Obamacare

Op 1 oktober werd een noodmaatregel van kracht, waarbij delen van de Amerikaanse federale overheid op slot gingen of op halve kracht gingen draaien. Dit was het gevolg van het uitblijven van een overeenkomst tussen de partijen in het Congres over een begroting voor de federale overheid voor het nieuwe fiscale jaar dat op 1 oktober begon. Om geld te sparen werden niet-essentiële diensten gesloten en personeel naar huis gestuurd.

Is de hele overheid echt gesloten?

Nee. Het betreft alleen de diensten die door de federale (nationale) overheid worden bestuurd. Dus locale, regionale en staatsdiensten (van de 50 individuele staten) draaien gewoon door. Scholen en bibliotheken zijn gewoon open. Veel diensten in de hoofdstad Washington, zoals ministeries, parken, musea en de Library of Congres, zijn wel gesloten, omdat de federale overheid veel van die diensten beheert. Ook zijn veel nationale parken in het land en locale kantoren van federale overheidsdiensten, zoals de belastingdienst of immigratiekantoren, gesloten.

Toch zijn er ook veel uitzonderingen bij federale diensten. De ‘sluiting’ raakt alleen diensten die door de jaarlijkse begroting worden gefinancierd, zoals parken. Diensten die over andere gelden beschikken (bijv. veel rechtbanken) of onder regels voor zogenaamde ‘verplichte uitgaven’ vallen (bijv. veel sociale diensten en uitkeringen) draaien gewoon door. Ook blijven de strijdkrachten en nationale politiediensten gewoon operationeel, al wordt ook daar beknibbeld op niet-essentiële diensten, bijvoorbeeld door een verlof voor freelance-personeel.

De doorsneeburger buiten Washington DC merkt van de sluiting dus voorlopig weinig of niets.

Is een federale sluiting ongewoon?

Het is niet echt heel gebruikelijk, maar het is zeker niet uiterst zeldzaam. Sinds 1976 is zo’n sluiting 18 keer voorgekomen. Het is wel al 18 jaar geleden sinds de vorige sluiting (onder Bill Clinton) dus het lijkt voor jongere burgers heel erg ongewoon. Onder Ronald Reagan vond er zes keer een sluiting plaats.

Beide partijen hebben disputen over allerlei zaken aan het debat over de begroting gehangen. Dat gebeurde ook in 2011 onder president Obama, maar destijds werd op het laatste moment een sluiting van de federale overheid voorkomen door een compromis over het schuldenplafond; dat compromis leidde toen tot de Budget Control Act (de zog. “sequestratie”) waarin er flink werd bezuinigd op federale uitgaven.

Mag zo’n sluiting wel volgens de grondwet?

De Amerikaanse Grondwet zegt niets over deze procedure. Het is gewoon een administratieve maatregel om geld te bezuinigen als er geen nieuwe begroting wordt goedgekeurd en departementen dus geen nieuwe gelden krijgen toegewezen.

Is de overheid nu blut?

Nee. Er komen nog steeds belastinggelden binnen. De regering Obama heeft het recht om die gelden toe te wijzen aan de belangrijkste diensten en kostenposten.

Maar kan de federale overheid blut raken als dit lang genoeg duurt?

Dat is erg onwaarschijnlijk, want dan moet het wel erg lang duren.

Maar als Amerika het schuldenplafond bereikt dan is de overheid wel blut, toch?

Nee, ook dan niet. Het schuldenplafond betekent niet dat de overheid blut is. Het betekent dat de overheid volgens de wet geen nieuw geld mag lenen. In wezen is de creditcard dan opgebruikt. Het Congres moet dan een nieuwe wet maken om meer ruimte op de federale creditcard te creëren. Maar in de tussentijd komt er ook dan nog steeds belastinggeld binnen, dus helemaal zonder geld zit de overheid niet.

Zei Christine Lagarde van het IMF niet dat Amerika op 17 oktober in een staat van wanbetaling raakt?

Ja, dat zei ze, maar dat is niet waar. Je wordt niet ‘automatisch’ een wanbetaler. Dat word je alleen als je actief besluit je schulden niet te betalen. Aangezien de regering Obama ook na 17 oktober nog steeds belastingen blijft innen, is er in ieder geval genoeg geld om deze maand zowel de staatsschuld als de AOW (Social Security) te betalen. President Obama zou dus moeten besluiten de staatsschuld niet te betalen en dus er actief voor kiezen wanbetaler te worden. Dat is erg onwaarschijnlijk.

