Posts tonen met het label Bernie Sanders. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bernie Sanders. Alle posts tonen

donderdag 7 april 2016

De onzichtbare hand tegen Trump

Donald Trump tijdens een campagnebijeenkomst in Arizona, 19 maart 2016. Foto door Gage Skidmore (CC via Flickr)
Na de winst van Senator Ted Cruz in de voorverkiezingen in Wisconsin krijgen veel anti-Trump-Republikeinen weer hoop. Hoewel het aantal gedelegeerden dat door de kiezers in Wisconsin wordt toegewezen relatief beperkt is, betekent de winst van Cruz dat Trump praktisch gezien niet meer de benodigde 1.237 gedelegeerden kan verzamelen om tijdens de partijconventie in Cleveland, aanstaande juli, de nominatie voor de partij direct op te eisen.

Dat Trump het in Wisconsin tegen Cruz moest afleggen toont eens te meer aan dat er voor de miljardair een reëel plafond is waarboven zijn steun niet kan uitstijgen. Trump lijkt een harde kern van ongeveer 30 - 35 procent van de Republikeinse kiezers achter zich te hebben, maar de rest van de partij gruwelt van hem. Enkele recente mediacontroverses van Trump en zijn campagne lijken het aantal “meelopers” onder de Trump-supporters enigszins te hebben uitgedund. Daar heeft vooral Ted Cruz profijt bij.

Dat alles betekent dat de Republikeinen in juli hun conventie beginnen met een onbesliste voorverkiezingsrace zodat de gedelegeerden, waarschijnlijk in meerdere stemronden, een partijkandidaat moeten aanwijzen. Onder de huidige regels zijn gedelegeerden verplicht in de eerste stemronde te stemmen voor de kandidaat waaraan zij als gevolg van de voorverkiezingen in hun respectievelijke staten zijn toegewezen. Maar de meeste gedelegeerden op de conventie zijn bij een onbeslist resultaat van die stemming (d.w.z. als er niemand 50 procent + 1 stem behaalt) in volgende stemrondes vrij om zelf te kiezen wie zij willen steunen, zelfs voor iemand die momenteel nog geen kandidaat is. In de wandelgangen wordt steeds vaker gesuggereerd dat de partijleiding Afgevaardigde Paul Ryan, de huidige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, wil bewegen zich op de conventie kandidaat te stellen. De kans dat Paul Ryan dat daadwerkelijk wil is uiterst klein.

Het ligt eerder voor de hand dat Ted Cruz uiteindelijk de compromiskandidaat wordt. Hoewel Cruz veel vijanden binnen de partij heeft, maken veel van zijn critici nu gemene zaak met zijn campagne uit angst voor een desastreuze Trumpkandidatuur. Maar de kansen voor Cruz zijn ook goed, omdat hij achter de coulissen een gewiekste “secundaire campagne” heeft gevoerd die lijkt te leiden tot een stuk onzichtbare steun voor de senator uit Texas die hem op de partijconventie van pas kan komen.

Omdat de beslissing uiteindelijk niet door de kiezers in de staten maar door de gedelegeerden op de conventie zal worden genomen, heeft Cruz veel geïnvesteerd in het paaien van de mensen die deze lente daadwerkelijk aangewezen worden namens de partijafdeling van de staat naar Cleveland af te reizen. Ook zijn veel van die gedelegeerden gevestigde partijleden die er baat bij hebben Trump te stoppen. Zodra zij na de eerste ronde van hun verplichting zijn ontheven voor de toegewezen kandidaat te stemmen, zouden veel van hen hun steun wel eens naar Cruz kunnen verschuiven. Een overwinning van Cruz in een tweede stemronde door de gedelegeerden op de conventie is niet uitgesloten.

Dankzij deze onzichtbare hand achter de dynamiek van de voorverkiezingen blijft de nominatie van Donald Trump ondanks de sensationele krantenkoppen uiterst onwaarschijnlijk. Of Republikeinen blij moeten zijn met het vooruitzicht de naam Ted Cruz namens hen op het stembiljet te zien prijken valt nog zeer te bezien, aangezien veel Amerikanen een negatief beeld van hem hebben. Toch zijn de electorale kansen van Cruz vele malen beter dan die van Trump. Het blijft momenteel onduidelijk hoeveel Republikeinse stemmen een kandidaat Cruz zou kwijtraken als gevolg van gebelgde Trump-supporters die weigeren een andere kandidaat te steunen, of als Trump zou besluiten als onafhankelijke kandidaat de race tegen Cruz en Hillary Clinton in te stappen, hetgeen tot stemmenverlies bij de Republikeinen zou leiden.
                                                                                 
In ieder geval zou zo’n scenario de toekomst van de Republikeinse partij veilig stellen, iets waarover veel Republikeinen zich momenteel terecht ernstig zorgen maken. De “Never Trump”-beweging is weliswaar klein, maar is niettemin groot genoeg om de partij in geval Trump de kandidaat wordt te splijten. Dat anti-Trumpers in november thuisblijven is het doembeeld van veel conservatief-liberale Amerikanen, want het zou de Republikeinse partij voor langere tijd van de politieke kaart vegen en zou betekenen dat Amerika in rap tempo een de facto één-partijenstaat onder leiding van de Democraten wordt. Dat zou erg ongezond zijn voor de democratische grondrechten in het land.

