Posts tonen met het label verkiezingen 2014. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verkiezingen 2014. Alle posts tonen

zondag 2 november 2014

Verkiezingen in bitter gepolariseerd Amerika

Als de uitslagen van de Congresverkiezingen op woensdagochtend bekend worden weet Amerika wellicht nog steeds niet wie de Senaat in handen heeft. In verschillende staten is het verschil in de peilingen tussen de Republikeinse en de Democratische senaatskandidaat enorm klein.

In Louisiana en Georgia eist de wet bovendien dat kandidaten minstens vijftig procent van de stemmen moeten behalen om een tweede stemronde in resp. december en januari te voorkomen. Het zal dus misschien wel tot januari duren voor duidelijk wordt, welke partij de Senaat in handen krijgt.

Ideologisch

Die krappe marges tussen de twee partijen komt door de bittere polarisering van Amerika. President Obama is nog nooit zo impopulair geweest: in 43 staten geven kiezers hem nu een onvoldoende rapportcijfer. Democraten doen verwoede pogingen om Obama buiten de verkiezingen te houden: hij staat immers niet op het stembiljet. Tevergeefs: congresverkiezingen halverwege de tweede ambtstermijn van een president zijn altijd de facto een referendum over de president.

Zo argumenteerde de conservatieve columnist Dennis Prager vorige maand dat elke stem aan een Democraat een stem voor de president is. Onafhankelijke policiti bestaan niet meer: alle Democraten steunen de harde linkse koers van de president. Daar valt hier en daar wel wat op af te dingen, maar hij zit er niet ver naast. De goedkeuring van Obamacare, waarbij alle Republikeinen en slechts 34 Democraten in het Huis van Afgevaardigden tegen de wet stemden, is een sprekend voorbeeld van de ideologische puurheid in beide partijen. Op 4 na zijn al die Democraten intussen uit het Huis verdwenen.

Kiezers gedragen zich anders dan voorheen. Vroeger was het niet ongewoon dat burgers Democraten voor het ene ambt en Republikeinen voor het andere ambt kozen, een zogenaamde split ticket, ofwel een gemengd stembiljet. Die dagen zijn voorbij: meer kiezers dan ooit stemmen uitsluitend voor kandidaten van dezelfde partij voor alle ambten die dat jaar op het stembiljet staan, van president en congreslid tot de burgemeester, de sheriff en de onderwijsraad.

Stembusfraude

Er zijn ook zorgen over de integriteit van de verkiezingen zelf. Een nieuwe wetenschappelijke studie bewijst dat een klein, maar niet insignificant aantal buitenlanders illegaal stemt in de VS, en bijna allemaal voor de Democraten. In 2008 heeft dat de uitkomst van enkele congressionele verkiezingen beïnvloed.

Colorado zorgt voor nieuwe hoofdbrekens dit jaar. Daar schafte de Democratische provinciale regering de stembus helemaal af. Iedereen stemt nu per post. De nieuwe procedure lokt grootschalige stembusfraude uit aangezien er geen enkele controle is op de identiteit van de kiezers die formulieren insturen. Fraudeurs kunnen ongebruikte stembiljetten zonder problemen uit de recycling van burgers opvissen.

In het licht van legio dergelijke voorbeelden is het onbestaanbaar dat de Democraten, met vertrekkend minister Holder van Justitie voorop, beweren dat stembusfraude niet bestaat en een identificatieplicht bij de stembus onnodig is. Holder beticht voorstanders van zo’n identificatieplicht van racisme, omdat minderheden volgens hem sterker benadeeld worden door zulke regels dan blanken. Dat is een aanvechtbare bewering. Belangrijker is waarschijnlijker dat minderheden de voorkeur geven aan Holders partij. Met overdreven aantijgingen van racisme wil Holder met hulp van de sensationalistische pers zwarte kiezers tot genoeg verontwaardiging aansporen om op 4 november te stemmen.