Maar het is wel zo dat het geld dat in kas is erg snel op zal zijn. Op 1 november moet er 55 miljard aan sociale zekerheid moeten worden betaald. De minister van Financiën, Jacob Lew, heeft laten weten dat er niet genoeg geld in kas is om dat te betalen en er zal niet genoeg belastinggeld binnenkomen om dat te bedekken. Als het schuldenplafond wordt bereikt zal er dan ook zeer waarschijnlijk erg grote onrust ontstaan op de wereldmarkten met ernstige gevolgen voor de wereldeconomie.

Is het niet erg oneerlijk van Republikeinen dat ze de president zo in het nauw drijven?

Ja. Bijna alle Amerikanen zijn het er over eens dat een federale sluiting en dit soort chantage met financiële gevolgen onder normale omstandigheden niet moeten kunnen plaatsvinden. Peilingen wijzen uit dat burgers erg boos zijn over het gekissebis en zowel president Obama en het Congres krijgen van burgers erg slechte rapportcijfers voor hun gedrag; Republikeinen in het Congres staan nu zelfs historisch laag gewaardeerd in peilingen.

Zijn Republikeinen dan helemaal gek geworden? Waarom spelen ze zo’n gevaarlijk spel met de wereldeconomie als inzet?

Dat is wat oppervlakkig geredeneerd. Republikeinen zijn zich zeer bewust van het hoge spel dat ze spelen, maar ze doen dat weloverwogen, in de overtuiging dat hun als minderheidspartij geen andere middelen ter beschikking staan om onder de huidige politieke verdeling hun stem te laten horen.

Republikeinen betichten president Obama en zijn partij ervan dat zij sinds zijn aantreden nooit serieus met hen hebben overlegd over de fiscale gezondheid van de regering. Het is zeker waar dat de president in vergelijking met zijn voorgangers erg weinig overleg heeft gehad met de oppositiepartij. Vergeet ook niet dat de Democraten zowel het Witte Huis als de Senaat beheersen; de Republikeinen hebben alleen de meerderheid in het Huis. Wetgeving kan alleen worden goedgekeurd als het Huis, de Senaat én de president allemaal instemmen (of als er een overgrote meerderheid een eventueel presidentieel veto kan overstemmen).

In het huidige debat eist de president een begroting zonder Republikeinse eisen eraan vast. In de ogen van de Republikeinen is dat een eis om maar dood te liggen en om te rollen. Ze willen met name in het debat over het schuldenplafond een stevig gesprek over de noodzaak om op te houden met steeds maar meer schulden te maken. Onder president Obama is de staatsschuld schrikbarend snel gestegen. Zijn regering heeft nu al, na vierenhalf jaar in zijn ambtstermijn, veel meer aan de staatsschuld toegevoegd dan zijn voorganger George W. Bush in de acht jaar dat hij president was. In die context is het wel een beetje onheus van de president dat hij de Republikeinen nu oproept om direct en zonder verdere eisen in te stemmen met een begroting en verhoging van het schuldenplafond. Fiscaal beleid mag best aan een breed debat worden onderworpen en Republikeinen menen dat het door de president voorgestelde beleid geen recht doet aan een aantal belangrijke, direct verwante problemen

Er zijn toch wel andere manieren om dat debat te hebben?

Niet echt. De Amerikaanse Grondwet geeft geen andere alternatieven dan debatten in het Congres. Republikeinen vinden dat er de afgelopen jaren te weinig inhoudelijk is gedebatteerd over de fiscale gezondheid van de VS. Het grote probleem is dat Amerika een twee-partijenstelsel heeft, dat polarisatie in de hand werkt: zodra één partij een meerderheid van de verschillende overheidstakken (Huis, Senaat, Witte Huis) in handen krijgt, domineert ze het debat. Republikeinen klagen met name dat er in 2009 en 2010, toen de Democraten alle drie in hun macht hadden, veel wetten zijn aangenomen zonder echte inbreng van de Republikeinse oppositie. Daaronder valt met name Obamacare, hetgeen zonder enige Republikeinse inbreng of steun is aangenomen en dus uitsluitend belangen van binnen de Democratische partij vertegenwoordigt.

Nu van Obamacare en nog meer van zulke wetten ook de werking en de economische gevolgen zichtbaar worden, waarvan er vele minder dan rooskleurig zijn, willen Republikeinen de Democraten dwingen tot een debat over economische en fiscale hervormingen. Als minderheidspartij hebben de Republikeinen weinig mogelijkheden om de door de Democraten gedomineerde Senaat en president Obama te dwingen naar hen te luisteren; de afgelopen tweeënhalf jaar – sinds de Republikeinen het Huis veroverden – is het overgrote meerendeel van de wetsvoorstellen die door het Huis van Afgevaardigden werden goedgekeurd door de Democratische Senaat niet eens behandeld of eenvoudigweg afgekeurd.

Republikeinen moeten ophouden met zeuren over Obamacare; die wet is door Huis en Senaat aangenomen en zelfs het Hooggerechtshof heeft het grondwettig verklaard.

Dat is hoogstens een kwart waarheid. Ja, de wet is door Huis en Senaat goedgekeurd, maar wel zonder een enkele Republikeinse stem. In 2010 hadden de Democraten zowel Huis als Senaat in hun macht en ze zijn met Obamacare als met een stoomwals over de Republikeinen gereden. Een inhoudelijk debat over Republikeinse belangen is er niet geweest. Obamacare is honderd procent Democratisch (alhoewel er ook binnen die partij verschillende vleugels met verschillende belangen waren, die herkenbaar zijn in de vele bijzondere regels en uitzonderingen).

Het Hooggerechtshof heeft in 2012 één bepaalde provisie van de wet grondwettig verklaard, maar alleen op een zeer pijnlijke voorwaarde: de regering Obama moest erkennen dat de verzekeringsplicht neerkomt op een belasting, iets dat Obama in 2010 en 2011 steevast had ontkend. Met de uitspraak bleef de verzekeringsplicht voorlopig overeind, maar andere onderdelen (en in een wet van meer dan tweeduizend pagina’s zijn er talloze onderdelen) staan nog ter discussie en worden nog door verschillende rechtbanken onder de loep genomen. De wet in haar geheel is nooit door het Hooggerechtshof beoordeeld.

Dat zal wel, maar intussen is de wet toch gewoon de wet?

Jazeker, maar dat betekent niet dat Republikeinse politici hun taak niet zouden mogen uitvoeren en publiekelijk de tekortkomingen van regeringsbeleid aan de kaak te stellen. Er is gerede bezorgdheid over de ernst van de tekortkomingen in Obamacare en dat het niet maar om schoonheidsfoutjes gaat. Republikeinen vrezen bijvoorbeeld dat de enorme premieverhogingen waartoe Obamacare voor veel reeds verzekerde Amerikanen dwingt (variërend van 15 procent tot 500 procent in sommige staten) een zware slag zal zijn voor een toch al wankele economie. Daarnaast dwingen andere regels veel bedrijven om andere keuzes te maken in hun ziektekosten, zodat de door de overheid gesubsidieerde polissen veel meer toeloop krijgen dan gepland; dat zou de overheidsuitgaven flink doen kunnen toenemen.

Over dat soort zaken willen Republikeinen een debat hebben en met de nadering van de inwerkingtreding van veel van zulke regels is er een zeker gevoel van urgentie.

Maar toch hè, Ted Cruz en de Tea Party zijn wel erg extremistisch. Die houden zelfs de gematigden binnen de Republikeinse partij in gijzeling.

Het is zeker waar dat er flinke onenigheid is in de Republikeinse partij over de juiste tactiek om de regering tot overleg te dwingen. Onder Tea Party-sympathisanten zijn er velen die kiezen voor een hardere confrontatie dan onder de partijleiders. Er kan een redelijke kritiek aan het adres van de Tea Party-leden worden gemaakt dat zij enkele misrekeningen hebben gemaakt in hun werkwijze, maar het is verkeerd daaruit te concluderen dat deze politici ideologisch anders of extremer zijn dan de meest andere Republikeinen. Er is immers unanimiteit binnen de partij over de problemen met het economische en fiscale beleid dat de regering Obama voert. De onenigheid is alleen over de vraag welke tactiek politiek het meest haalbaar is om de Democraten tot een debat te dwingen. Het label “Tea Party” is niet primair een ideologische term, maar staat eerder voor een groep (meestal jongere) politici die de urgentie van de problemen hoger inschatten en daardoor minder buigzaam zijn dan veel ervarener politici. Maar een lagere bereidheid om compromissen over essentiële onderwerpen te sluiten is niet hetzelfde als “extremistisch” zijn.

woensdag 2 oktober 2013

Politieke crisis in VS symptoom van groeiende ideologische oorlog

Alle nationale parken en andere federale instanties, zoals het Lincoln Memorial in Washington DC, zijn voor het publiek gesloten gedurende de sluiting van de federale overheid. (Foto: Scott Kirkwood/NPCA, CC)
Tijdens de debatten in het Amerikaanse Congres over het schuldenplafond en een tijdelijke begroting voor de federale overheid weken beide partijen geen duimbreed. Republikeins senator Ted Cruz protesteerde zelfs met een spreekmarathon van 21 uur tegen pogingen om in de precaire financiële situatie geld aan het haperende Obamacare toe te kennen.

Uit de commentaren van binnen- en buitenlandse media spreekt duidelijk dat er geen enkel begrip is voor een dergelijk harde inzet. Er wordt vooral geopperd dat de twee partijen hun verstand hebben verloren en dat men door kortzichtigheid het land en de eigen politieke positie zou vernietigen.

Ik deel de verontwaardiging, maar vrees dat de hoop op een terugkeer van de Amerikaanse politiek naar een soort politiek volgens het poldermodel misplaatst is. Uit die hoop spreekt een onderschatting van de diepte en de ernst van het politieke conflict in de VS. De samenloop van een aantal factoren drijft de twee partijen juist verder de loopgraven in.

Bij elke analyse van de Amerikaanse politiek valt mij op dat er in de media weinig begrip voor en interesse in de ideologische drijfveren van de Republikeinen is. Regelmatig wordt gemopperd dat de partij steeds rechtser, extremer of onredelijker wordt en daarmee de normale democratische processen saboteert. Dat is een erg oppervlakkige constatering.

Het is m.i. een terechte conclusie dat de Republikeinse partij ideologischer is geworden. De afwending van de gangbare compromissen in Washington komt echter ook voort uit de groeiende erkenning onder Republikeinen dat die gangbare praktijken steeds dieper doordrenkt raakten van de politieke corruptie. Op kosten van de belastingbetaler hebben politici van beide partijen zich decennia lang aan geld en macht verrijkt. Tijdens de afgelopen paar verkiezingen hebben Republikeinen zich ontdaan van flink wat politici die in veler ogen hun ziel aan de duivel hadden verkocht. De partij heeft onder president Bush ook een einde gemaakt aan de onderhandse koehandel over aanbesteding van lievelingsprojecten van individuele Congresleden.

Voor een belangrijk deel gaat het huidige conflict tussen Republikeinen en Democraten over dit probleem. Dat de senator Cruz de afgelopen week Obamacare inzet maakte van een hoog spel over financiën kan alleen worden begrepen als men inziet dat de ziektekostenwet Obamacare de belichaming en het toppunt van die oude praktijken is. De wet is een gigantisch veelkoppig monster dat bol staat van de corrupte deals en onwerkbare regelgeving. Republikeinen vrezen dat de wet, die op 1 januari van kracht moet worden en zonder enige Republikeinse inbreng of stem is goedgekeurd, het gezondheidssysteem van Amerika opblaast en het land in een hernieuwde economische crisis stort. Rapporten van talloze instanties wijzen op grove tekortkomingen die uitnodigen tot grootschalige fraude. Ook worden er nu al premiestijgingen variërend van 15 tot 500 procent voor consumenten bekendgemaakt, als direct gevolg van slecht doordachte wensen en eisen in Obamacare.

Ook de Democraten hebben zich ideologisch ingegraven. Als eerste echte sociaal-democratische president is president Obama er om ideologische reden van overtuigd dat een uitbreiding van de sociale welzijnsprogramma’s naar Europees model een morele verplichting is. Daarvoor is hij bereid een zeer hoge economische prijs te betalen en daarom biedt hij koppig tegenstand aan de oppositie die zijn program te duur vindt.

In een dergelijk ideologisch gechargeerd klimaat ligt een oplossing niet voor de hand. Op de korte termijn lijken wijzere koppen onder de Republikeinen een confrontatie te kunnen voorkomen, met name omdat men met Congresverkiezingen in 2014 een imagoverlies onder veel zwevende kiezers vreest. Maar op de lange termijn zal dit conflict zich enkel verscherpen, omdat het ten diepste gaat over onverenigbare visies van staatsinrichting, financiële haalbaarheid en sociaal welzijn.

vrijdag 24 mei 2013

Schandalen in Amerikaanse politiek door zwak leiderschap Obama


President Obama in een archieffoto met vlnr topadviseurs Valerie Jarrett, David Axelrod en Dan Pfeiffer
(Foto door het Witte Huis, 21 mei 2010 - PD)

Ondanks een zekere mate van Schadenfreude in de conservatieve pers is er nog steeds geen enkel bewijs dat president Obama op enige wijze betrokken was bij de twijfelachtige praktijken die zijn regering dezer dagen in zo’n kwaad daglicht plaatsen. Maar de lijst van schandaaltjes begint intussen wel erg lang te worden: Benghazi, de Belastingdienst (IRS), het opsporingsbevel tegen persbureau Associated Press, het corruptieschandaal binnen milieubureau EPA, het wapenschandaal ‘Fast and Furious’ -- en die lijst is daarmee nog niet volledig. Er zijn intussen wel erg veel wilde praktijken geconstateerd.

Symptomatisch voor de situatie is dat president Obama en zijn woordvoerders steevast beweren van niets te weten. Bob Schieffer van CBS reageerde afgelopen zondag geïrriteerd op de onnozele antwoorden van Obama-adviseur Dan Pfeiffer: Waarom stuurt het Witte Huis altijd functionarissen op pad die niets met de zaak te maken hebben, niets weten, of maar roepen dat het kleinigheden zijn. “Zo was het met Nixon en Watergate in het begin ook,” opperde hij.

Met zijn kritiek sluit de linkse Schieffer zich nu ook aan bij de conservatieve media. Is de president als hoogste manager van de federale regering immers niet verantwoordelijk voor het besturen van die regering en het ambtenarenapparaat dat daaronder resorteert? Columnist Mark Steyn van National Review schamperde dat de president maar doet alsof “de president van de VS” en “de regering van de VS” twee ongerelateerde entiteiten zijn die toevallig in naam iets op elkaar lijken.

Bill Kristol, redacteur van The Weekly Standard, verwoordde de Republikeinse kritiek als volgt: de vermenigvuldiging van dit soort schandaaltjes is een direct resultaat van de ideologische invalshoek en de bestuursstijl van president Obama. De president en zijn partij hebben de afgelopen vier jaar honderden miljarden dollars uitgegeven aan dure lievelingsprojecten die hebben geleid tot een ware explosie in de omvang (en de kosten) van het federale ambtenarenapparaat en het aantal wetten en regels waarmee Washington de economie probeert te besturen. De federale regering is nu zo log geworden dat het niet meer bestuurbaar is.

Vergelijkingen met de criminele praktijken van Nixon in Watergate gaan mank. Er zijn geen aanwijzingen dat president Obama persoonlijk betrokken is geweest bij de praktijken waarin zijn regering nu verstrikt raakt.

Maar dat gebrek aan verantwoordelijkheid en leiding geven is niet minder problematisch, want het heeft binnen de ministeries een machtsvacuüm geschapen. Als gevolg hebben lagere managers macht naar zich toegetrokken zonder dat er van bovenaf adequaat toezicht werd uitgeoefend. Zo kon een afdeling van de Belastingdienst drie jaar lang haar gang gaan met het intimideren van conservatieve politieke groepen: hogere managers controleerden de procedures van de afdeling niet of nauwelijks.

Wat de verschillende onderzoeken naar het doen en laten van de regering Obama zeker duidelijk maken is dat de president te veel aandacht heeft besteed aan het projecteren van een flink geretoucheerd imago en te weinig aan besturen. Dat mooie zelfportret heeft de pers in 2012 te makkelijk voor zoete koek geslikt. Als er tijdens de campagne meer aandacht was geweest voor de effectiviteit van Obama’s bestuur, in plaats van alleen maar voor het elan van zijn oraties, was een andere verkiezingsuitslag absoluut denkbaar geweest.

President Obama lijkt een ‘ceremonieel presidentsschap’ te verkiezen met weinig taken naast het houden van toespraken. Maar daarin voorziet de Amerikaanse grondwet niet. Die omschrijft de president niet maar als staatshoofd, maar ook als leider van de regering. Als die taak hem niet interesseert, had Barack Obama niet naar de baan moeten solliciteren.

dinsdag 14 mei 2013

Schandaal rond Benghazi groeit

Dit artikel is op 16 mei 2013 in het Nederlands Dagblad gepubliceerd.


Het getuigenis van drie ‘klokkenluiders’ en de publicatie van officiële documenten van het Witte Huis suggereren dat de president en zijn kabinet de levens van vier diplomaten hebben opgeofferd ten dienste van Obama’s politieke visie op de Arabische wereld.

Op 11 september 2012 vielen terroristen een Amerikaanse diplo­matieke buitenpost in Benghazi (Libië) aan. Na de uren durende belegering bleken ambas­sa­deur Chris Stevens en drie andere diplomaten te zijn omgekomen. Zeker op de herdenkingsdag van de aan­slagen van 11 september 2001 was deze terroristische aanslag op een Amerikaanse diplomatenpost een triest moment.

Al snel begon men vragen te stellen over de beveiliging van deze buitenpost in Libië en hoe de regering Obama op de aanval had gereageerd. Het weekeinde na de aanval werden de vragen indringender, nadat VN-ambassadeur Susan Rice in vijf verschillende nieuwsshows had verklaard dat de regering uitging van een ‘spontane demon­stra­tie’ in navolging van eendere protesten in Cairo tegen een anti-islamfilm op Youtube van een Amerikaanse christen.

Republikeinen vroegen waarom het Witte Huis niet langer over een terroristische aanval sprak. Hoorzittingen met kabinetsleden in januari brachten weinig duidelijk­heid. Met name toenmalig minister van buitenlandse zaken, Hillary Clinton, verweet de Republikeinen op getergde toon dat zij spijkers op laag water zochten. “Wat maakt het nu allemaal nog uit,” vroeg ze, “of het nu een spontane demonstratie was of een aanval van terroristen?”

Uit Clintons opmerking sprak de wens van het Witte Huis dat het onderzoek naar de affaire Benghazi eindelijk gedaan zou zijn. Republikeinen waren echter ziedend over Clintons nietszeggende antwoord en vonden drie klokken­lui­ders die vorige week voor een parlementaire commissie getuigden.

Het schokkendst was het getuigenis van Gregory Hicks, de hoogste diplomaat in Libië na Stevens. Hij weerlegde de officiële verklaringen van het Witte Huis over de toedracht van de aan­val. Hij had persoonlijk met Hillary Clinton gesproken en verklaarde dat de regering van het begin wist dat het een aanval van al-Qaeda-terroristen was.

Ook meende hij dat een militaire reddingsoperatie mogelijk was geweest – een troep mariniers stond al gereed – maar dat die van hogerhand tot twee keer toe werd afgeblazen. Tenslotte verklaarde hij dat hij door zijn superieuren was geïntimideerd om zijn mond te houden over de vele ongerijmd­heden in de officiële verklaringen over Benghazi.

Enkele dagen later publiceerde The Weekly Standard verschillende versies van de door de CIA geschreven inlichtingensamenvatting over Benghazi. Uit een vergelijking bleek dat regeringsfunctio­narissen in de latere versies alle verwijzingen naar terroristen hadden geschrapt.

Jay Carney, de woord­voerder van het Witte Huis, heeft vervolgens glashard gelogen, toen hij beweerde dat het Witte Huis slechts één enkel woord “om stilistische redenen” had geredigeerd – in werkelijkheid werd ongeveer de helft van de tekst geschrapt. Aangezien de betrokkenheid van al-Qaeda-terroristen in Libië publiekelijk bekend was, komen deze pogingen om essentiële feiten te verzwijgen uitermate klunzig over.

Tot dusver hadden de Democraten en de media weinig interesse in de zaak en spraken regelmatig over een heksenjacht op de president en Hillary Clinton, de gedoodverfde presidentskandidate voor de partij in 2016. Maar na deze laatste hoorzittingen beginnen ook zij vragen te stellen. Wie heeft de reddingsoperatie twee keer geannuleerd? En wie was verantwoordelijk voor het verdraaien van de inlichtingen over de toedracht van de aanval?

Wat in deze zaak vooral opvalt, is de politieke berekening vanuit het Witte Huis. Het heeft er alle schijn van dat de president afgelopen herfst alles aan zijn imago in de herverkiezings­campagne heeft opgeofferd. Daarvan is niet alleen de waarheid over Benghazi het slachtoffer geworden, maar ook vier diplomaten. Want een militaire interventie om hen te redden in het vredige, vrije Libië van na de Arabische Lente zou Obama’s fictie verstoren dat het islamis­tische terrorisme met Osama bin Laden ten onder is gegaan.

vrijdag 1 maart 2013

Obama’s guerrillaoorlog tegen de oppositie


De regering Obama schuwt geen enkel middel om de oppositie buitenspel te zetten en de wil van de president door te zetten. Dat komt de democratie en de toon in Washington niet ten goede.

