De machtigste
democratie op deze planeet functioneert al sinds het aantreden van president
Obama zonder een federale begroting. Het is nu al meer dan duizend dagen
geleden dat de Senaat een begroting heeft aangenomen, ondanks het feit dat de
grondwet jaarlijks een nieuwe begroting eist.
De Democraten in
het Congres en het Witte Huis lijken zich daaraan niet te storen. Vorig jaar
werd de begroting die president Obama had ingediend in de Senaat met 97-0
verworpen – m.a.w. zelfs de meest fanatieke supporters van de president keurden
het pakket financiële sprookjes die het Witte Huis had ingediend geen blik
waardig.
De begroting voor
volgend jaar die Obama deze week heeft ingediend is zelfs nog erger. Maar dat
maakt niet uit, want Obama’s begroting is niet bedoeld als serieus beleid. Het
is een gigantische, op kosten van de belastingbetaler op duizenden vellen
papier gedrukte campagneadvertentie voor president Obama. Senator Mitch
McConnell, leider van de Republikeinse minderheid, voorspelde dat de president
alleen maar van plan is met de snoepjes uit deze begroting mensen zoet te
maken, zoals het invoeren van een “rijke-stinkerdsbelasting” van 30%. Maar wat
de president er niet bij zal vertellen, zo McConnell, is dat deze begroting
weer meer dan een biljoen dollar aan de staatsschuld toevoegt en de economie
schaadt.
Republikeinen
hebben gelijk dat ze deze begroting afwijzen. Stephen Hayes van de Weekly Standard kon van ongeloof
nauwelijks uit zijn woorden komen toen hij de begroting beschreef: “Het is
onmogelijk om over deze begroting überhaupt een serieus debat aan te gaan. Dit
is fabeltjesland.”
In dit voorstel,
zo vatte politicoloog Yuval Levin in National
Review samen, wordt weer meer uitgegeven dan dit jaar, zijn broodnodige
hervormingen van het sociale zekerheidsstelsel volledig afwezig en worden de
extra kosten via boekhoudkundige trucjes betaald uit bezuinigingen die zo
overduidelijk niet bestaan (zoals bezuinigingen op nooit gemaakte oorlogskosten
in Irak en Afghanistan) dat Levin ze “transparant en beledigend” noemt.
Zo mogelijk nog
schofferender was de perspromotie door Jack Lew, de chef staf van het Witte Huis
en voormalig directeur van het bureau voor de federale begroting (OMB), die op
zondag alle praatprogramma’s afliep met de bewering dat er zestig stemmen in de
Senaat nodig zijn om een begroting goed te keuren. Daarmee maakt hij
Republikeins obstructionisme verantwoordelijk voor het uitblijven van een officiële
begroting sinds 2009. Een grove leugen, want voor begrotingen is een gewone
meerderheid van 51 voldoende. Democraten hebben 53 senatoren en hebben dus
in principe vrij spel. Met dit smoesje verdoezelt Lew de ongenadige 97-0
nederlaag van vorig jaar.
Onder president
Obama is het proces dat moet leiden tot een federale begroting tot een puberale
publiciteitsstunt verworden. De grote media in de VS zijn er in ieder geval
voor gevallen. Jackie
Calmes van de New York Times
wuift de Republikeinse kritiek in een halfzinnetje weg als “de gebruikelijke
protestaties” en wijdt daarna een flinke lap tekst aan een bemoedigende analyse
van Obama’s voorstel.
De Washington Post is in een redactioneel
commentaar ook erg positief. Republikeinse alternatieven worden afgeschilderd
als onrealistische – zelfs afschrikwekkende – spookplannen. “De president biedt
tenminste een serieuze, zij het onvolkomen, poging het land weer op de been te
helpen,” zo schrijft de krant.
Maar zelfs die
kranten – en andere linkse media – ontkomen er in hun adoratie van de president
niet aan, te spreken over een lang proces. Jim Kessler van denktank Third Way
noemt het “een redelijke openingszet voor stevige onderhandelingen” die zijns
inziens uiteindelijk pas in november (na de verkiezingen) tot een echt resultaat
zullen leiden.
Het is de waanzin
ten top dat een president zo’n koers vaart. Onderhandelingen zijn gewoon, maar grondwettelijk
voorgeschreven werk verschuiven tot na de verkiezingen is een wel erg cynische
stap. Een dergelijk niveau van plichtsverzuim was tot de zittende president
ongekend. Het toont eens te meer aan dat president Obama, als hij zelfs het
financiële beleid ondergeschikt maakt aan de politieke noden van zijn
herverkiezingscampagne, in november door de kiezers uit zijn ambt gestemd dient
te worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten