De regering Obama schuwt geen enkel middel
om de oppositie buitenspel te zetten en de wil van de president door te zetten.
Dat komt de democratie en de toon in Washington niet ten goede.
Toen Bob Woodward
van de Washington Post onlangs
berichtte dat president Obama had gelogen over de bezuinigingsmaatregel bekend
als de ‘sequester’ moest hij van een vriend in het Witte Huis een
scheldkannonade aanhoren. Die vriend, economisch adviseur Gene Sperling,
verontschuldigde zich per e-mail, maar kon het toch niet nalaten om Woodward te
vertellen dat hij “spijt zou krijgen” van zijn opstelling.
Linkse media
hebben sinds bekendworden van dit incident vooral met Woodward de draak
gestoken. Als ‘dreigement’ stelt het immers weinig voor. Toch maken velen zich
zorgen over de boodschap die desondanks steeds vaker uit het Witte Huis naar de
pers begint door te sijpelen. Enkele andere linkse journalisten (o.a. Ron
Fournier van National Journal en Lanny
Davis van de Washington Times) hebben
zich vorige week ook beklaagd over schunnige taal van functionarissen in het
Witte Huis. Zelfs de Democratisch gezinde pers wil dit niet afdoen als
hersenspinsel van rechtse complottheoristen.
Want Bob Woodward
is niet de eerste de beste. Sinds hij in de jaren 70 de Republikeinse president
Richard Nixon over het Watergate-schandaal liet struikelen, geldt hij als icoon
voor de linkse media. Maar de laatste jaren is Woodward erg kritisch geworden
over de onkunde en ruwe regeerstijl van president Obama.
Woodward is met
name niet te spreken over de manier waarop de president de onderhandelingen
over het fiscale beleid van de regering manipuleert. Een compromis over de
zogenaamde sequester is altijd binnen handbereik geweest, maar Woodward stemt
zonder omhalen in met de klacht van de Republikeinen dat president Obama geen
vinger heeft uitgestoken. In plaats daarvan reist hij al weken lang door het
land om in toespraken allerlei doemscenario’s over de aanstaande financiële
crisis te verkopen die hij dan op het bordje van ‘obstructionistische
Republikeinen’ schuift. Woodward noemt die opstelling “waanzin” en heeft de
regering Obama al tweemaal op onwaarheden betrapt.
Peilingen tonen
aan dat de president grotendeels succes heeft met deze tactiek, want een
meerderheid van de Amerikanen geeft Republikeinen de schuld voor de huidige
impasse. Dat is het regelrechte gevolg van een veel te weinig kritische pers
t.o.v. Barack Obama over de afgelopen vijf jaar. Het Obama-team heeft flink gebruik
gemaakt van de welwillendheid onder linkse journalisten (een ruime meerderheid
in Washington) om het Democratische standpunt in een zo positief mogelijk licht
te plaatsen en de oppositie zo kritisch mogelijk te bejegenen. Het beeld dat
veel Amerikanen van de Republikeinen hebben is erg negatief. Dat ligt zeker ten
dele aan de vakkundige propaganda-campagne van het Witte Huis.
De
guerrillaoorlog van het Witte Huis beperkt zich echter geenszins tot het
choreograferen van een positief mediabeeld. Wie de kritische vragen stelt die
de linkse massamedia totnogtoe te zelden stelt, ziet achter de façade van dat
mediabeeld een breder patroon van een hardhandige bewindsvoering.
Dat Democratische
senatoren de rijen sloten en de overduidelijk onbekwame Chuck Hagel tot
Minister van Defensie benoemden is een zorgelijk teken voor de besluitvorming
in Washington. Dat er nog steeds geen duidelijkheid is over de vraag waarom de
president gemoedelijk naar bed is gegaan nadat hem op 11 september 2012 werd
verteld dat een Amerikaanse diplomatieke post in Libië onder vuur van
terroristen lag zegt veel over de manier waarop politiek Washington naar de
pijpen van de president danst.
Er zijn te veel
vragen over machtsmisbruik van hooggeplaatste functionarissen in de regering
Obama en de manier waarop ministeries geld uitgegeven en regels uitvaardigen.
Omdat de stellers van die vragen conservatieven zijn, blijven ze veelal
onbeantwoord. Met de harde manier waarop het Witte Huis nu ook tegen linkse
journalisten tekeergaat heeft de president wellicht zijn hand overspeeld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten