vrijdag 24 mei 2013

Schandalen in Amerikaanse politiek door zwak leiderschap Obama


President Obama in een archieffoto met vlnr topadviseurs Valerie Jarrett, David Axelrod en Dan Pfeiffer
(Foto door het Witte Huis, 21 mei 2010 - PD)

Ondanks een zekere mate van Schadenfreude in de conservatieve pers is er nog steeds geen enkel bewijs dat president Obama op enige wijze betrokken was bij de twijfelachtige praktijken die zijn regering dezer dagen in zo’n kwaad daglicht plaatsen. Maar de lijst van schandaaltjes begint intussen wel erg lang te worden: Benghazi, de Belastingdienst (IRS), het opsporingsbevel tegen persbureau Associated Press, het corruptieschandaal binnen milieubureau EPA, het wapenschandaal ‘Fast and Furious’ -- en die lijst is daarmee nog niet volledig. Er zijn intussen wel erg veel wilde praktijken geconstateerd.

Symptomatisch voor de situatie is dat president Obama en zijn woordvoerders steevast beweren van niets te weten. Bob Schieffer van CBS reageerde afgelopen zondag geïrriteerd op de onnozele antwoorden van Obama-adviseur Dan Pfeiffer: Waarom stuurt het Witte Huis altijd functionarissen op pad die niets met de zaak te maken hebben, niets weten, of maar roepen dat het kleinigheden zijn. “Zo was het met Nixon en Watergate in het begin ook,” opperde hij.

Met zijn kritiek sluit de linkse Schieffer zich nu ook aan bij de conservatieve media. Is de president als hoogste manager van de federale regering immers niet verantwoordelijk voor het besturen van die regering en het ambtenarenapparaat dat daaronder resorteert? Columnist Mark Steyn van National Review schamperde dat de president maar doet alsof “de president van de VS” en “de regering van de VS” twee ongerelateerde entiteiten zijn die toevallig in naam iets op elkaar lijken.

Bill Kristol, redacteur van The Weekly Standard, verwoordde de Republikeinse kritiek als volgt: de vermenigvuldiging van dit soort schandaaltjes is een direct resultaat van de ideologische invalshoek en de bestuursstijl van president Obama. De president en zijn partij hebben de afgelopen vier jaar honderden miljarden dollars uitgegeven aan dure lievelingsprojecten die hebben geleid tot een ware explosie in de omvang (en de kosten) van het federale ambtenarenapparaat en het aantal wetten en regels waarmee Washington de economie probeert te besturen. De federale regering is nu zo log geworden dat het niet meer bestuurbaar is.

Vergelijkingen met de criminele praktijken van Nixon in Watergate gaan mank. Er zijn geen aanwijzingen dat president Obama persoonlijk betrokken is geweest bij de praktijken waarin zijn regering nu verstrikt raakt.

Maar dat gebrek aan verantwoordelijkheid en leiding geven is niet minder problematisch, want het heeft binnen de ministeries een machtsvacuüm geschapen. Als gevolg hebben lagere managers macht naar zich toegetrokken zonder dat er van bovenaf adequaat toezicht werd uitgeoefend. Zo kon een afdeling van de Belastingdienst drie jaar lang haar gang gaan met het intimideren van conservatieve politieke groepen: hogere managers controleerden de procedures van de afdeling niet of nauwelijks.

Wat de verschillende onderzoeken naar het doen en laten van de regering Obama zeker duidelijk maken is dat de president te veel aandacht heeft besteed aan het projecteren van een flink geretoucheerd imago en te weinig aan besturen. Dat mooie zelfportret heeft de pers in 2012 te makkelijk voor zoete koek geslikt. Als er tijdens de campagne meer aandacht was geweest voor de effectiviteit van Obama’s bestuur, in plaats van alleen maar voor het elan van zijn oraties, was een andere verkiezingsuitslag absoluut denkbaar geweest.

President Obama lijkt een ‘ceremonieel presidentsschap’ te verkiezen met weinig taken naast het houden van toespraken. Maar daarin voorziet de Amerikaanse grondwet niet. Die omschrijft de president niet maar als staatshoofd, maar ook als leider van de regering. Als die taak hem niet interesseert, had Barack Obama niet naar de baan moeten solliciteren.

dinsdag 14 mei 2013

Schandaal rond Benghazi groeit

Dit artikel is op 16 mei 2013 in het Nederlands Dagblad gepubliceerd.


Het getuigenis van drie ‘klokkenluiders’ en de publicatie van officiële documenten van het Witte Huis suggereren dat de president en zijn kabinet de levens van vier diplomaten hebben opgeofferd ten dienste van Obama’s politieke visie op de Arabische wereld.

