donderdag 28 maart 2013

Juridische weg naar homohuwelijk VS bedreigt godsdienstvrijheid

Deze week hield het Amerikaanse Hooggerechtshof hoorzittingen over twee afzonderlijke zaken rond het homohuwelijk. Christenen vrezen dat de uitspraak, die in juni wordt verwacht, de godsdienstvrijheid zal beperken en de samenleving zwaar zal beschadigen.

Op het juridische vlak wordt het Hooggerechtshof gevraagd of twee afzonderlijke wetten grondwettelijk zijn: (1) de Californische wet die homohuwelijken verbiedt (bekend als “Proposition 8”) en (2) de federale wet die het huwelijk voor federale doeleinden uitsluitend als heterohuwelijk definieert (bekend als “Defense of Marriage Act” of DOMA).


Volgens de voorstanders van het homohuwelijk draait het om een eenvoudige vraag van gelijkheid en fairness. Het huwelijk is, zo argumenteerde Ted Olson, de advocaat die de homobeweging vertegenwoordigt, een fundamenteel recht. Dus mag de staat niet ongeoorloofd discrimineren op grond van seksuele geaardheid. Door homo’s uit te sluiten van het huwelijk zouden gezinnen, inclusief kinderen in gezinnen met homoseksuele ouders, zowel emotioneel als financieel geschaad worden.


Dit is een wel erg simplistische voorstelling van een sociologisch zeer gecompliceerd vraagstuk, waarin de laatste tien jaar veel verschuivingen hebben plaatsgevonden. Eén belangrijk en complicerend verschil met bijvoorbeeld Nederland is dat men in Amerika de juridische weg heeft gekozen. In feite is dat een poging om de moeizame parlementaire weg te omzeilen en het homohuwelijk in één klap landelijk in te voeren. 


Een dergelijke ondemocratische stap heeft zware consequenties. Dat bleek al in 2003 toen het provinciale Hooggerechtshof in Massachusetts het homohuwelijk in die staat dwingend oplegde. Als direct resultaat werden christelijke adoptiebureau’s gedwongen om kinderen ook bij homoparen te plaatsen. Boston Catholic Charities -- een van de grootste liefdadigheidsinstellingen in die staat -- weigerde hieraan gevolg te geven en sloot de deuren van hun adoptiebureau om rechtsvervolging te voorkomen.

Christenen vrezen dat de uitspraak van het Hooggerechtshof, die in juni wordt verwacht, op eendere wijze de vrijheid van godsdienst in heel Amerika expliciet ondergeschikt maakt aan het verbod op discriminatie van homoseksuelen. Chai Feldblum van Georgetown University, adviseur van President Obama en zelf prominent voorstander van het homohuwelijk, zei in 2006 al dat zij zich geen juridische situatie kon voorstellen, waarin godsdienstvrijheid zwaarder kon wegen dan het recht van homoseksuelen op seksuele vrijheid.

De redacteur van National Review Rich Lowry schreef deze week bezorgd dat het Hooggerechtshof op het punt staat “alle tegenstand tegen het homohuwelijk illegitiem te verklaren.” Maar daarbij zal het niet blijven. Ryan Anderson van het conservatieve Heritage Institute schreef vorige week samen met Sherif Girgis en Robert George dat de Amerikaanse homobeweging er expliciet op uit is om de betekenis van het huwelijk volledig uit te hollen. Ze verwezen naar auteur Michelangelo Signorile die zei dat “de meest subversieve daad die lesbiennes en homoseksuele mannen kunnen ondernemen [is] om het begrip ‘huwelijk’ volledig te veranderen.”

De schade die een dwingende juridische uitspraak aan het instituut van het huwelijk, aan de godsdienstvrijheid en aan de maatschappij in het algemeen kan toevoegen is theoretisch enorm. En dat terwijl er geschat wordt dat slechts drie tot vijf procent van de Amerikanen homoseksueel is. Maar Amerika valt ten prooi aan een samenloop van woest secularisme en ongebreidelde seksualiteit.

De Amerikaanse homobeweging overdrijft de betekenis van vier tamelijk marginale referenda over het homohuwelijk. Amerika is over dit thema sterk verdeeld en een bindende uitspraak van het Hooggerechtshof zal, net als bij de controversiële abortusuitspraak Roe v. Wade uit 1973, de temperatuur van het publieke debat alleen maar verder opdrijven. Homorechten zijn bij uitstek een zaak voor de volksvertegenwoordiging en niet voor de rechter.


donderdag 21 maart 2013

Republikeinse Partij in identiteitscrisis

Dit artikel is op 25 maart in het Nederlands Dagblad verschenen.

