dinsdag 21 februari 2012

Michigan en Arizona inzet van slag tussen Romney en Santorum

In een week tijd kan er veel gebeuren in een verkiezingscampagne. De campagne van Rick Santorum heeft na zijn overwinning in Minnesota, Missouri en Colorado, flink nieuw leven gekregen. Die nieuwe levensadem komt allereerst in de vorm van een hoop geld van donoren; en niet alleen voor Santorums campagne zelf, maar ook voor de lobbygroep (een zog. 'Super PAC') die hem steunt (het 'Red, White and Blue Fund'). Super PACs zijn niet gebonden aan regels voor maximum contributies per persoon (elke burger mag maximaal $2.500 per verkiezingsronde aan een kandidaat doneren en bedrijven mogen aan kandidaten helemaal niets geven). Als gevolg van dat extra geld heeft Red, White and Blue flink wat tv-zendtijd gekocht voor verkiezingsspotjes in Michigan.

Ook in de peilingen in Michigan, waar op 28 februari voorverkiezingen plaatsvinden, en landelijk, hebben de overwinningen van begin februari Santorum geen windeieren gelegd. Vooral de voorsprong van Santorum in Michigan is pijnlijk voor Romney, wiens vader een zeer populaire gouverneur van de staat was. De huidige gouverneur Rick Snyder heeft onlangs aangekondigd Romney als kandidaat te steunen. Maar een gemiddelde van recente peilingen door RealClearPolitics toont aan dat Santorum intussen 5 procent voorsprong heeft op Romney. Tot het begin van deze maand stond Romney in Michigan nog op een voorsprong variërend van 5 tot 32 procent. Peilingen in andere staten, waaronder de gigant Texas (waar de voorverkiezingen wellicht pas eind mei plaatsvinden), geven Santorum ook een flinke voorsprong. 

Voor Romney zou het verlies in Arizona en Michigan funest kunnen zijn. Romneys kandidatuur is tot dusver vooral gebaseerd op zijn staat van dienst, en niet op een uitgesproken eigen karakter of visie. Met andere woorden, Romney heeft kunnen profiteren van naamsbekendheid, zijn ontzagwekkende persoonlijke fortuin, en zijn prestaties buiten de politiek. Maar hoe verder de strijd vordert, des te duidelijker lijkt te worden dat hij voor veel Republikeinen niet meer dan tweede keus blijft.

En dus gaat Romney in de aanval. Aanhangers van Mitt Romney hebben via het Super PAC (lobbygroep) Restore Our Future de aanval op Rick Santorum geopend. Met dit campagnespotje wil men Santorum, die in Michigan krap aan de leiding staat tegen Romney, afschilderen als hypocriet en geldverkwister:



Michael Warren, die het spotje in het blog van The Weekly Standard bespreekt, is niet erg onder de indruk. Hij vraagt zich af: "Is dit alles wat het Romney-kamp kan inbrengen?" Hij vindt het -- terecht -- ook wel erg gemakkelijk om stemmen van een senator in een uit zijn verband gerukte statistiek samen te vatten en daaruit heel creatief nieuwe conclusies te trekken over de achterliggende filosofie van een kandidaat. Santorums eigen campagne heeft als antwoord dit spotje in elkaar gezet, waarin geen van de aantijgingen direct worden besproken, maar Romney als een met modder (beeldspraak voor leugens en andere lelijke woorden) schietende maniak wordt afgeschilderd, en waarbij kartonnen Santorums steeds schoon blijven.

Santorum begint sinds het weekeinde overigens wel wat terug te zakken. Waar hij eind vorige week soms nog een voorsprong van 9 punten of meer had in peilingen in Michigan, is dat nu nog maar 4 of 5. Dat hangt minder samen met Santorums domme en onware uitspraken over euthanasie van bejaarden in Nederland (zie dit filmpje op de Youtube website van de ultra-linkse actiegroep People for the American Way).

Het heeft meer te maken met klunzige uitspraken over de "theologie" van president Obama. Volgens Santorum draait het bij links Amerika allemaal om een "nep-ideaal, een nep-theologie, die niet op de bijbel is gebaseerd." Media en de Obama-campagne sprongen op die woorden. Chris Van Hollen, Democratisch afgevaardigde uit Maryland, beschreef Santorums uitspraak als een "nieuw dieptepunt" in de Amerikaanse politiek. Dit alles had als gevolg dat Santorum de volgende twee dagen bezig was om vooral te onderstrepen dat hij niet twijfelde aan het christelijke geloof van de president. Santorums uitspraken kwamen gedeeltelijk voort uit zijn kritiek op Obamacare en de linkse visie op gezondheidszorg in het algemeen. Santorum werd door de media verder ook flink belaagd over zijn kritiek op prenatale tests zoals vruchtwaterpuncties.



Volgens de kandidaat dienen die geen echt medisch doel. Tijdens een interview met Sean Hannity van FOX News herhaalde Santorum die kritiek en beweerde dat ze alleen maar bedoeld zijn om de artsen juridisch in te dekken, omdat men met die tests naarstig op zoek gaat naar een excuus om bij zwangere vrouwen een abortus uit te voeren. Veel van die beslissingen tot abortus zijn medisch en moreel aanvechtbaar, zoals bij kinderen met het Syndroom van Down, van welke groep er volgens Santorum 90% wordt geaborteerd (een getal dat volgens verschillende studies lijkt te kloppen).

Zulke ontwikkelingen zullen de Republikeinse Partij wel flinke hoofdbrekens bezorgen. Uiteindelijk moet de Republikeinse kandidaat wel verkiesbaar zijn in een race tegen Barack Obama. Michigan blijft in ieder geval een veilig Democratische staat. Volgens het linkse onderzoeksbureau Public Policy Polling gaat Obama in die staat duidelijk aan kop, met 11 punten voorsprong op Santorum, 16 punten op Romney, en 22 punten op Gingrich. Alle Republikeinse kandidaten hebben een negatief waarderingsquotient onder onafhankelijke kiezers in Michigan (Romney scoort 32% positief en 52% negatief, Gingrich 15% positief en 71% negatief, en Santorum 43% positief en 44% negatief).