Op 11 september 2012 vielen terroristen een Amerikaanse diplo­matieke buitenpost in Benghazi (Libië) aan. Na de uren durende belegering bleken ambas­sa­deur Chris Stevens en drie andere diplomaten te zijn omgekomen. Zeker op de herdenkingsdag van de aan­slagen van 11 september 2001 was deze terroristische aanslag op een Amerikaanse diplomatenpost een triest moment.

Al snel begon men vragen te stellen over de beveiliging van deze buitenpost in Libië en hoe de regering Obama op de aanval had gereageerd. Het weekeinde na de aanval werden de vragen indringender, nadat VN-ambassadeur Susan Rice in vijf verschillende nieuwsshows had verklaard dat de regering uitging van een ‘spontane demon­stra­tie’ in navolging van eendere protesten in Cairo tegen een anti-islamfilm op Youtube van een Amerikaanse christen.

Republikeinen vroegen waarom het Witte Huis niet langer over een terroristische aanval sprak. Hoorzittingen met kabinetsleden in januari brachten weinig duidelijk­heid. Met name toenmalig minister van buitenlandse zaken, Hillary Clinton, verweet de Republikeinen op getergde toon dat zij spijkers op laag water zochten. “Wat maakt het nu allemaal nog uit,” vroeg ze, “of het nu een spontane demonstratie was of een aanval van terroristen?”

Uit Clintons opmerking sprak de wens van het Witte Huis dat het onderzoek naar de affaire Benghazi eindelijk gedaan zou zijn. Republikeinen waren echter ziedend over Clintons nietszeggende antwoord en vonden drie klokken­lui­ders die vorige week voor een parlementaire commissie getuigden.

Het schokkendst was het getuigenis van Gregory Hicks, de hoogste diplomaat in Libië na Stevens. Hij weerlegde de officiële verklaringen van het Witte Huis over de toedracht van de aan­val. Hij had persoonlijk met Hillary Clinton gesproken en verklaarde dat de regering van het begin wist dat het een aanval van al-Qaeda-terroristen was.

Ook meende hij dat een militaire reddingsoperatie mogelijk was geweest – een troep mariniers stond al gereed – maar dat die van hogerhand tot twee keer toe werd afgeblazen. Tenslotte verklaarde hij dat hij door zijn superieuren was geïntimideerd om zijn mond te houden over de vele ongerijmd­heden in de officiële verklaringen over Benghazi.

Enkele dagen later publiceerde The Weekly Standard verschillende versies van de door de CIA geschreven inlichtingensamenvatting over Benghazi. Uit een vergelijking bleek dat regeringsfunctio­narissen in de latere versies alle verwijzingen naar terroristen hadden geschrapt.

Jay Carney, de woord­voerder van het Witte Huis, heeft vervolgens glashard gelogen, toen hij beweerde dat het Witte Huis slechts één enkel woord “om stilistische redenen” had geredigeerd – in werkelijkheid werd ongeveer de helft van de tekst geschrapt. Aangezien de betrokkenheid van al-Qaeda-terroristen in Libië publiekelijk bekend was, komen deze pogingen om essentiële feiten te verzwijgen uitermate klunzig over.

Tot dusver hadden de Democraten en de media weinig interesse in de zaak en spraken regelmatig over een heksenjacht op de president en Hillary Clinton, de gedoodverfde presidentskandidate voor de partij in 2016. Maar na deze laatste hoorzittingen beginnen ook zij vragen te stellen. Wie heeft de reddingsoperatie twee keer geannuleerd? En wie was verantwoordelijk voor het verdraaien van de inlichtingen over de toedracht van de aanval?

Wat in deze zaak vooral opvalt, is de politieke berekening vanuit het Witte Huis. Het heeft er alle schijn van dat de president afgelopen herfst alles aan zijn imago in de herverkiezings­campagne heeft opgeofferd. Daarvan is niet alleen de waarheid over Benghazi het slachtoffer geworden, maar ook vier diplomaten. Want een militaire interventie om hen te redden in het vredige, vrije Libië van na de Arabische Lente zou Obama’s fictie verstoren dat het islamis­tische terrorisme met Osama bin Laden ten onder is gegaan.

vrijdag 19 april 2013

Democraten hebben strengere vuurwapenregels zelf verknoeid

Dit artikel is op 20 april 2013 in het Reformatorisch Dagblad verschenen.

Democraten die strengere regels voor het bezit en de verkoop van vuurwapens wilden, hebben kansen daarop zelf verspeeld door te proberen knudderige en controversiële voorstellen hardhandig door te drukken.

Al maanden horen we dat het moment eindelijk was aangebroken: na de tragedie in Newtown was het hart van zelfs de hardvochtigste pro-vuurwapenpoliticus week genoeg geworden om eindelijk de vuurwapenwaanzin in Amerika te doorbreken. Het bezit van vuurwapens zou niet langer cool zijn en Washington zou redelijke beperkingen kunnen invoeren om het aantal vuurwapenincidenten drastisch terug te dringen.

Deze week stierf alle hoop op zo’n doorbraak toen de kern van het wetsvoorstel, het zog. Toomey-Manchin amendement, dat een criminele achtergrondcontrole voor alle wapenverkopen in de VS verplicht stelde, niet het benodigde aantal stemmen haalde. Van het ambitieuze wetsvoorstel blijft nu een tandenloze tijger over. Hoe is het fout gelopen?

Wie het debat gevolgd heeft, weet het antwoord. En hoewel er flink veel vingers wijzen naar de vermaledijde wapenlobbygroep National Rifle Association (NRA) die haar invloed onder twijfelende senatoren flink heeft laten gelden, moest ook professor Adam Winkler van UCLA in het linkse-progressieve opinieblad The New Republic toegeven dat de regering Obama door een onprofessionele aanpak de zaak heeft weggegeven.

De kritiek van Winkler en het meerendeel van de linkse media richt zich grotendeels op de tactiek die toegepast is. Winkler klaagt over de onnodige vertragingen bij het indienen van de voorstellen zodat de oppositie tijd kreeg om zich te verweren. Hij heeft ergens wel gelijk dat zo kansen zijn verspeeld, maar hij laat zich gaandeweg wel enorm in de kaart kijken. Want zijn reactie steunt impliciet de harde machtspolitiek die de Democraten sinds 2009 voeren: zoveel mogelijk de eigen zin door de strot van de oppositie drukken, hoe onbezonnen ook, voor Amerika weer naar de stembus gaat. Door die tactiek zit Amerika nu bijvoorbeeld met Obama’s grootste success opgezadeld: een onbetaalbare ‘hervorming’ van het gezondheidsstelsel waar nu al de financiële wielen van afvallen.

Voorstanders van de wapenwethervormingen hebben zich blind gestaard op peilingen die aantoonden dat rond de negentig procent van de Amerikanen strengere regels voor de verkoop van wapens steunden. Maar dat wil niet zeggen dat dit specifieke voorstel deugde. Uiteindelijk waren er ook een aantal Democraten die genoeg bedenkingen hadden bij de opzet van het criminele controlesysteem dat ze tegen het voorstel stemden.

Het wetsvoorstel was van het begin gedoemd te mislukken, omdat het intellectueel zo knudderig was. Democratische voorvechters gaven zowel in debatten als in openbare toespraken blijk van het feit dat ze geen verstand van vuurwapens hadden. Semi-automatische vuurwapens werden herhaaldelijk met automatische geweren verward. Eén parlementariër wist niet eens wat een magazijn was, maar ze wilde wel bepaalde soorten verbieden. Als gevolg werden er voorstellen gedaan die technisch of juridisch niet haalbaar waren.

De uitbreiding van controles bij wapenverkoop was nog één van de minst twijfelachtige voorstellen. Beschamender was de hernieuwde roep om ‘aanvalswapens’ te verbieden, terwijl vuurwapenkenners weten dat deze categorie alleen in  de fantasie van politici bestaat: het is een juridische term voor een door politici willekeurig gekozen aantal vuurwapens op grond van willekeurig gekozen kenmerken (welhaast identieke vuurwapens met licht andere kenmerken blijven buiten beschouwing).

De wil om vuurwapens beter te reguleren bestaat wel degelijk. Republikeinen, waaronder senatoren Ted Cruz en Charles Grassley, hebben genoeg voorstellen gedaan, maar naar hen wordt  nauwelijks geluisterd. In plaats daarvan jagen Democraten luchtkastelen na. Geen letter van de Democratische voorstellen zou de factoren hebben aangepakt die Adam Lanza in staat stelden dood en verderf te zaaien.

Het is een goede zaak dat de ‘loyale oppositie’ een punt heeft gezet achter alle krokodillentranen, emotionele chantage, en machtsspelletjes van president Obama en zijn partij. Wellicht dat er snel eens een echt debat over vuurwapenwetgeving komt – als de Democraten eens een cursus over vuurwapens hebben genomen.

donderdag 28 maart 2013

Juridische weg naar homohuwelijk VS bedreigt godsdienstvrijheid

Deze week hield het Amerikaanse Hooggerechtshof hoorzittingen over twee afzonderlijke zaken rond het homohuwelijk. Christenen vrezen dat de uitspraak, die in juni wordt verwacht, de godsdienstvrijheid zal beperken en de samenleving zwaar zal beschadigen.