Nu bijna vijf maanden na de verkiezingen maken de Republikeinen met enige afstand flink balans op. De partij verloor de presidentsverkiezingen en ook veel van de federale ambten en de vraag is waarom.

De meest gehoorde visie op het verlies van de Republikeinse Partij is dat men door de tijd is voorbijgestreefd. De partij houdt vast aan achterhaalde beleidsvoorstellen die niet meer toepasbaar zijn op een electoraat dat er etnisch en cultureel anders uitziet dan in de gloriejaren onder Ronald Reagan. Men wijst op de tanende steun onder bevolkingsgroepen die flink groeien (latino’s en Aziatische immigranten) en jonge volwassenen stemmen steeds minder vaak Republikeins. De Republikeinen worden steeds meer een partij van oudere blanken in de zuidelijke staten.

Verder wordt gewaarschuwd dat de partij slecht inspeelt op socioculturele veranderingen. Het afgelopen decennium is de houding van Amerikanen t.o.v. het homohuwelijk faliekant omgeslagen zodat een ruime meerderheid nu vóór invoering is. De tolerantere houding naar homo’s tekende zich in november toen drie staten via een volksstemming het homohuwelijk invoerden. Het Republikeinse verzet tegen het homohuwelijk -- alsmede een aantal andere rechten waar de homolobby voor vecht -- is steeds meer een achterhoedegevecht.

Het advies aan de partij dat velen aan de partijleiding geven is om vooral een flinke ommezwaai te maken jegens immigranten en te werken aan een legale status voor de miljoenen illegale latino’s. Over het homohuwelijk zijn de meningen wat meer verdeeld, maar ook wat dat thema betreft zijn er genoeg luide stemmen die de partij raden om dat ook maar te omarmen.

Deze visie komt overigens niet alleen van linkerzijde, hoewel het commentaar van de New York Times direct na de verkiezingen wel erg triomfantelijk was: “Republikeinen zouden eens morele waarden voor alle gezinnen moeten gaan voorstaan, ook homoseksuele gezinnen -- en ook het recht op abortus en het recht op gezondheidszorg -- omdat dat de juiste doelen zijn voor het land waarin we leven, niet het land waarin zij zich wanen.” Ook een analyse van een partijcomité sprak afgelopen week eender in het rapport Growth and Opportunity Project.

Dat rapport is -- terecht -- erg kritisch ontvangen door de rechtse media. De redactie van het invloedrijke National Review verwijst het naar de prullenbak als “oppervlakkig” en “opportunistisch.” Pete Spiliakos schrijft op de christelijke opiniewebsite First Things dat het argument voor grootschalige legalisering van illegale latino’s als strategie naar het hart van latino-Amerikanen intellectueel schamel is. Hij vindt dat opportunistische critici teveel nadruk leggen op het belang dat latino’s aan immigratiehervorming zouden hechten.

In werkelijkheid is het volgens Spiliakos juist het ontbreken van een geloofwaardig economisch beleid dat alle kiezersgroepen van de partij afstoot. De campagne van 2012 was dan ook een pure anti-campagne tegen het beleid van Obama, maar zonder te articuleren waar de partij zelf voor stond. De economische beleidsvoorstellen die wel vaak worden geopperd, hoe serieus of intellectueel ook (met name belastingverlagingen voor “banenscheppers”), klinken allemaal als weggevertjes aan de superrijken. Dat spreekt latino’s net zo min aan als blanke jongeren met een beginsalaris.

De partij moet daarom beleid formuleren dat jonge gezinnen oplossingen biedt voor de hoge belastingdruk, rijzende verzekeringspremies onder Obamacare en zorgen over de toegankelijkheid van gezondheidszorg.

Juist hier heeft conservatisme meer te bieden dan Obama’s gestuurde economische beleid dat na vier jaar nog steeds verzand ligt in hoge werkloosheid en malaise. Laat de partij liever stemmen winnen door de superioriteit van het eigen gedachtegoed aan te tonen in plaats van gehoor te geven aan de oproep om basisprincipes op immigratiewetgeving, het huwelijk, enz. op te geven. Dat is sowieso verdacht advies, vooral als het vanuit linkse hoek komt.

vrijdag 1 maart 2013

Obama’s guerrillaoorlog tegen de oppositie


De regering Obama schuwt geen enkel middel om de oppositie buitenspel te zetten en de wil van de president door te zetten. Dat komt de democratie en de toon in Washington niet ten goede.