Dat blijft weinig opbeurend voor de Republikeinse Partij en het is dan ook begrijpelijk dat er in de wandelgangen steeds vaker over een "brokered convention" wordt gefluisterd, een rare situatie waarin geen van de kandidaten de voorverkiezingen duidelijk wint, zodat er pas op de partijconventie een kandidaat wordt gekozen--en dat kan dan ook een geheel nieuwe kandidaat zijn (Jeb Bush, Marco Rubio, Paul Ryan, Sarah Palin?). Onder de belangrijkste conservatieve kenners geloven Bill Kristol, redacteur van The Weekly Standard, en Jonah Goldberg van National Review reëel in de mogelijkheid van zo'n scenario, terwijl Karl Rove, de meester-strateeg van George W. Bush' verkiezingen, erg sceptisch blijft.

Er is dus geen zinnig woord over te zeggen, behalve dat de onvrede binnen de Republikeinse Partij blijft borrelen.

dinsdag 14 februari 2012

Voor Obama is begroting alleen maar politiek

De machtigste democratie op deze planeet functioneert al sinds het aantreden van president Obama zonder een federale begroting. Het is nu al meer dan duizend dagen geleden dat de Senaat een begroting heeft aangenomen, ondanks het feit dat de grondwet jaarlijks een nieuwe begroting eist.

De Democraten in het Congres en het Witte Huis lijken zich daaraan niet te storen. Vorig jaar werd de begroting die president Obama had ingediend in de Senaat met 97-0 verworpen – m.a.w. zelfs de meest fanatieke supporters van de president keurden het pakket financiële sprookjes die het Witte Huis had ingediend geen blik waardig. 

De begroting voor volgend jaar die Obama deze week heeft ingediend is zelfs nog erger. Maar dat maakt niet uit, want Obama’s begroting is niet bedoeld als serieus beleid. Het is een gigantische, op kosten van de belastingbetaler op duizenden vellen papier gedrukte campagneadvertentie voor president Obama. Senator Mitch McConnell, leider van de Republikeinse minderheid, voorspelde dat de president alleen maar van plan is met de snoepjes uit deze begroting mensen zoet te maken, zoals het invoeren van een “rijke-stinkerdsbelasting” van 30%. Maar wat de president er niet bij zal vertellen, zo McConnell, is dat deze begroting weer meer dan een biljoen dollar aan de staatsschuld toevoegt en de economie schaadt.

Republikeinen hebben gelijk dat ze deze begroting afwijzen. Stephen Hayes van de Weekly Standard kon van ongeloof nauwelijks uit zijn woorden komen toen hij de begroting beschreef: “Het is onmogelijk om over deze begroting überhaupt een serieus debat aan te gaan. Dit is fabeltjesland.”

In dit voorstel, zo vatte politicoloog Yuval Levin in National Review samen, wordt weer meer uitgegeven dan dit jaar, zijn broodnodige hervormingen van het sociale zekerheidsstelsel volledig afwezig en worden de extra kosten via boekhoudkundige trucjes betaald uit bezuinigingen die zo overduidelijk niet bestaan (zoals bezuinigingen op nooit gemaakte oorlogskosten in Irak en Afghanistan) dat Levin ze “transparant en beledigend” noemt.

Zo mogelijk nog schofferender was de perspromotie door Jack Lew, de chef staf van het Witte Huis en voormalig directeur van het bureau voor de federale begroting (OMB), die op zondag alle praatprogramma’s afliep met de bewering dat er zestig stemmen in de Senaat nodig zijn om een begroting goed te keuren. Daarmee maakt hij Republikeins obstructionisme verantwoordelijk voor het uitblijven van een officiële begroting sinds 2009. Een grove leugen, want voor begrotingen is een gewone meerderheid van 51 voldoende. Democraten hebben 53 senatoren en hebben dus in principe vrij spel. Met dit smoesje verdoezelt Lew de ongenadige 97-0 nederlaag van vorig jaar.

Onder president Obama is het proces dat moet leiden tot een federale begroting tot een puberale publiciteitsstunt verworden. De grote media in de VS zijn er in ieder geval voor gevallen. Jackie Calmes van de New York Times wuift de Republikeinse kritiek in een halfzinnetje weg als “de gebruikelijke protestaties” en wijdt daarna een flinke lap tekst aan een bemoedigende analyse van Obama’s voorstel.

De Washington Post is in een redactioneel commentaar ook erg positief. Republikeinse alternatieven worden afgeschilderd als onrealistische – zelfs afschrikwekkende – spookplannen. “De president biedt tenminste een serieuze, zij het onvolkomen, poging het land weer op de been te helpen,” zo schrijft de krant.

Maar zelfs die kranten – en andere linkse media – ontkomen er in hun adoratie van de president niet aan, te spreken over een lang proces. Jim Kessler van denktank Third Way noemt het “een redelijke openingszet voor stevige onderhandelingen” die zijns inziens uiteindelijk pas in november (na de verkiezingen) tot een echt resultaat zullen leiden.

Het is de waanzin ten top dat een president zo’n koers vaart. Onderhandelingen zijn gewoon, maar grondwettelijk voorgeschreven werk verschuiven tot na de verkiezingen is een wel erg cynische stap. Een dergelijk niveau van plichtsverzuim was tot de zittende president ongekend. Het toont eens te meer aan dat president Obama, als hij zelfs het financiële beleid ondergeschikt maakt aan de politieke noden van zijn herverkiezingscampagne, in november door de kiezers uit zijn ambt gestemd dient te worden.

woensdag 8 februari 2012

De avond van Santorum

Een lachende Rick Santorum vorige maand in New Hampshire. 
Nu heeft Santorum echt wat te lachen.
Foto: Patrick Gensel (CC) 

 Rick Santorum heeft gisterenavond zijn comeback in de race gemaakt. In drie staten -- Colorado, Missouri en Minnesota -- waren op dinsdag voorverkiezingen en caucuses. In alle drie heeft Santorum, die sinds de caucuses in Iowa niets meer had gewonnen en in de peilingen steeds rond de 15 procent bleef steken, flink gewonnen. In geen van de drie staten kwam de gedoodverfde winnaar Mitt Romney er aan te pas. In Minnesota kreeg Santorum 45% van de stemmen, in Missouri 55%. In Colorado was Santorums voorsprong minder spectaculair -- hij kreeg 40% met Romney slechts 5 punten achter hem -- maar dat doet weinig af aan de prestatie die Santorum gisteren heeft geleverd.

Santorum heeft gedeeltelijk ook geprofiteerd van zijn onkreukbare imago als vroom katholiek in de nog nadreunende nasleep van de publieke rel rond abortus en religie. Het is echter nog maar de vraag of de voormalige senator uit Pennsylvania deze overwinningen nu zal kunnen vertalen in campagnecontributies, want Santorum heeft geld hard nodig om zich te kunnen meten met de beter gefinancierde Mitt Romney. Dat is vooral belangrijk in de lange maand van februari waarin nu drie weken niets op het program staat (Arizona en Michigan zijn op 28 februari aan de beurt).

Overigens hebben de uitslagen in geen van de drie staten officiële status. De gisteren bekend gemaakte resultaten zijn niet meer dan een grote peiling van de aanwezige kiezers. De caucuses zijn eigenlijk partijbijeenkomsten (al hoeft men in Minnesota geen partijlid te zijn om deel te nemen), en het officiële gebeuren beperkt zich bijna geheel tot het verkiezen van afgevaardigden uit de groep aanwezige kiezers die dan op de regionale partijbijeenkomst op hun beurt weer gedelegeerden kiezen. Zij stemmen uiteindelijk op de partijconventie van de respectievelijke staten voor de presidentskandidaat. Het is dus theoretisch mogelijk dat de gedelegeerden op die partijconventies in april een andere kandidaat aanwijzen dan de kiezers in de voorverkiezingen en caucuses.

Desondanks zijn deze resultaten een flinke nederlaag voor Newt Gingrich, omdat Santorum nu reëel kan beweren de "anti-Romney" (een conservatiever alternatief voor Romney) te zijn. Bovendien deed Gingrich in Missouri niet aan de verkiezingen mee, omdat hij zich door gebrek aan professionele organisatie niet op tijd kon registreren. Ook Mitt Romney, die met name in Colorado en Minnesota op een sterker resultaat had gehoopt, kreeg een flinke knauw. Er komt ook langzamerhand steeds meer inhoudelijke kritiek op Romneys ambtstermijn als gouverneur van Massachusetts. Zo wordt steeds luider gezegd -- ook binnen de eigen partij -- dat hij wellicht toch niet zoveel banen heeft geschapen als tot dusver beweerd.

Toch blijft Romney ook na gisterenavond nummer één in de race, en wel met een flinke voorsprong: als men de gedelegeerden (in principe het aantal punten in de race om 1144 punten) van gisterenavond zou toekennen op grond van de presidentiële peilingen tijdens de caucuses blijft Romney met 91gedelegeerden nog steeds flink op voorsprong t.o.v. Rick Santorum, die dan op 44 zou kunnen rekenen (Newt Gingrich staat op de derde plaats met 29 gedelegeerden).

dinsdag 7 februari 2012

Abortusmaffia

Het politieke nieuws in de VS van de afgelopen dagen draaide allemaal om abortus en religie. Dat Mitt Romney de caucuses in Nevada had gewonnen met een verpletterende voorsprong van 50,1% tegen 21,1% voor zijn directe uitdager Newt Gingrich had in feite weinig nieuwswaarde voor veel media. De explosie van verontwaardiging over juist dit zogenaamde 'sociale' thema is een scherpe terechtwijzing voor alle politieke experts die meenden dat alleen de economie dit jaar van belang zal zijn voor de uitkomst van de verkiezingen in november.

De eerste rel ontstond toen de Amerikaanse conferentie van Rooms-Katholieke bisschoppen publiekelijk hun ontsteltenis uitsprak over het feit dat minister Kathleen Sebelius van gezondheid religieuze instellingen vanaf volgend jaar gaat dwingen om alle vormen van geboortebeperking in het verzekeringspakket voor hun werknemers te vergoeden. In lokale kerken in heel het land werd een boodschap voorgelezen waarin aan de gemeente werd meegedeeld dat de kerk niets anders overbleef dan burgerlijke ongehoorzaamheid jegens de overheid als deze regel volgend jaar daadwerkelijk van kracht wordt. De Rooms-Katholieke Kerk verbiedt enige vorm van geboortebeperking. De afkondiging van de regel door de Obama-regering betekent in feite dat katholieke (en andere religieuze instellingen die godsdienstige bezwaren tegen geboortebeperkende medicijnen hebben) gedwongen worden medicijnen en behandelingen te vergoeden die de kerk afkeurt, waaronder medicijnen die door veel christenen als abortus-provocerend worden gezien, zoals de morning-after pill.

Burgerlijke ongehoorzaamheid kan een duur grapje worden. Weigering om vanaf volgend jaar aan de maatregel gehoor te geven kan resulteren in torenhoge boetes door de federale overheid; slechts weinig religieuze instellingen zullen die boetes kunnen overleven. In feite, zo schreef de bisschop van Pittsburgh, vertelt de regering ons, "Loop naar de hel met je religieuze overtuigingen."

De kerk komt van een koude kermis thuis, omdat de leiding van de Amerikaanse Rooms-Katholieke Kerk, die overwegend Democratisch is, juist de afgelopen drie jaar flink campagne heeft gevoerd voor de president en zijn beleid. Hoewel de leiding van de kerk zich grotendeels op de vlakte hield tijdens het debat over Obamacare, waren er wel degelijk vooraanstaande katholieke groepen die destijds een lans hebben gebroken voor Obama's hervorming van het gezondheidsstelsel. Die komen nu bedrogen uit. Het Witte Huis weigert pertinent om religieuze instellingen toestemming te geven om op godsdienstige redenen van de wettelijke voorschriften af te wijken. Weigerpastoors, om het zo maar te vertalen, worden niet geduld. Ook Democratische politici die destijds voor Obamacare stemden krabbelen nu terug.

Kathy Dahlkemper, voormalig afgevaardigde uit Pennsylvania en zelf ook katholiek, liet weten dat ze nooit voor Obamacare had gestemd, als ze had kunnen voorzien dat de minister van gezondheid een dergelijke wettelijke maatregel zou afkondigen. Dat is overigens wel het toppunt van naïviteit, gezien het feit dat Republikeinen er juist intens op hebben gehamerd dat de structuur van Obamacare (in werkelijkheid heet de wet de Affordable Care Act, ofwel de "Betaalbare Ziekenzorgwet") juist dit soort centrale overheidsdictatuur bevorderde.

Met de afkondiging zet de Obama-regering een al langer bestaande beleidslijn extra dik voort, waarin men laat zien van traditionele godsdienst geen kaas te hebben gegeten. De nutteloze vervolging van een Lutherse school over het ontslag van een docente eindigde vorige maand in een vernederend verlies voor een unaniem Hogerechtshof. Alle negen hogerechters, inclusief de meest links-progressieve rechters, waren het er tamelijk makkelijk over eens dat de vrijheid van godsdienst, verankerd in het Eerste Amendement van de Amerikaanse grondwet, religieuze instellingen zoals scholen volledig vrijwaart van inmenging van de staat w.b. hun personeelsbeleid. Daarom menen de meeste juristen, dat de Obama-regering met deze maatregel over geboortebeperkende medicijnen ook hier overduidelijk de grondwet overtreedt.

Dat de zenders ABC en CBS in hun avondnieuws nog steeds met geen woord hebben gerept over dit thema --terwijl heel Amerika er over praat -- is overigens veelzeggend.

De tweede schokkende ontwikkeling rond abortus -- en vrouwenrechten -- was de reactie van linkse politici en linkse media op de beslissing van de Susan G. Komen stichting, een privé-instelling die al sinds jaar en dag voor de genezing van borstkanker strijdt, om niet langer geld te doneren aan Planned Parenthood, Amerika's grootste, en door de overheid gesubsidieerde, abortusklinieken. Nancy Brinker, voorzitster van de stichting, liet weten dat de relatie met Planned Parenthood was herzien, omdat er te weinig overlapping was tussen de doelen van de twee organisaties.

Links Amerika trok subiet de hakbijlen uit de kast en ging Nancy Brinker metaforisch te lijf. Ook de media lieten alle schijn van onpartijdigheid varen. Met name NBC-journaliste Andrea Mitchell, die zelf aan borstkanker heeft geleden en veel voor de Susan G. Komen heeft gedaan, liet de stichting vallen als een baksteen. In een enorm vijandig interview op de nieuwszender MSNBC wilde ze Brinker eens flink de oren wassen.

Na enkele dagen waarin Planned Parenthood en bijna de gehele media Brinker beschuldigden van politieke spelletjes rond het geld, en waarbij de stichting er openlijk van werd beschuldigd te spelen met de gezondheid van vrouwen, krabbelde Susan G. Komen terug. Afgelopen vrijdag werd meegedeeld dat men zal doorgaan met donaties aan Planned Parenthood.

Conclusie van veel pro-lifers in Amerika is dat links Amerika zijn ware gezicht heeft laten zien: abortus, en het ongelimiteerde recht voor vrouwen om er gebruik van te maken, is het hoogste sacrament in de religie van de progressieve kerk. Zelfs een liefdadigheidsinstelling die al zoveel goeds voor de gezondheid van vrouwen heeft gedaan als de Susan G. Komen stichting zou zonder pardon worden geofferd op het altaar van de abortus provocatus. Met een toespeling op een bekend Amerikaans gezegde over de maffia, schreef James Taranto in de Wall Street Journal: "De bittere campagne van Planned Parenthood -- gesteund door linkse activisten en de media -- tegen (de Susan G. Komen stichting) kan worden vergeleken met de bekende chantage-praktijk: Hé, leuke instelling heb je daar. 't Zou toch erg zijn als er wat mee zou gebeuren. De boodschap aan andere Planned Parenthood-donoren is dat als ze niet braaf zijn en geld blijven ophoesten, dat ze dan net als de Komen-stichting zullen worden behandeld." Met andere woorden, de arm van Planned Parenthood is lang en zal je krijgen als je niet naar hun pijpen danst.

En zo heeft de werkelijkheid de verkiezingen ook weer ingehaald. Op de vraag waarom de Obama-regering zo dom is gestruikeld over zo'n controversieel thema -- en in een verkiezingsjaar nog wel -- antwoordde Liz Marlantes van de Christian Science Monitor dat de regering ervan uit was gegaan dat men de afweging had gemaakt dat er weinig protest tegen de verzekeringsregel zou zijn. Het was een onderwerp waar Obama de eigen achterban wel warm mee zou kunnen krijgen. Aangezien veel katholieke vrouwen, tegen de leer van de kerk in, wel degelijk de pil en andere geboortebeperkende middelen gebruiken, gokte men er waarschijnlijk op dat er weinig verzet zou komen.

Die berekening is duidelijk verkeerd geweest. En daar zou juist Rick Santorum, zelf een gelovig katholiek en de enige kandidaat die 'sociale thema's in zijn campagne benadrukt heeft, voordeel van kunnen hebben. Juist vandaag vinden er in Minnesota en Missouri voorverkiezingen plaats. In beide staten kan Santorum eerste of sterke tweede worden. Terwijl de campagne van Gingrich deze week een half miljoen dollar in het rood is gezakt, lijkt de ster van Santorum weer iets helderder te gaan fonkelen.

donderdag 2 februari 2012

Romney wint Florida... of niet?

Mitt Romney heeft laten zien dat hij zich kan herpakken na een nederlaag. Hij won de voorverkiezingen in Florida met een gigantische voorsprong: 46% tegen 32% voor Newt Gingrich. Romneys winst was al verwacht en Gingrich kon alleen maar hopen dat zijn nederlaag beperkt zou blijven. Dat Romney hem nu vermorzeld heeft, is toe te schrijven aan verschillende factoren.

Ten eerste de bevolking. Florida heeft meer oudere en hoger opgeleide mensen dan South Carolina. Gingrich trekt meer mensen aan met een lagere opleiding, zodat hij in Florida minder kans maakt.

Ten tweede geld. Florida heeft tien onafhankelijke mediamarkten, wat adverteren in de staat erg duur maakt; adverteerders moeten in tien aparte markten tv-zendtijd kopen om campagnespotjes te kunnen uitzenden. Mitt Romney heeft diepe zakken en daarnaast heeft zijn SuperPAC (de semi-onafhankelijke lobbygroep die zijn kandidatuur steunt) ook een flinke schatkist ter beschikking. Cijfers lieten zien dat Romney en de lobbygroep samen vijf keer zoveel geld (bijna $11 miljoen) hebben uitgegeven dan Newt Gingrich en de lobbygroep die hem steunt (samen maar ongeveer $2 miljoen). Toch heeft ook Gingrich' lobbygroep onlangs een flinke donatie gekregen, maar dat geld spaart men liever voor de lange maand februari, waarin slechts één debat plaatsvindt. De vele debatten in dit verkiezingsjaar zijn juist de redding geweest voor Newt Gingrich, omdat het een goedkope manier is voor een arme campagne om toch publiciteit te krijgen.

Een derde factor die mogelijk voor een andere dynamiek in Florida zorgde was de uitermate vuiligheid van de campagnespotjes in Florida. Hoewel het er sowieso al erg hard aan toe ging, kwamen er in Florida wel erg onfaire spotjes. Eén zogenaamde "robocall" (geautomatiseerde telefoontjes van campagnes met opgenomen boodschappen) van de lobbygroep voor Newt Gingrich waarin Mitt Romney van een gebrek aan eerbied voor godsdienstvrijheid jegens joodse Holocaustoverlevenden werd beticht (waarvan er nogal veel in Florida wonen) was bijzonder leugenachtig. Omdat het zo schandalig was, is het niet onmogelijk dat weifelende Republikeinen uit pure walging toch naar Romney zijn overgestapt.

Door deze enorme nederlaag rijzen er flinke vragen over de houdbaarheid van de kandidatuur van Newt Gingrich. De voormalige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden heeft weinig geld. Bovendien heeft hij de inschrijvingsdeadline voor de voorverkiezingen in Virginia gemist, waardoor hij daar niet op de stembiljetten zal staan. Bovendien doet Gingrich het vooral goed in de zuidelijke staten (Gingrich zelf komt uit Georgia), maar in de komende maand vinden de meeste voorverkiezingen en caucuses in het westen (Nevada en Colorado) en het noorden (Minnesota, Michigan, Maine) plaats. Het ligt dan ook in de lijn der verwachting dat Romney in de meeste van die staten zal winnen.

Maar terug naar Florida, want alweer is die staat het middelpunt van een electorale strijd. Sinds de presidentsverkiezingen van 2000, toen kandidaten George W. Bush en Al Gore het tot aan het Hogerechtshof uitvochten wie de verkiezingen in Florida had gewonnen, geldt de staat aan de Golf van Mexico als de risee van de natie. De campagne van Newt Gingrich is nu van plan de toebedeling van alle gedelegeerden van die staat aan Mitt Romney bij het partijbestuur aan te vechten. Bill McCollum, voormalig minister van justitie van de staat Florida en nu campagnemedewerker van Newt Gingrich, verklaarde tegenover Fox News dat die "winner take all" toebedeling in strijd is met de partijregels. Volgens de campagne van Gingrich moeten de gedelegeerden proportioneel verdeeld worden -- ondanks het feit dat Florida altijd al zijn gedelegeerden aan de winnaar geeft -- als gevolg van een weinig bekende regel afgekondigd als strafmaatregel tegen Florida omdat de staat zijn voorverkiezingen tegen de afspraak in vervroegd had.

Hoe ver Gingrich met die procedure komt is onduidelijk. Het is geen hopeloze poging, maar het tekent wel de wanhoop binnen de campagne van Gingrich.

Aan de andere kant is Mitt Romney bezig om de doorsnee-Amerikanen van zich te vervreemden. Dat deed hij deze week weer door deze ondoordachte uitspraak:



Hoewel Romneys opmerking, in de juiste context geplaatst, wel te begrijpen is, mag Romney zich wel degelijk schamen dat hij na zoveel jaren politieke ervaring en zoveel maanden intensief campagne voeren nog steeds niet weet hoe hij de gewone burger aanspreekt. Zelfs de redactie van de conservatieve zakenkrant Wall Street Journal begint een beetje moe te worden van Romneys klunzigheid.

Romney heeft Florida dan wel gewonnen, maar misschien niet voor lang. En als hij zo doorgaat gooit hij uiteindelijk de echte verkiezingsstrijd tegen Obama te grabbel.

vrijdag 27 januari 2012

Het laatste debat

Veel journalisten – en ongetwijfeld ook kiezers – verzuchten het vandaag: het Republikeinse debat in Florida van gisterenavond (enkele ‘hoogtepunten’ hier; het hele debat is hier, maar alleen voor echte politieke masochisten) is het laatste debat in een maand. Het was dan ook weinig prettig om aan te zien en er werd weinig substantieels besproken. Het was vooral een debat waarin Newt Gingrich en Mitt Romney elkaar in de haren vlogen over elkaars financiën. Beleggingen beider heren in de semi-private overheidsbanken Fanny Mae en Freddie Mac stonden ter discussie. Is het eigenlijk wel kies voor een Republikein om te profiteren van deze in-corrupte instelling, die nog steeds door belastinggeld wordt ondersteund? Een poging van Newt Gingrich om Romney te pakken vanwege aandelen in de banken werd keihard teruggekaatst toen de voormalige gouverneur Gingrich erop attent maakte dat zijn eigen financiële papieren ook aantoonden dat hij via een beleggingsportefeuille ook geld uit de banken betrok.

Gingrich had een zeer zwakke avond. Hij probeerde weer, net als vorige week, de getergde ziel uit te hangen door tegen de leider van het debat, CNN-presentator Wolf Blitzer, te klagen over een vraag over de persoonlijke financiën van de kandidaten. Maar deze keer ging de vlieger niet op. Blitzer stelde een relevante vraag en liet zich niet uit het veld slaan. Wacht eens even, zei Blitzer, u heeft dit thema zelf in de media aangekaart deze week door te klagen dat Mitt Romney geld in Zwitserland en de Kaaimaneilanden heeft. Gingrich wilde weer terugkaatsen door te protesteren dat zo’n thema goed is voor een toespraak in het land, maar niet voor een presidentieel debat. Deze opening liet Mitt Romney niet voorbijgaan: “Zou het niet fijn zijn als kandidaten de moed hadden om dingen open te zeggen en niet alleen achter andermans rug?” (Daarmee refereerde Romney ook nog eens indirect aan een flater die Tim Pawlenty afgelopen zomer sloeg, door tijdens een nieuwsshow Romney’s hervormingen van het gezondheidsstelsel in Massachusetts als ‘Obamneycare’ te betitelen, maar de volgende dag te laf was om het tegen Romney in zijn gezicht te zeggen.)

Romney kwam er dan ook een stuk beter af dan Gingrich, die toch al een zwakke week achter de rug had door zijn ridicule opmerkingen over zijn plan om NASA, dat in Florida flink is vertegenwoordigd, een uitgebreide maanmissie te geven. In de peilingen gaan Gingrich en Romney nek aan nek, met een kleine voorsprong voor Romney.

Afgezien van de saaiheid van het tweede debat was er slechts één echt grote fout van Wolf Blitzer: de afwezigheid van een vraag over de State of the Union van afgelopen dinsdag. Aangezien er verder geen enkel nieuw thema te bespreken was, was dit een flink gemiste kans van de CNN-presentator. Verder was het een keurig debat.

woensdag 25 januari 2012

Een sterke toespraak

 President Obama brengt zijn State of the Union toespraak, 24 januari 2012
foto: U.S. House of Representatives / Leon Panetta (PD)

Een aangepaste en verkorte versie van dit artikel is op 30 januari 2012 in het Nederlands Dagblad verschenen.

Gisterenavond om 9 uur plaatselijke tijd hield president Obama de traditionele State of the Union toespraak voor de beide kamers van het Amerikaanse Congres. Amerikanen die, moe van het schier eindeloze bekvechten van Republikeinse presidentskandidaten, eindelijk een duidelijke visie op de Amerikaanse politiek en economie wilden horen, werden rijkelijk beloond. Ze kregen gisterenavond één van de beste politieke toespraken in Amerika in jaren te horen, een goed geargumenteerde en retorisch prachtig opgebouwde redevoering waarin alle politieke propaganda was uitgebannen.

Ik heb het echter wel over het Republikeinse antwoord op Obama’s officiële toespraak en alleen de kijkers die tien minuten extra geduld hadden en naar gouverneur Mitch Daniels van Indiana luisterden, hoorden hoe Amerika er echt voor stond.

Het contrast tussen de twee toespraken kon nauwelijks groter zijn. President Obama las in het Congres een opgewarmde campagnetoespraak voor, waarin de albekende linkse stokpaardjes licht verbloemd werden door aangenaam taalgebruik, en de redevoering – die meer dan een uur duurde, langer dan enige recente staatstoespraak – was verpakt in een standaardpatriotisme waarin het leger leuk werd opgehemeld. Doet het altijd goed in Amerika. De doelgroep van de toespraak was overduidelijk de enorme massa zwevende kiezers. Over de echt extreme aspecten van zijn ambtstermijn – het intellectueel en financiëel bankroete Obamacare, de peperdure en nutteloze stimuleringspakketten, de ongrondwettelijke acties bij de redding van General Motors en Chrysler, enz. enz. – werd met geen woord gerept.

Je zou zo denken dat Obama nog steeds in Disney World verkeerde.

Het plaatje dat Obama presenteerde was er een waarin hij zelf niets fout heeft gedaan, en waarin hij constant wordt tegengewerkt door snode en onredelijke Republikeinen. Maar afgezien van de eindeloze verdraaiingen en ‘creatieve interpretaties’ van de werkelijkheid was het meest frustrerende van de toespraak toch wel de economische leeghoofdigheid die uit de toespraak was te lezen. De president wil op dezelfde weg doorgaan als tot nu toe, ondanks het feit dat alle cijfers hem zouden hebben moeten verteld dat constante overheidsstimuli te weinig bewerkstelligen. We hoorden weer nieuwe overheidsinitiatieven – d.w.z. meer uitgeven van overheidsgeld aan subsidies en de salarissen van weer meer bureaucraten – en een roep om de allerrijksten minstens 30% inkomstenbelasting te laten betalen.

Dat laatste is wellicht het meest schofferende voorstel van de hele toespraak. Het speelde direct in op een antwoord van presidentskandidaat Mitt Romney, die – zo bleek op dinsdag toen hij zijn belastingaangiften over 2010 en 2011 openbaar maakte – zo’n $6 miljoen aan belastingen over zijn inkomsten had betaald. Maar het was maar ongeveer 15% van zijn inkomsten. En dat terwijl Romney wel degelijk in de allerhoogste inkomensschaal valt en dus, zo wil Obama beweren, eigenlijk minstens 35% had moeten betalen.

Dat is echter niet waar, omdat Romneys inkomsten uit beleggingen komen en daar rust een tarief van 15% op. Obama heeft het over de inkomstenbelasting, een geheel andere categorie. Met zijn populistische toespraak suggereert Obama dat hij het tarief voor de beleggingsbelasting zou willen ophogen naar 30%. Daarmee zou Obama met een dikke 1 voor zijn economie-examen zakken, want daarmee draai je investeringen in de Amerikaanse economie de kop om.

Dat bedoelt Obama ongetwijfeld niet te doen, want hij is slim genoeg om te doorzien dat dat niet echt kan. Met andere woorden, het is niets meer of minder dan campagneretoriek en daarmee een schaamteloos stuk machtspolitiek. Gaat het echt te ver om dit voorstel ‘leugenachtig’ te noemen?

En zo was er nog wel meer van deze onverholen kiezersomkoperij. Tussen een handvol redelijke en gematigde voorstellen, zoals een voorstel om leraarscontracten te hervormen, zodat alleen bewezen goede leraren voortaan nog worden behouden, stond ook alweer de oproep (net als in 2011) om dit jaar toch maar een grondige herziening van de immigratiewetgeving door te voeren. Daarbij gebruikte Obama de ouderwetse techniek van de tranentrekkerij: We willen toch geen goede, onschuldige kinderen benadelen, die door hun ouders illegaal naar de VS zijn genomen, maar die door en door Amerikaans zijn en het op school goed doen? Met dit soort emotionele chantage wil Obama de Spaanstalige minderheden in de VS achter zich te krijgen. In feite belooft hij hier gratis paspoorten aan illegale immigranten uit te delen en hij weet heus wel dat er niets van terecht zal komen. Maar het klinkt wel leuk op tv.

Hoe leuk hij het dan ook voorlas, het was een schandalige toespraak. Als je echt goed leest wat er staat, kun je niet anders dan concluderen dat deze man het land niets te bieden heeft.

Wat een verademing was dan ook de toespraak van Mitch Daniels, gouverneur van Indiana, en menig commentator verzuchtte dan ook: Waarom wilde hij dit jaar toch niet in de race springen? Daniels wordt door velen vaak als een uiterst saaie man neergezet. Maar die toespraak... Zelden heeft een politicus zo’n goede toespraak gegeven en waarschijnlijk nog nooit zo’n sterk antwoord op de jaarlijkse staatstoespraak van de president.

Beter dan alle presidentskandidaten verwoordde Daniels hoe het echt gaat met Amerika: slecht. De economie kwakkelt en wordt eigenlijk alleen maar zwakker, en het sociale zekerheidsstelsel staat op het punt te imploderen, terwijl Democraten doen alsof hun neus bloedt. En beter nog dan alle andere politici van nu verdedigde Daniels een intellectueel conservatisme dat die problemen wel degelijk wil en kan aanpakken. Hij las de president flink de les door hem te verwijten zijn beloften niet te zijn nagekomen, maar in plaats daarvan tot op heden bezig is een groot links experiment op de economie uit te voeren. Meneer de president, het experiment heeft gefaald.

Het meest briljante aan de toespraak was dat ze, ondanks het rampscenario dat dunnetjes maar onmiskenbaar wordt geschetst, niet pessimistisch, aggressief, of haatdragend werd. Daniels toon bleef constant optimistisch. Alles werd als een uitdaging neergezet. Zonden worden aangewezen en veroordeeld, maar er was geen woord van veroordeling voor personen.

De toespraak van Daniels verdient het om tot in de verre toekomst gelezen en bestudeerd te worden. Hij presenteerde de waarheid, zonder draaien of dralen, op een elegante wijze. En die toespraak liet eindelijk weer eens duidelijk de intellectuele verschillen tussen de twee partijen zien. Lees de twee toespraken maar eens – zonder video of geluid van de sprekers (hier is Obama’s toespraak en hier is die van Mitch Daniels) – en zeg dan eerlijk: welke visie klinkt overtuigender, aantrekkelijker, redelijker? Al het gezever over de huidige kandidaten en hun zwakten, onaardigheden, mogelijk- en onmogelijkheden ten spijt, er staat wel degelijk iets op het spel. Het is de verdienste van Mitch Daniels dat hij dat eindelijk eens goed heeft kunnen verwoorden.

Er is zelfs een klein kansje dat Daniels nog overweegt toch nog in de race te springen. Ik zou er van mijn kant flink om staan te juichen.

dinsdag 24 januari 2012

Wanhoop neemt toe bij Republikeinen

Slechts enkele dagen na de verpletterende nederlaag van Mitt Romney in de voorverkiezingen van South Carolina is er een wanhopige toon te bespeuren onder Republikeinen en conservatieven. Politieke commentatoren voelen de verkiezingen van november nu al door hun vingers glippen. Het angstbeeld van een tweede termijn voor Barack Obama begint steeds realistischer op te doemen.

Jim Geraghty van het conservatieve weekblad National Review gaf in zijn nieuwsbrief ‘Morning Jolt’ van maandag een goede samenvatting van de grote problemen die kleven aan een eventuele nominatie van Newt Gingrich: de Amerikaanse kiezer heeft een ongenadige hekel aan hem. Hij wees met name op een commentaar van Conn Carroll van de conservatieve krant Washington Examiner, die een aantal peilingen over het imago van Barack Obama, Mitt Romney en Newt Gingrich naast elkaar zette:
Carrols conclusie is een heel bittere pil voor de Republikeinen: hoewel de doorsnee-Amerikaan niet bepaald gecharmeerd is van de zittende president (het gemiddelde van de drie peilingen laat zien dat iets meer Amerikanen -- 1,67% -- een negatief i.p.v. een positief beeld van Obama hebben) heeft men een zeer uitgesproken afkeer van Romney (-13%) en een diepe haat jegens Gingrich (-31,67%). Ook Talking Points Memo heeft een dergelijke vernietigende boodschap voor Gingrich.

De conclusie die Jim Geraghty suggereert is heel eenvoudig: Newt Gingrich is waarschijnlijk niet verkiesbaar. Als de voormalige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden de nominatie van de partij in de wacht sleept keert zo’n 30 procent van de kiezers zich tegen hem. De vraag is natuurlijk onder welke demografische groepen die 30 procent zich bevindt. Als dat grotendeels onder de harde kern Democratische kiezers is, dan is er weinig reden tot wanhoop; die groep kiest toch niet voor een Republikein. Maar dat is wat te makkelijk. Ook voormalige Republikeinse collega’s, die in de jaren 90 onder hem in het Huis hebben gediend, hebben zich openlijk uitgesproken tegen zijn kandidatuur. Begin december herhaalde Tom Coburn, een Republikeinse senator uit Oklahoma, voor het nieuwsprogramma “Fox News Sunday” waarom hij niet geloofde in de geschiktheid van Gingrich voor het hoogste ambt in de VS:



Dat is verpletterende kritiek en Jim Geraghty herinnerde zijn lezers nog maar eens aan de werkelijkheid van een presidentiële campagne in de aanloop naar november: kandidaat Gingrich moet dan tussen de partijconventie in eind augustus en de verkiezingen in de eerste week van november het publiek ervan overtuigen dat de man die Amerikanen haten een betere leider zal zijn dan de man waar veel Amerikanen licht ontevreden over zijn. En, zo voegt Geraghty eraan toe, dat ook nog eens terwijl Barack Obama, die meer geld heeft en zal uitgeven dan enige kandidaat ooit, in een onophoudelijke stortvloed tv-spotjes precies de zwakke plekken in het verleden van Gingrich nog eens voor het netvlies van de Amerikaanse kiezer zal doen verschijnen.

Met dit in het vooruitzicht riep de redactie van National Review in december al op om vooral niet Gingrich te steunen. Toch gaf men niet gelijk de voorkeur aan Mitt Romney. En dat hoeft niet te verrassen.

Na de nederlaag in South Carolina begint de kandidatuur van Romney, tot nu toe de gedoodverfde winnaar van de voorverkiezingen danig te wankelen. De kritiek, die altijd al te horen was – dat Romney zo’n karakterloos leeg maatpak is met zo’n slaapverwekkende campagne – wordt met de dag luider. Mark Steyn van National Review beklaagt zich dat Romneys campagne geen enkele inhoud heeft en, nog erger, blijkbaar ook niet professioneel wordt geleid:


En ondanks het feit dat hij zoveel centen uitgeeft, heeft hij geen snel responsteam? Die zogenaamd ‘spontane’ woedeuitbarsing van Newt Gingrich tegenover (CNN-presentator) John King (in het tweede debat in South Carolina) was perfect uitgedacht door Gingrich zelf. Daartegenover staat Mitt Romney met een hele batterij adviseurs, en geen enkele van hen vond het blijkbaar nodig een geloofwaardig antwoord over Bain en belastingen voor te bereiden? Voor een vent die als topzakenman campagne voert en zogenaamd bewezen oplossingen uit de privésector wil toepassen lijkt zijn campagne meer op een onhervormbare overheidsbureaucratie: groot, opgezwollen, met te veel personeel, geldverkwistend, log, en haast niet te veranderen.

Steyn en, zoals ik zondag al schreef, Fred Barnes van The Weekly Standard waarschuwen Gingrich allebei dat hij maar eens heel snel met een groot beleidsprogram, een “big idea” moet komen:

Maandenlang – zelfs tot begin vorige week – ging Romney in peilingen in South Carolina aan de leiding. Zijn verbazingwekkende instorting was mede het gevolg van aanvallen op zijn zakencarrière en zijn belastingen tijdens twee tv-debatten. Zijn ervaring, voorheen een groot positief punt, is nu een albatros geworden. Maar Romney is er nog niet in geslaagd om de aandacht van Bain, zijn rijkdom en zijn belastingaangiften af te leiden.

En dat terwijl er toch genoeg politiek saillante onderwerpen zijn, zegt Barnes. Denk maar eens aan de staatsschuld, waar Obama zojuist nog maar eens $1,2 biljoen aan heeft toegevoegd. Deze man kan er wel in slagen om de nominatie binnen te slepen – met flink wat geluk, zegt Barnes – maar hij zal dan roemloos ten onder gaan in de landelijke verkiezingen.

De overige twee kandidaten zijn geen realistisch alternatief. Ron Paul heeft een harde kern achter zich, maar is zo overduidelijk ongeschikt voor het Witte Huis dat hij zelfs binnen zijn eigen partij eigenlijk maar half geduld wordt. Hij maakt geen enkele kans de nominatie te krijgen, en gezien zijn onaanvaardbare opvattingen over een hele reeks onderwerpen, zullen slechts weinigen daarover treuren. Rick Santorum is een iets moeilijker geval. Realistisch gezien ontbreekt het hem aan geld en organisatie om op dit laat moment nog zijn winst in Iowa in een langdurige campagne om te zetten. Santorum heeft nauwelijks noemenswaardig zwakten in zijn achtergrond en is ook voor de meeste Republikeinen eminent aanvaardbaar. Maar zonder team en geld red je het niet. Voor Santorum is dan ook alle hoop gevestigd op de debatten, de enige en goedkope manier om zijn naamsbekendheid en imago onder de Republikeinse kiezers te verbeteren. De kans op een nominatie voor Rick Santorum schat ik kleiner dan 15%.

Staan de Republikeinen dan echt zonder geloofwaardige kandidaat op het podium?

Hoe diep de wanhoop bij sommige conservatieven gaat, wordt duidelijk in een artikel van Eric Kleefeld van Talking Points Memo. Sommige Republikeinse commentatoren zijn naarstig op zoek naar een alternatieve kandidaat om op het laatste moment nog in de race te springen. Helaas, pindakaas, zegt Kleefeld. Daar is het nu te laat voor, want het is nu onmogelijk om je als kandidaat te registreren voor een hele reeks voorverkiezingen. Theoretisch is er nog een week om je voor Texas, waar 155 afgevaardigden op het spel staan, aan te melden, maar dan hebben we het over een race die pas op 3 april plaatsvindt. Bijna alle eerdere voorverkiezingen zijn al gesloten voor nieuwe deelnemers. Op caucuses, die niet gebonden zijn aan dezelfde stringente registratieregels als voorverkiezingen, zou een dergelijke kandidaat eventueel nog een kansje maken, maar realistisch gezien is het nu een aan “politiek science-fiction” grenzend scenario om te denken dat een politiek zwaargewicht (Chris Christie? Paul Ryan? Jeb Bush?) de partij nog te hulp komt. (UPDATE: Bill Kristol, redacteur van The Weekly Standard, praatte gisteren in een interview met FOX Business over de mogelijkheid dat Mitch Daniels, gouverneur van Indiana, volgens een lek uit zijn omgeving misschien overweegt om...)

Deze overdenkingen, die de afgelopen twee dagen binnen het Republikeinse circuit beginnen rond te zwerven, zijn tamelijk verontrustend. Experts binnen conservatief Amerika maken zich nu reëel zorgen dat geen van de kandidaten in november een echte kans maakt tegen Obama. Met Romney had de partij, zo dacht men, nog de beste kans. Maar de keuze van het Republikeinse electoraat voor de controversiële Gingrich en de knudderigheid van team Romney doen de kansen voor de Republikeinen flink slinken.

De Republikeinse generaals blijven hopen dat Florida een andere uitkomst zal brengen. Zoals ik al eerder heb geschreven, South Carolina is niet bepaald de doorsnee-staat. Al sinds 1860, toen in die staat de Burgeroorlog werd ontketend, staat South Carolina bekend als een nogal rebellerende staat. In Florida gooit Romney veel hogere ogen. Maar het is niet alleen maar aan de Republikeinse kiezers in Florida om volgende week een ander resultaat te dicteren, ook al staan er twee keer zoveel afgevaardigden op het spel als in South Carolina. De belangrijkste taak is weggelegd voor Mitt Romney. Hij moet in de week die hem nog rest zijn imago en zijn campagne flink herzien. Dat betekent dat alle ogen zijn gericht op de twee debatten die in Florida plaatsvinden. Daar moet hij uitblinken.

Wat alvast niet helpt is Romneys stompzinnige interview van maandagochtend waarin hij de aandacht wil vestigen op Newt Gingrich’ werk voor Freddy Mac en Fannie Mae. Dat er een luchtje zit aan een freelance contract van meer dan $1 miljoen voor een semi-overheidsbank klopt. Maar Romney overdrijft de stank wel een beetje. Dit soort kritiek is niet de “big idea” waar de partijbonzen op zitten te wachten, laat staan de Republikeinse kiezers of de Amerikaanse burger in het algemeen.

De komende week zou wel eens cruciaal kunnen blijken voor de uiteindelijke uitslag van de presidentsverkiezingen.