Toen Bob Woodward van de Washington Post onlangs berichtte dat president Obama had gelogen over de bezuinigingsmaatregel bekend als de ‘sequester’ moest hij van een vriend in het Witte Huis een scheldkannonade aanhoren. Die vriend, economisch adviseur Gene Sperling, verontschuldigde zich per e-mail, maar kon het toch niet nalaten om Woodward te vertellen dat hij “spijt zou krijgen” van zijn opstelling.

Linkse media hebben sinds bekendworden van dit incident vooral met Woodward de draak gestoken. Als ‘dreigement’ stelt het immers weinig voor. Toch maken velen zich zorgen over de boodschap die desondanks steeds vaker uit het Witte Huis naar de pers begint door te sijpelen. Enkele andere linkse journalisten (o.a. Ron Fournier van National Journal en Lanny Davis van de Washington Times) hebben zich vorige week ook beklaagd over schunnige taal van functionarissen in het Witte Huis. Zelfs de Democratisch gezinde pers wil dit niet afdoen als hersenspinsel van rechtse complottheoristen.

Want Bob Woodward is niet de eerste de beste. Sinds hij in de jaren 70 de Republikeinse president Richard Nixon over het Watergate-schandaal liet struikelen, geldt hij als icoon voor de linkse media. Maar de laatste jaren is Woodward erg kritisch geworden over de onkunde en ruwe regeerstijl van president Obama.

Woodward is met name niet te spreken over de manier waarop de president de onderhandelingen over het fiscale beleid van de regering manipuleert. Een compromis over de zogenaamde sequester is altijd binnen handbereik geweest, maar Woodward stemt zonder omhalen in met de klacht van de Republikeinen dat president Obama geen vinger heeft uitgestoken. In plaats daarvan reist hij al weken lang door het land om in toespraken allerlei doemscenario’s over de aanstaande financiële crisis te verkopen die hij dan op het bordje van ‘obstructionistische Republikeinen’ schuift. Woodward noemt die opstelling “waanzin” en heeft de regering Obama al tweemaal op onwaarheden betrapt.

Peilingen tonen aan dat de president grotendeels succes heeft met deze tactiek, want een meerderheid van de Amerikanen geeft Republikeinen de schuld voor de huidige impasse. Dat is het regelrechte gevolg van een veel te weinig kritische pers t.o.v. Barack Obama over de afgelopen vijf jaar. Het Obama-team heeft flink gebruik gemaakt van de welwillendheid onder linkse journalisten (een ruime meerderheid in Washington) om het Democratische standpunt in een zo positief mogelijk licht te plaatsen en de oppositie zo kritisch mogelijk te bejegenen. Het beeld dat veel Amerikanen van de Republikeinen hebben is erg negatief. Dat ligt zeker ten dele aan de vakkundige propaganda-campagne van het Witte Huis.

De guerrillaoorlog van het Witte Huis beperkt zich echter geenszins tot het choreograferen van een positief mediabeeld. Wie de kritische vragen stelt die de linkse massamedia totnogtoe te zelden stelt, ziet achter de façade van dat mediabeeld een breder patroon van een hardhandige bewindsvoering.

Dat Democratische senatoren de rijen sloten en de overduidelijk onbekwame Chuck Hagel tot Minister van Defensie benoemden is een zorgelijk teken voor de besluitvorming in Washington. Dat er nog steeds geen duidelijkheid is over de vraag waarom de president gemoedelijk naar bed is gegaan nadat hem op 11 september 2012 werd verteld dat een Amerikaanse diplomatieke post in Libië onder vuur van terroristen lag zegt veel over de manier waarop politiek Washington naar de pijpen van de president danst.

Er zijn te veel vragen over machtsmisbruik van hooggeplaatste functionarissen in de regering Obama en de manier waarop ministeries geld uitgegeven en regels uitvaardigen. Omdat de stellers van die vragen conservatieven zijn, blijven ze veelal onbeantwoord. Met de harde manier waarop het Witte Huis nu ook tegen linkse journalisten tekeergaat heeft de president wellicht zijn hand overspeeld.