Op het juridische vlak wordt het Hooggerechtshof gevraagd of twee afzonderlijke wetten grondwettelijk zijn: (1) de Californische wet die homohuwelijken verbiedt (bekend als “Proposition 8”) en (2) de federale wet die het huwelijk voor federale doeleinden uitsluitend als heterohuwelijk definieert (bekend als “Defense of Marriage Act” of DOMA).


Volgens de voorstanders van het homohuwelijk draait het om een eenvoudige vraag van gelijkheid en fairness. Het huwelijk is, zo argumenteerde Ted Olson, de advocaat die de homobeweging vertegenwoordigt, een fundamenteel recht. Dus mag de staat niet ongeoorloofd discrimineren op grond van seksuele geaardheid. Door homo’s uit te sluiten van het huwelijk zouden gezinnen, inclusief kinderen in gezinnen met homoseksuele ouders, zowel emotioneel als financieel geschaad worden.


Dit is een wel erg simplistische voorstelling van een sociologisch zeer gecompliceerd vraagstuk, waarin de laatste tien jaar veel verschuivingen hebben plaatsgevonden. Eén belangrijk en complicerend verschil met bijvoorbeeld Nederland is dat men in Amerika de juridische weg heeft gekozen. In feite is dat een poging om de moeizame parlementaire weg te omzeilen en het homohuwelijk in één klap landelijk in te voeren. 


Een dergelijke ondemocratische stap heeft zware consequenties. Dat bleek al in 2003 toen het provinciale Hooggerechtshof in Massachusetts het homohuwelijk in die staat dwingend oplegde. Als direct resultaat werden christelijke adoptiebureau’s gedwongen om kinderen ook bij homoparen te plaatsen. Boston Catholic Charities -- een van de grootste liefdadigheidsinstellingen in die staat -- weigerde hieraan gevolg te geven en sloot de deuren van hun adoptiebureau om rechtsvervolging te voorkomen.

Christenen vrezen dat de uitspraak van het Hooggerechtshof, die in juni wordt verwacht, op eendere wijze de vrijheid van godsdienst in heel Amerika expliciet ondergeschikt maakt aan het verbod op discriminatie van homoseksuelen. Chai Feldblum van Georgetown University, adviseur van President Obama en zelf prominent voorstander van het homohuwelijk, zei in 2006 al dat zij zich geen juridische situatie kon voorstellen, waarin godsdienstvrijheid zwaarder kon wegen dan het recht van homoseksuelen op seksuele vrijheid.

De redacteur van National Review Rich Lowry schreef deze week bezorgd dat het Hooggerechtshof op het punt staat “alle tegenstand tegen het homohuwelijk illegitiem te verklaren.” Maar daarbij zal het niet blijven. Ryan Anderson van het conservatieve Heritage Institute schreef vorige week samen met Sherif Girgis en Robert George dat de Amerikaanse homobeweging er expliciet op uit is om de betekenis van het huwelijk volledig uit te hollen. Ze verwezen naar auteur Michelangelo Signorile die zei dat “de meest subversieve daad die lesbiennes en homoseksuele mannen kunnen ondernemen [is] om het begrip ‘huwelijk’ volledig te veranderen.”

De schade die een dwingende juridische uitspraak aan het instituut van het huwelijk, aan de godsdienstvrijheid en aan de maatschappij in het algemeen kan toevoegen is theoretisch enorm. En dat terwijl er geschat wordt dat slechts drie tot vijf procent van de Amerikanen homoseksueel is. Maar Amerika valt ten prooi aan een samenloop van woest secularisme en ongebreidelde seksualiteit.

De Amerikaanse homobeweging overdrijft de betekenis van vier tamelijk marginale referenda over het homohuwelijk. Amerika is over dit thema sterk verdeeld en een bindende uitspraak van het Hooggerechtshof zal, net als bij de controversiële abortusuitspraak Roe v. Wade uit 1973, de temperatuur van het publieke debat alleen maar verder opdrijven. Homorechten zijn bij uitstek een zaak voor de volksvertegenwoordiging en niet voor de rechter.


donderdag 21 maart 2013

Republikeinse Partij in identiteitscrisis

Dit artikel is op 25 maart in het Nederlands Dagblad verschenen.

Nu bijna vijf maanden na de verkiezingen maken de Republikeinen met enige afstand flink balans op. De partij verloor de presidentsverkiezingen en ook veel van de federale ambten en de vraag is waarom.

De meest gehoorde visie op het verlies van de Republikeinse Partij is dat men door de tijd is voorbijgestreefd. De partij houdt vast aan achterhaalde beleidsvoorstellen die niet meer toepasbaar zijn op een electoraat dat er etnisch en cultureel anders uitziet dan in de gloriejaren onder Ronald Reagan. Men wijst op de tanende steun onder bevolkingsgroepen die flink groeien (latino’s en Aziatische immigranten) en jonge volwassenen stemmen steeds minder vaak Republikeins. De Republikeinen worden steeds meer een partij van oudere blanken in de zuidelijke staten.

Verder wordt gewaarschuwd dat de partij slecht inspeelt op socioculturele veranderingen. Het afgelopen decennium is de houding van Amerikanen t.o.v. het homohuwelijk faliekant omgeslagen zodat een ruime meerderheid nu vóór invoering is. De tolerantere houding naar homo’s tekende zich in november toen drie staten via een volksstemming het homohuwelijk invoerden. Het Republikeinse verzet tegen het homohuwelijk -- alsmede een aantal andere rechten waar de homolobby voor vecht -- is steeds meer een achterhoedegevecht.

Het advies aan de partij dat velen aan de partijleiding geven is om vooral een flinke ommezwaai te maken jegens immigranten en te werken aan een legale status voor de miljoenen illegale latino’s. Over het homohuwelijk zijn de meningen wat meer verdeeld, maar ook wat dat thema betreft zijn er genoeg luide stemmen die de partij raden om dat ook maar te omarmen.

Deze visie komt overigens niet alleen van linkerzijde, hoewel het commentaar van de New York Times direct na de verkiezingen wel erg triomfantelijk was: “Republikeinen zouden eens morele waarden voor alle gezinnen moeten gaan voorstaan, ook homoseksuele gezinnen -- en ook het recht op abortus en het recht op gezondheidszorg -- omdat dat de juiste doelen zijn voor het land waarin we leven, niet het land waarin zij zich wanen.” Ook een analyse van een partijcomité sprak afgelopen week eender in het rapport Growth and Opportunity Project.

Dat rapport is -- terecht -- erg kritisch ontvangen door de rechtse media. De redactie van het invloedrijke National Review verwijst het naar de prullenbak als “oppervlakkig” en “opportunistisch.” Pete Spiliakos schrijft op de christelijke opiniewebsite First Things dat het argument voor grootschalige legalisering van illegale latino’s als strategie naar het hart van latino-Amerikanen intellectueel schamel is. Hij vindt dat opportunistische critici teveel nadruk leggen op het belang dat latino’s aan immigratiehervorming zouden hechten.

In werkelijkheid is het volgens Spiliakos juist het ontbreken van een geloofwaardig economisch beleid dat alle kiezersgroepen van de partij afstoot. De campagne van 2012 was dan ook een pure anti-campagne tegen het beleid van Obama, maar zonder te articuleren waar de partij zelf voor stond. De economische beleidsvoorstellen die wel vaak worden geopperd, hoe serieus of intellectueel ook (met name belastingverlagingen voor “banenscheppers”), klinken allemaal als weggevertjes aan de superrijken. Dat spreekt latino’s net zo min aan als blanke jongeren met een beginsalaris.

De partij moet daarom beleid formuleren dat jonge gezinnen oplossingen biedt voor de hoge belastingdruk, rijzende verzekeringspremies onder Obamacare en zorgen over de toegankelijkheid van gezondheidszorg.

Juist hier heeft conservatisme meer te bieden dan Obama’s gestuurde economische beleid dat na vier jaar nog steeds verzand ligt in hoge werkloosheid en malaise. Laat de partij liever stemmen winnen door de superioriteit van het eigen gedachtegoed aan te tonen in plaats van gehoor te geven aan de oproep om basisprincipes op immigratiewetgeving, het huwelijk, enz. op te geven. Dat is sowieso verdacht advies, vooral als het vanuit linkse hoek komt.

vrijdag 1 maart 2013

Obama’s guerrillaoorlog tegen de oppositie


De regering Obama schuwt geen enkel middel om de oppositie buitenspel te zetten en de wil van de president door te zetten. Dat komt de democratie en de toon in Washington niet ten goede.

Toen Bob Woodward van de Washington Post onlangs berichtte dat president Obama had gelogen over de bezuinigingsmaatregel bekend als de ‘sequester’ moest hij van een vriend in het Witte Huis een scheldkannonade aanhoren. Die vriend, economisch adviseur Gene Sperling, verontschuldigde zich per e-mail, maar kon het toch niet nalaten om Woodward te vertellen dat hij “spijt zou krijgen” van zijn opstelling.

Linkse media hebben sinds bekendworden van dit incident vooral met Woodward de draak gestoken. Als ‘dreigement’ stelt het immers weinig voor. Toch maken velen zich zorgen over de boodschap die desondanks steeds vaker uit het Witte Huis naar de pers begint door te sijpelen. Enkele andere linkse journalisten (o.a. Ron Fournier van National Journal en Lanny Davis van de Washington Times) hebben zich vorige week ook beklaagd over schunnige taal van functionarissen in het Witte Huis. Zelfs de Democratisch gezinde pers wil dit niet afdoen als hersenspinsel van rechtse complottheoristen.

Want Bob Woodward is niet de eerste de beste. Sinds hij in de jaren 70 de Republikeinse president Richard Nixon over het Watergate-schandaal liet struikelen, geldt hij als icoon voor de linkse media. Maar de laatste jaren is Woodward erg kritisch geworden over de onkunde en ruwe regeerstijl van president Obama.

Woodward is met name niet te spreken over de manier waarop de president de onderhandelingen over het fiscale beleid van de regering manipuleert. Een compromis over de zogenaamde sequester is altijd binnen handbereik geweest, maar Woodward stemt zonder omhalen in met de klacht van de Republikeinen dat president Obama geen vinger heeft uitgestoken. In plaats daarvan reist hij al weken lang door het land om in toespraken allerlei doemscenario’s over de aanstaande financiële crisis te verkopen die hij dan op het bordje van ‘obstructionistische Republikeinen’ schuift. Woodward noemt die opstelling “waanzin” en heeft de regering Obama al tweemaal op onwaarheden betrapt.

Peilingen tonen aan dat de president grotendeels succes heeft met deze tactiek, want een meerderheid van de Amerikanen geeft Republikeinen de schuld voor de huidige impasse. Dat is het regelrechte gevolg van een veel te weinig kritische pers t.o.v. Barack Obama over de afgelopen vijf jaar. Het Obama-team heeft flink gebruik gemaakt van de welwillendheid onder linkse journalisten (een ruime meerderheid in Washington) om het Democratische standpunt in een zo positief mogelijk licht te plaatsen en de oppositie zo kritisch mogelijk te bejegenen. Het beeld dat veel Amerikanen van de Republikeinen hebben is erg negatief. Dat ligt zeker ten dele aan de vakkundige propaganda-campagne van het Witte Huis.

De guerrillaoorlog van het Witte Huis beperkt zich echter geenszins tot het choreograferen van een positief mediabeeld. Wie de kritische vragen stelt die de linkse massamedia totnogtoe te zelden stelt, ziet achter de façade van dat mediabeeld een breder patroon van een hardhandige bewindsvoering.

Dat Democratische senatoren de rijen sloten en de overduidelijk onbekwame Chuck Hagel tot Minister van Defensie benoemden is een zorgelijk teken voor de besluitvorming in Washington. Dat er nog steeds geen duidelijkheid is over de vraag waarom de president gemoedelijk naar bed is gegaan nadat hem op 11 september 2012 werd verteld dat een Amerikaanse diplomatieke post in Libië onder vuur van terroristen lag zegt veel over de manier waarop politiek Washington naar de pijpen van de president danst.

Er zijn te veel vragen over machtsmisbruik van hooggeplaatste functionarissen in de regering Obama en de manier waarop ministeries geld uitgegeven en regels uitvaardigen. Omdat de stellers van die vragen conservatieven zijn, blijven ze veelal onbeantwoord. Met de harde manier waarop het Witte Huis nu ook tegen linkse journalisten tekeergaat heeft de president wellicht zijn hand overspeeld.

donderdag 24 januari 2013

Clinton maakt van Benghazi-hoorzitting een doofpot





Gisteren hielden zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat hoorzittingen met minister Hillary Clinton van Buitenlandse Zaken over de terroristische aanval in Benghazi. Het was de eerste keer dat Clinton beschikbaar was voor een hoorzitting, nadat ze in december lange tijd ziek was door een virus, een hersenschudding en tenslotte ook nog een behandeling voor een bloedprop. Met name Republikeinse politici hadden hooggespannen verwachtingen voor het getuigenis van Clinton.