Spiraal

De polariserende spiraal wordt gedreven door de sensationalistische mediacultuur, waarin de diepgang verloren gaat. Veel politici, die voor hun verkiezing van die media afhankelijk zijn, reduceren hun boodschap tot populistische kreten. Daaruit komen de vaak sterk verwrongen aantijgingen jegens de tegenkandidaat – de zogenaamde negatieve campagnespotjes – en de gênante optredens van kandidaten in komische talkshows zoals The Daily Show.

Een ander probleem is dat de nieuwsmedia en politici persoonlijk sterk verweven zijn. De directeuren van de nieuwsafdelingen van zowel ABC als CBS, twee van de grootste tv-zenders, hebben naaste familieleden in het Witte Huis. De vele topjournalisten met Obama-connecties doen twijfels rijzen over de onafhankelijkheid van de pers; de overgrote meerderheid van de politieke journalisten in Washington D.C. geeft toe Democraat te zijn.

De Canadese auteur Mark Steyn waarschuwde recent: de echte slag is om de bredere cultuur, niet om verkiezingen. Zolang de informatievoorziening van kiezers gedomineerd blijft door sensatiemedia, de softe propaganda die in veel amusementsprogramma’s verwerkt zit en de korte slogans op Twitter en Facebook zal er weinig veranderen in het politieke klimaat.

maandag 20 oktober 2014

Amerika's dilemma

Amerika staat voor een politiek dilemma: geen van beide politieke partijen biedt oplossingen voor de problemen waarin het land en de wereld verkeren. Het ideologisch bankroet van Amerika’s politiek vergroot de destabilisatie van de wereldeconomie en de internationale veiligheid.
De media verwachten dat Republikeinen bij de Congresverkiezingen op 4 november hun meerderheid in het Huis vergroten en de benodigde zes zetels in de Senaat pakken om ook daar de meerderheid te gaan vormen. Wat ontbreekt is enthousiasme voor de machtswisseling in het Congres, want de Republikeinen blijven hopeloos onpopulair.

Eerder in het jaar leken de Republikeinen af te stevenen op een historische zege. Een groeiende meerderheid van de kiezers is gigantisch teleurgesteld in president Obama. Het economisch herstel, voor zover de burger de optimistische statistieken van de regering überhaupt nog gelooft, is het langzaamste ooit. Daarenboven is Amerika ook moe van de corruptie en incompetentie van de regering-Obama. Amerikanen vinden in overgrote meerderheid dat de president en zijn partij op allerlei terreinen -- economie, financiën, defensie, immigratie, gezondheidszorg, milieu en buitenlandbeleid -- maar wat aan het klungelen zijn.

Met het falen van de man die in 2008 nog als de Messias van Amerika werd toegejuicht blijven er voor Amerika nog maar weinig alternatieven over. De afstraffing die de Democraten over twee weken ongetwijfeld zullen krijgen zal waarschijnlijk tamelijk mild blijven. Als de Democraten erin slagen de schade in de Senaat tot vijf zetels of minder te beperken en dus de meerderheid behouden -- niet erg waarschijnlijk, maar ook niet onmogelijk -- betekent dat een laatste waarschuwingsschot voor de Republikeinen.

Wil de conservatieve oppositie levensvatbaar blijven als politieke beweging, dan dient men in november een overtuigende overwinning te behalen. Dat Republikeinen in zoveel Senaatsverkiezingen zo’n magere voorsprong hebben is een aanklacht tegen de arrogantie en de fantasieloze leiding van de partij, waarmee Republikeinen de voeling met gewone burgers in allerlei lagen van de maatschappij hebben verloren.

Een massale overwinning blijft hen over twee weken grotendeels ontzegd, omdat de partij net als in 2012 geen positieve visie presenteert. De boodschap blijft volledig negatief: Obama en de Democraten hebben gefaald. Dat moge dan waar zijn, maar die boodschap trekt weinig zwevende kiezers aan. Ook al zijn de kandidaten een stuk beter dan in 2012, de Republikeinen blijven zonder een strak omlijnd program een zielloze entiteit die zich door gewiekste Democratische media-adviseurs te makkelijk een label (“harteloos”, “oorlogszuchtig”, “anti-vrouw”, “homofoob”, “racistisch”) laten opdrukken.

Er is reden tot flinke zorg over de toekomst van ‘s werelds machtigste democratie. Het huidige economische en fiscale beleid is onhoudbaar. Onder zowel Bush als Obama is de staatsschuld tot onbetaalbare hoogten gestegen. Obama is een fervent aanhanger van de progressieve theorie van een sterke, gecentraliseerde overheid en heeft zodoende sociale zorgprogramma’s en de federale bureaucratie gigantisch uitgebreid, maar ook zijn voorganger heeft zich teveel laten verleiden tot een beleid dat uitging van een door de overheid maakbare samenleving. Op de huidige weg is Amerika binnen twintig jaar failliet.

De Republikeinse critici van Bush’ onverantwoorde fiscale beleid hebben sinds diens vertrek de leiding in de partij overgenomen en maken zich sterk voor een verkleining van de federale overheid en daarmee van de staatsschuld. Maar de Republikeinen hebben alle sympathie in het land verloren en Democraten genieten voordeel door enkel de status quo van de verzorgingsstaat te verdedigen; een oplossing aanbieden voor de fiscale situatie is niet in hun electorale belang.

En dus gebeurt er niets. Elk beleidsdebat is een politiek machtsspel geworden, zodat Amerika fiscaal steeds zwakker wordt. Met een president wiens prioriteiten volledig bij het uitbreiden van sociale zorg liggen verwondert het dan niet dat de krapper wordende financiële middelen daar aangewend worden ten koste van kritieke overheidstaken zoals defensie, grensbescherming en buitenlandbeleid.

Als de peilingen kloppen zijn de kiezers bereid om Obama’s beleid in november op de korte termijn te beteugelen, maar een echte uitweg uit de politieke impasse ontbreekt node.

woensdag 2 oktober 2013

Politieke crisis in VS symptoom van groeiende ideologische oorlog

Alle nationale parken en andere federale instanties, zoals het Lincoln Memorial in Washington DC, zijn voor het publiek gesloten gedurende de sluiting van de federale overheid. (Foto: Scott Kirkwood/NPCA, CC)
Tijdens de debatten in het Amerikaanse Congres over het schuldenplafond en een tijdelijke begroting voor de federale overheid weken beide partijen geen duimbreed. Republikeins senator Ted Cruz protesteerde zelfs met een spreekmarathon van 21 uur tegen pogingen om in de precaire financiële situatie geld aan het haperende Obamacare toe te kennen.

Uit de commentaren van binnen- en buitenlandse media spreekt duidelijk dat er geen enkel begrip is voor een dergelijk harde inzet. Er wordt vooral geopperd dat de twee partijen hun verstand hebben verloren en dat men door kortzichtigheid het land en de eigen politieke positie zou vernietigen.

Ik deel de verontwaardiging, maar vrees dat de hoop op een terugkeer van de Amerikaanse politiek naar een soort politiek volgens het poldermodel misplaatst is. Uit die hoop spreekt een onderschatting van de diepte en de ernst van het politieke conflict in de VS. De samenloop van een aantal factoren drijft de twee partijen juist verder de loopgraven in.

Bij elke analyse van de Amerikaanse politiek valt mij op dat er in de media weinig begrip voor en interesse in de ideologische drijfveren van de Republikeinen is. Regelmatig wordt gemopperd dat de partij steeds rechtser, extremer of onredelijker wordt en daarmee de normale democratische processen saboteert. Dat is een erg oppervlakkige constatering.

Het is m.i. een terechte conclusie dat de Republikeinse partij ideologischer is geworden. De afwending van de gangbare compromissen in Washington komt echter ook voort uit de groeiende erkenning onder Republikeinen dat die gangbare praktijken steeds dieper doordrenkt raakten van de politieke corruptie. Op kosten van de belastingbetaler hebben politici van beide partijen zich decennia lang aan geld en macht verrijkt. Tijdens de afgelopen paar verkiezingen hebben Republikeinen zich ontdaan van flink wat politici die in veler ogen hun ziel aan de duivel hadden verkocht. De partij heeft onder president Bush ook een einde gemaakt aan de onderhandse koehandel over aanbesteding van lievelingsprojecten van individuele Congresleden.