Het blijft nog steeds onmogelijk om echt iets zinnigs te zeggen over de uitkomst van de presidentsverkiezingen in november, maar de kansen van Hillary Clinton stijgen duidelijk gestaag. Hoe langer de crisis bij de Republikeinen aanhoudt, des te slechter wordt het imago van de partij onder de doorsneekiezers. De voortdurende kandidatuur van Kasich – de nummer drie op grote afstand – verlengt de crisis kunstmatig, omdat Cruz daardoor geen ruim baan krijgt om steun van de anti-Trump-kiezers te vergaren. Maar er zijn twee belangrijke redenen, waarom Kasich tot aan de conventie wil volhouden. Ten eerste hoopt hij op een betwiste conventie nog een kans te maken om de nominatie in de wacht te slepen, zodra de kandidatuur van Trump door een tekort aan steun in een eerste stemronde in duigen valt. Ten tweede is Kasich een wet in zijn thuisstaat Ohio indachtig die voorschrijft dat de gedelegeerden die hij in de voorverkiezingen in die staat heeft gewonnen aan de nummer twee van die race worden vergeven als hij uit de race zou stappen: dat is Donald Trump. Een voortijdig stoppen door Kasich zou Trump dus onbedoeld over de drempel kunnen helpen. Het is dus voor de anti-Trump-beweging van belang dat Kasich doorgaat.

Aangezien ook Hillary Clinton nog in de schaduw van een nog broeiend schandaal opereert en de Sanders-campagne zich zeker na de groeiende reeks overwinningen (inclusief in Wisconsin deze week) ook niet zomaar gewonnen geeft, blijft het politieke spel nog erg spannend en kan er zeker nog niet in zekerheden worden gesproken over de uitkomst van het spel.

woensdag 23 maart 2016

Presidentsverkiezingen 2016 blijven onvoorspelbaar

Illustratie: DonkeyHotey (Flickr, CC)
Ondanks het feit dat het veld kandidaten intussen drastisch is teruggebracht tot vijf personen (twee Democraten en drie Republikeinen), blijven voorspellingen over de uitkomst van de presidentsverkiezingen in november volledig onmogelijk.

Aan Democratische kant is intussen duidelijk dat Hillary Clinton de uiteindelijke kandidaat voor haar partij zal worden, aangezien Senator Bernie Sanders haar aantal gedelegeerden niet meer kan evenaren. Bij de “Grand Old Party” - de bijnaam voor de Republikeinen – blijft er onzekerheid vanwege de heftige afkeer van grote groepen Republikeinen jegens de koploper, miljardair en reality-tv-ster Donald Trump. Het uitblijven van een georganiseerd tegenantwoord op Trump binnen de partij zorgt ervoor dat Trump de voorverkiezingen blijft domineren en verder kan gaan met het vergaren van het grootste aantal gedelegeerden voor de Republikeinse partijconventie die in juli in Cleveland (Ohio) zal plaatsvinden.

Wie de uiteindelijke Republikeinse kandidaat is ondanks die duidelijke winst van Trump in veel staten nog helemaal niet duidelijk, omdat Trump zeer waarschijnlijk niet de drempel van 1.237 gedelegeerden zal halen. Volgens het partijregelement kan een kandidaat niet genomineerd worden met steun van minder gedelegeerden. Dat betekent dat er op de conventie meerdere stemrondes zullen plaatsvinden, waarbij gedelegeerden tussen de stemrondes uiteraard flink gepaaid worden door andere kandidaten in de hoop dat zij, na de eerste ronde bevrijd van hun verplichte steun aan de toegewezen kandidaat, hun steun naar een ander verschuiven. Dat kunnen in principe ook personen zijn die niet aan de voorverkiezingen hebben deelgenomen, of die al vroeg zijn afgehaakt. Het is met die dynamiek in het achterhoofd dat John Kasich, de gouverneur van Ohio die totnogtoe enkel in zijn thuisstaat kon winnen, nog in de race blijft: hij hoopt in juli in Cleveland in de tweede stemronde steun te kunnen winnen die groter is dan zijn uiteindelijk vergaarde aantal gedelegeerden.

In de tussentijd betekent de aanwezigheid van Kasich echter dat de anti-Trumpstemmen gesplitst worden, hetgeen in het voordeel van Trump is. Er wordt met de dag luider geroepen dat Kasich zijn campagne moet staken om de nummer twee, Senator Ted Cruz, een degelijke kans te geven om in de buurt van Trump te komen en hem zo het argument te ontnemen dat hij bij een relatief klein tekort aan gedelegeerden toch recht zou hebben op de nominatie.

Duidelijk is in ieder geval dat een nominatie van Donald Trump niet kan leiden tot zijn presidentsschap: alle peilingen wijzen uit dat hij van Hillary Clinton op beschamende wijze zou verliezen. Sommige analisten, die de demografische samenstelling van individuele staten goed hebben bekeken, beweren zelfs dat Clinton met minimaal 400 kiesmannen in het Electorale College een monsterzege uit de bus zou kunnen slepen. Daarnaast vrezen veel Republikeinse afgevaardigden en senatoren die in november op hetzelfde stembiljet als Trump staan dat zij het slachtoffer zullen worden van de anti-Trumpsentimenten in Amerika. Een president Hillary Clinton zou onder die omstandigheden zonder twijfel kunnen rekenen op een Democratische Senaat en het is zelfs mogelijk dat haar partij ook een meerderheid in het Huis van Afgevaardigden zou boeken. Daarmee zou ze nagenoeg vrij spel krijgen om het beleid van Barack Obama voort te zetten.

Ook voor de Republikeinse partij zien de gevolgen van een Trump-kandidatuur er niet erg rooskleurig uit. De nu al broeiende revolte zou tot uitbarsten kunnen komen. Onder erg ongunstige omstandigheden zou er een serieuze splitsing kunnen ontstaan, met de opkomst van een nieuwe conservatief-liberale partij, met als gevolg dat Democraten voor meerdere jaren gegarandeerd het Witte Huis kunnen bewonen, zolang de oppositie tussen twee partijen verdeeld blijft.

Aan de andere kant blijven Republikeinen nog hopen op spoedig nieuws vanuit het Ministerie van Justitie, dat al maanden het FBI-onderzoek tegen Hillary Clinton (voor het schenden van de wet op de staatsgeheimen) traineert in een poging Clinton zo over de verkiezingsdatum in november te helpen. Of het uitblijven van rechtsvervolging van Clinton politiek gezien veel beter is voor haar is te betwijfelen; toch kan ze in ieder geval rekenen op de steun van de belangrijkste media, die tot dusver weinig aandacht geven aan het FBI-onderzoek (of de parlementaire enquête onder leiding van Republikeins Afgevaardigde Trey Gowdy). Ondanks die radiostilte is het moeilijk voor te stellen dat de Republikeinse partij of aan de partij geliëerde belangenorganisaties in de zomer en herfst geen geld zullen besteden aan reclamespotjes om de aantijgingen jegens Clinton grotere ruchtbaarheid te geven. Als een andere kandidaat dan Trump tegenover Hillary op het kiesbiljet staat, is het heel goed mogelijk dat Clinton juist flink verliest.

Er zijn momenteel echter te veel plausibele scenario’s mogelijk die allemaal tot radicaal andere gevolgen leiden. Alle oude statistische modellen zijn dit verkiezingsjaar al volledig nutteloos gebleken, dus het zou waanzin zijn om in maart van het jaar al zinnige uitspraken te doen over de kansen van de twee partijen in november.


Het is duidelijk dat Amerikaanse kiezers boos zijn – een vaststelling die weinig heel laat van de bewering van de Democraten dat het land tevreden is over het beleid van president Obama – maar er zijn verschillende uitlaatkleppen voor die woede. De nu tanende kandidatuur van Bernie Sanders toont een heftige ontevredenheid onder jonge Democraten over Hillary Clinton (die zij te zwak, te gematigd, te oud en/of te leugenachtig vinden). Aan de andere kant verzamelt Donald Trump een harde maar zeer diverse kern boze burgers achter zich, waaronder zeker ook een percentage Democratische kiezers die Sanders juist weer te radicaal vinden, maar die Clinton niet vertrouwen. Voor veel Trump-supporters is zijn beleidsprogram niet belangrijk: zij zijn alleen maar geïnteresseerd in afbraak van “het systeem” en een protest tegen “het establishment”, wat dat ook moge betekenen. Een dergelijke emotionele stemming, die willens en wetens gespeend is van rationele overwegingen, maakt het voorspellen van de uitkomst van de verkiezingen onmogelijk.