Te hooggespannen, blijkt nu. De opzet van de hoorzittingen was zo gemanipuleerd en de vragen van de Congresleden waren dermate knudderig dat Clinton alle moeilijke vragen heeft kunnen omzeilen. Amerika weet nu niets meer over de gang van zaken op 11 september 2012 dan voor haar getuigenis. Door het samenvoegen van de hoorzittingen van Senaat en het Huis in één gecombineerde zitting was er voor individuele commissieleden veel minder tijd om vragen te stellen. Bovendien lieten commissieleden zich verleiden om door dit tijdgebrek een hele reeks vragen in één keer te stellen, zodat Clinton de vrijheid had om de makkelijkste eruit te kiezen en die te beantwoorden.

Daardoor blijven de belangrijkste vragen onbeantwoord. We weten nog steeds niet, wie er uiteindelijk verantwoordelijk was voor het afwijzen van extra beveiliging voor het consulaat in Benghazi ondanks herhaalde verzoeken om meer beveiliging. Welke afwegingen speelden mee bij die afwegingen? Afgelopen herfst getuigden andere medewerkers van Buitenlandse Zaken al dat het niets met budgettaire overwegingen te maken had. Vandaag moest Clinton toegeven dat financiële beperkingen wel degelijk een rol hebben gespeeld.

Daarnaast is het al maanden duidelijk dat het Witte Huis van Benghazi een doofpotaffaire heeft gemaakt. In de weken na 11 september vertelden hooggeplaatste kabinetsleden -- met name Susan Rice, maar niet Clinton zelf  maar Clinton zelf ook -- allerlei grove leugens over de terroristische aanval. Veel van wat er in de eerste 10 dagen door het Witte Huis over Benghazi werd meegedeeld bleek achteraf niet waar te zijn, zoals de bewering dat de aanval het resultaat was van een 'spontane' woedeuitbarsting van een groep moslims die zich gekrenkt voelde door een onnozel Youtube-filmpje met een gebrek aan multiculturele gevoeligheid. Maar wie is verantwoordelijk voor het fabriceren van die leugens? Wie heeft toestemming gegeven om de maker van de film -- die niets te maken had met de aanval in Libië -- door het leger te laten arresteren en tot op heden in de gevangenis te laten zitten?

Dat antwoorden op zulke basale vragen niet boven water zijn gekomen tekent wel degelijk een flinke incompetentie aan de kant van Congresleden, en met name de Republikeinen, die veel van die basale vragen niet stelden of zich door Clinton te makkelijk een oor lieten aannaaien. Dat de Republikeinen geen gecoördineerde strategie hadden tekent de staat van wanorde binnen de partij. De president overtroeft de oppositie met veel te veel gemak.

CORRECTIE
Mike DeVine van het rechtse blog Red State maakte me enkele uren na plaatsen van dit artikel erop attent dat Hillary Clinton zelf ook de hopeloze leugen over de internetfilm als reden voor de aanval heeft verteld, en nog wel tegen de nabestaanden van de aanval toen de kisten in Amerika aankwamen.

woensdag 23 januari 2013

Obama's loopgravenoorlog om in 2014 Huis van Afgevaardigden te pakken

Nu Barack Obama daadwerkelijk aan zijn tweede ambtstermijn is begonnen, vragen de journalisten, analisten en politicologen zich -- het liefst voor een tv-camera -- af wat hij de komende vier jaar wil bereiken. Een aantal belangrijke beleidspunten zullen in de eerste paar maanden al veel aandacht opeisen, daaronder een poging om de vuurwapenwetten te verscherpen en het verhogen van de kredietlimiet (het 'schuldenplafond' of debt ceiling). Daarnaast wordt er ook geopperd dat Obama en zijn partij zullen proberen om de immigratiewetten sterk te hervormen.

Ondanks het feit dat de president een erg mager verkiezingsprogram had, waarin maar zeer weinig inhoudelijke beleidsvoorstellen werden besproken, is het duidelijk dat Obama de komende vier jaar ambitieuze plannen heeft. Het doorvoeren van vergaande vuurwapenbeperkingen is zo goed als onmogelijk, zowel in het licht van de bewoordingen van het tweede Amendement van de Amerikaanse Grondwet, maar ook gezien het brede draagvlak voor vrij wapenbezit in het meerendeel van de door Democraten bestuurde Congres-districten. Obama heeft dus zijn eigen partij niet achter zich voor de meest wijdreikende voorstellen.

Maar het grootste obstakel voor de president en zijn partij wordt gevormd door de Republikeinse oppositie die, ondanks zetelverlies afgelopen november, nog steeds de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden hebben en ook in de Senaat gretig gebruik maken van allerlei parlementaire procedures om de plannen van de president te dwarsbomen of af te remmen. Democraten hebben dan ook laten weten dat zij het neutraliseren van die tegenstand als één van hun hoogste prioriteiten beschouwen.

Eenvoudig zal dat niet zijn, maar een aanval op twee fronten is intussen al ingezet. Ten eerste wil de Democratische voorzitter van de Senaat, Harry Reid, deze maand een stemming laten houden over het veranderen van een aantal parlementaire procedures, om Republikeinen zodoende een flink deel van de ammunitie te ontnemen. Het is maar de vraag of Reids voorstel het haalt, omdat de huidige regels de procedure die hij wil gebruiken om de regels te veranderen niet toestaan. Ook in de media zal het voorstel niet overal met gejuich worden aangenomen, omdat de Democraten tien jaar geleden, toen ze zelf in de minderheid waren, juist een principieel bezwaar maakten tegen het beknotten van de rechten van de oppositie.

Het tweede front is een electorale aanval om het Huis van Afgevaardigden in 2014 terug te pakken, zodat de president met steun van beide kamers van het Congres zijn beleid kan doorvoeren. Het online tijdschrift Politico gelooft niet dat dat een makkelijke opgave is. Maar de onlangs afgetreden senator Jon Kyl (R-Arizona) waarschuwde gisteren in het radioprogramma van conservatieve rechten-docent Hugh Hewitt dat hij de voortekenen van die strijd al ziet. De omvorming van Obama's campagne-organisatie Organizing for America tot een non-profit actiecomité (in wezen een terugkeer naar het originele doel van OFA) is volgens Kyl een teken dat de president al zijn kaarten wil zetten op een langdurige politieke en media-campagne om Huiszetels van de Republikeinen los te wrikken.
Compromissen kunnen we wel vergeten, zo Kyl. De president zal hardnekkig aan zijn positie vasthouden en op punt na punt weigeren aan de Republikeinen toe te geven. Dat er dan geen wetgeving plaatsvindt is minder belangrijk, omdat zijn hoofddoel is om Republikeinen keer op keer als onredelijke obstructionisten neer te zetten en zo hun media-image volledig te vernietigen. Als de Democraten dan in 2014 het Huis overnemen, kan hij in zijn laatste twee jaar met vrije hand zijn gang gaan.
Kyl tekende wel aan dat er een zwak punt in dit plan zit: de Senaat. In 2014 is het niet onmogelijk dat de Republikeinen juist de Senaat afpakken, omdat er volgens hem veel meer wankele Democratische zetels te verkiezen zijn dan Republikeinse. In dat geval behouden de Republikeinen nog de macht om de meest extreme aspecten van Obama's beleid te blokkeren.

Kyl is duidelijk een stuk pessimistischer dan Politico. Zelf geloof ik niet dat het de Democraten zal lukken om genoeg zetels van de Republikeinen af te pakken om deze strategie te doen slagen. In ieder geval kunnen we de komende twee jaar vooruitzien op een verlamde Amerikaanse regering. Beleid zal nauwelijks via het Congres kunnen worden ingevoerd, alleen mondjesmaat en herhaald via noodovereenkomsten tussen de twee partijen over fiscaal beleid. Daarnaast zal Obama zo veel mogelijk beleid per presidentieel decreet willen doorvoeren, hetgeen hem waarschijnlijk op veel tegenstand via rechtszaken zal komen te staan, want de twee partijen verschillen danig van mening over hoeveel macht de president heeft om eigenhandig regelgeving door te voeren, zonder controle of toezicht van het Congres.

Als de Republikeinen in 2014 vasthouden aan tenminste één van de twee kamers van het Congres zal president Obama in 2017 het Witte Huis verlaten met een land in danig verval. Een verlamde federale regering zal zeer onevenwichtig beleid kunnen voeren en dus niet daadkrachtig kunnen optreden in de economische en fiscale crises waarin Amerika nog steeds verkeert. En dan praten we nog niet eens over andere, nog niet te voorspellen crises, met name in het Midden Oosten. Obama's insteek om geen prijs te stellen op compromissen met de Republikeinen verzekert hem in mijn ogen in ieder geval van de reputatie als één van de meest arrogante presidenten sinds FDR, die in de jaren 30 eveneens een ambitieus sociaal-democratisch beleid voerde.

Met deze situatie in het vooruitzicht kan de wereld rekenen op een flinke afbouw van Amerika's leidende rol in de internationale diplomatie. Of we daarmee blij moeten zijn is een aparte vraag, want welke partijen zullen zich in dat vacuüm naar voren dringen?