Voor een belangrijk deel gaat het huidige conflict tussen Republikeinen en Democraten over dit probleem. Dat de senator Cruz de afgelopen week Obamacare inzet maakte van een hoog spel over financiën kan alleen worden begrepen als men inziet dat de ziektekostenwet Obamacare de belichaming en het toppunt van die oude praktijken is. De wet is een gigantisch veelkoppig monster dat bol staat van de corrupte deals en onwerkbare regelgeving. Republikeinen vrezen dat de wet, die op 1 januari van kracht moet worden en zonder enige Republikeinse inbreng of stem is goedgekeurd, het gezondheidssysteem van Amerika opblaast en het land in een hernieuwde economische crisis stort. Rapporten van talloze instanties wijzen op grove tekortkomingen die uitnodigen tot grootschalige fraude. Ook worden er nu al premiestijgingen variërend van 15 tot 500 procent voor consumenten bekendgemaakt, als direct gevolg van slecht doordachte wensen en eisen in Obamacare.

Ook de Democraten hebben zich ideologisch ingegraven. Als eerste echte sociaal-democratische president is president Obama er om ideologische reden van overtuigd dat een uitbreiding van de sociale welzijnsprogramma’s naar Europees model een morele verplichting is. Daarvoor is hij bereid een zeer hoge economische prijs te betalen en daarom biedt hij koppig tegenstand aan de oppositie die zijn program te duur vindt.

In een dergelijk ideologisch gechargeerd klimaat ligt een oplossing niet voor de hand. Op de korte termijn lijken wijzere koppen onder de Republikeinen een confrontatie te kunnen voorkomen, met name omdat men met Congresverkiezingen in 2014 een imagoverlies onder veel zwevende kiezers vreest. Maar op de lange termijn zal dit conflict zich enkel verscherpen, omdat het ten diepste gaat over onverenigbare visies van staatsinrichting, financiële haalbaarheid en sociaal welzijn.

woensdag 23 januari 2013

Obama's loopgravenoorlog om in 2014 Huis van Afgevaardigden te pakken

Nu Barack Obama daadwerkelijk aan zijn tweede ambtstermijn is begonnen, vragen de journalisten, analisten en politicologen zich -- het liefst voor een tv-camera -- af wat hij de komende vier jaar wil bereiken. Een aantal belangrijke beleidspunten zullen in de eerste paar maanden al veel aandacht opeisen, daaronder een poging om de vuurwapenwetten te verscherpen en het verhogen van de kredietlimiet (het 'schuldenplafond' of debt ceiling). Daarnaast wordt er ook geopperd dat Obama en zijn partij zullen proberen om de immigratiewetten sterk te hervormen.

Ondanks het feit dat de president een erg mager verkiezingsprogram had, waarin maar zeer weinig inhoudelijke beleidsvoorstellen werden besproken, is het duidelijk dat Obama de komende vier jaar ambitieuze plannen heeft. Het doorvoeren van vergaande vuurwapenbeperkingen is zo goed als onmogelijk, zowel in het licht van de bewoordingen van het tweede Amendement van de Amerikaanse Grondwet, maar ook gezien het brede draagvlak voor vrij wapenbezit in het meerendeel van de door Democraten bestuurde Congres-districten. Obama heeft dus zijn eigen partij niet achter zich voor de meest wijdreikende voorstellen.

Maar het grootste obstakel voor de president en zijn partij wordt gevormd door de Republikeinse oppositie die, ondanks zetelverlies afgelopen november, nog steeds de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden hebben en ook in de Senaat gretig gebruik maken van allerlei parlementaire procedures om de plannen van de president te dwarsbomen of af te remmen. Democraten hebben dan ook laten weten dat zij het neutraliseren van die tegenstand als één van hun hoogste prioriteiten beschouwen.

Eenvoudig zal dat niet zijn, maar een aanval op twee fronten is intussen al ingezet. Ten eerste wil de Democratische voorzitter van de Senaat, Harry Reid, deze maand een stemming laten houden over het veranderen van een aantal parlementaire procedures, om Republikeinen zodoende een flink deel van de ammunitie te ontnemen. Het is maar de vraag of Reids voorstel het haalt, omdat de huidige regels de procedure die hij wil gebruiken om de regels te veranderen niet toestaan. Ook in de media zal het voorstel niet overal met gejuich worden aangenomen, omdat de Democraten tien jaar geleden, toen ze zelf in de minderheid waren, juist een principieel bezwaar maakten tegen het beknotten van de rechten van de oppositie.

Het tweede front is een electorale aanval om het Huis van Afgevaardigden in 2014 terug te pakken, zodat de president met steun van beide kamers van het Congres zijn beleid kan doorvoeren. Het online tijdschrift Politico gelooft niet dat dat een makkelijke opgave is. Maar de onlangs afgetreden senator Jon Kyl (R-Arizona) waarschuwde gisteren in het radioprogramma van conservatieve rechten-docent Hugh Hewitt dat hij de voortekenen van die strijd al ziet. De omvorming van Obama's campagne-organisatie Organizing for America tot een non-profit actiecomité (in wezen een terugkeer naar het originele doel van OFA) is volgens Kyl een teken dat de president al zijn kaarten wil zetten op een langdurige politieke en media-campagne om Huiszetels van de Republikeinen los te wrikken.
Compromissen kunnen we wel vergeten, zo Kyl. De president zal hardnekkig aan zijn positie vasthouden en op punt na punt weigeren aan de Republikeinen toe te geven. Dat er dan geen wetgeving plaatsvindt is minder belangrijk, omdat zijn hoofddoel is om Republikeinen keer op keer als onredelijke obstructionisten neer te zetten en zo hun media-image volledig te vernietigen. Als de Democraten dan in 2014 het Huis overnemen, kan hij in zijn laatste twee jaar met vrije hand zijn gang gaan.
Kyl tekende wel aan dat er een zwak punt in dit plan zit: de Senaat. In 2014 is het niet onmogelijk dat de Republikeinen juist de Senaat afpakken, omdat er volgens hem veel meer wankele Democratische zetels te verkiezen zijn dan Republikeinse. In dat geval behouden de Republikeinen nog de macht om de meest extreme aspecten van Obama's beleid te blokkeren.

Kyl is duidelijk een stuk pessimistischer dan Politico. Zelf geloof ik niet dat het de Democraten zal lukken om genoeg zetels van de Republikeinen af te pakken om deze strategie te doen slagen. In ieder geval kunnen we de komende twee jaar vooruitzien op een verlamde Amerikaanse regering. Beleid zal nauwelijks via het Congres kunnen worden ingevoerd, alleen mondjesmaat en herhaald via noodovereenkomsten tussen de twee partijen over fiscaal beleid. Daarnaast zal Obama zo veel mogelijk beleid per presidentieel decreet willen doorvoeren, hetgeen hem waarschijnlijk op veel tegenstand via rechtszaken zal komen te staan, want de twee partijen verschillen danig van mening over hoeveel macht de president heeft om eigenhandig regelgeving door te voeren, zonder controle of toezicht van het Congres.

Als de Republikeinen in 2014 vasthouden aan tenminste één van de twee kamers van het Congres zal president Obama in 2017 het Witte Huis verlaten met een land in danig verval. Een verlamde federale regering zal zeer onevenwichtig beleid kunnen voeren en dus niet daadkrachtig kunnen optreden in de economische en fiscale crises waarin Amerika nog steeds verkeert. En dan praten we nog niet eens over andere, nog niet te voorspellen crises, met name in het Midden Oosten. Obama's insteek om geen prijs te stellen op compromissen met de Republikeinen verzekert hem in mijn ogen in ieder geval van de reputatie als één van de meest arrogante presidenten sinds FDR, die in de jaren 30 eveneens een ambitieus sociaal-democratisch beleid voerde.

Met deze situatie in het vooruitzicht kan de wereld rekenen op een flinke afbouw van Amerika's leidende rol in de internationale diplomatie. Of we daarmee blij moeten zijn is een aparte vraag, want welke partijen zullen zich in dat vacuüm naar voren dringen?