Toen Bob Woodward van de Washington Post onlangs berichtte dat president Obama had gelogen over de bezuinigingsmaatregel bekend als de ‘sequester’ moest hij van een vriend in het Witte Huis een scheldkannonade aanhoren. Die vriend, economisch adviseur Gene Sperling, verontschuldigde zich per e-mail, maar kon het toch niet nalaten om Woodward te vertellen dat hij “spijt zou krijgen” van zijn opstelling.

Linkse media hebben sinds bekendworden van dit incident vooral met Woodward de draak gestoken. Als ‘dreigement’ stelt het immers weinig voor. Toch maken velen zich zorgen over de boodschap die desondanks steeds vaker uit het Witte Huis naar de pers begint door te sijpelen. Enkele andere linkse journalisten (o.a. Ron Fournier van National Journal en Lanny Davis van de Washington Times) hebben zich vorige week ook beklaagd over schunnige taal van functionarissen in het Witte Huis. Zelfs de Democratisch gezinde pers wil dit niet afdoen als hersenspinsel van rechtse complottheoristen.

Want Bob Woodward is niet de eerste de beste. Sinds hij in de jaren 70 de Republikeinse president Richard Nixon over het Watergate-schandaal liet struikelen, geldt hij als icoon voor de linkse media. Maar de laatste jaren is Woodward erg kritisch geworden over de onkunde en ruwe regeerstijl van president Obama.

Woodward is met name niet te spreken over de manier waarop de president de onderhandelingen over het fiscale beleid van de regering manipuleert. Een compromis over de zogenaamde sequester is altijd binnen handbereik geweest, maar Woodward stemt zonder omhalen in met de klacht van de Republikeinen dat president Obama geen vinger heeft uitgestoken. In plaats daarvan reist hij al weken lang door het land om in toespraken allerlei doemscenario’s over de aanstaande financiële crisis te verkopen die hij dan op het bordje van ‘obstructionistische Republikeinen’ schuift. Woodward noemt die opstelling “waanzin” en heeft de regering Obama al tweemaal op onwaarheden betrapt.

Peilingen tonen aan dat de president grotendeels succes heeft met deze tactiek, want een meerderheid van de Amerikanen geeft Republikeinen de schuld voor de huidige impasse. Dat is het regelrechte gevolg van een veel te weinig kritische pers t.o.v. Barack Obama over de afgelopen vijf jaar. Het Obama-team heeft flink gebruik gemaakt van de welwillendheid onder linkse journalisten (een ruime meerderheid in Washington) om het Democratische standpunt in een zo positief mogelijk licht te plaatsen en de oppositie zo kritisch mogelijk te bejegenen. Het beeld dat veel Amerikanen van de Republikeinen hebben is erg negatief. Dat ligt zeker ten dele aan de vakkundige propaganda-campagne van het Witte Huis.

De guerrillaoorlog van het Witte Huis beperkt zich echter geenszins tot het choreograferen van een positief mediabeeld. Wie de kritische vragen stelt die de linkse massamedia totnogtoe te zelden stelt, ziet achter de façade van dat mediabeeld een breder patroon van een hardhandige bewindsvoering.

Dat Democratische senatoren de rijen sloten en de overduidelijk onbekwame Chuck Hagel tot Minister van Defensie benoemden is een zorgelijk teken voor de besluitvorming in Washington. Dat er nog steeds geen duidelijkheid is over de vraag waarom de president gemoedelijk naar bed is gegaan nadat hem op 11 september 2012 werd verteld dat een Amerikaanse diplomatieke post in Libië onder vuur van terroristen lag zegt veel over de manier waarop politiek Washington naar de pijpen van de president danst.

Er zijn te veel vragen over machtsmisbruik van hooggeplaatste functionarissen in de regering Obama en de manier waarop ministeries geld uitgegeven en regels uitvaardigen. Omdat de stellers van die vragen conservatieven zijn, blijven ze veelal onbeantwoord. Met de harde manier waarop het Witte Huis nu ook tegen linkse journalisten tekeergaat heeft de president wellicht zijn hand overspeeld.

donderdag 24 januari 2013

Clinton maakt van Benghazi-hoorzitting een doofpot





Gisteren hielden zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat hoorzittingen met minister Hillary Clinton van Buitenlandse Zaken over de terroristische aanval in Benghazi. Het was de eerste keer dat Clinton beschikbaar was voor een hoorzitting, nadat ze in december lange tijd ziek was door een virus, een hersenschudding en tenslotte ook nog een behandeling voor een bloedprop. Met name Republikeinse politici hadden hooggespannen verwachtingen voor het getuigenis van Clinton.

Te hooggespannen, blijkt nu. De opzet van de hoorzittingen was zo gemanipuleerd en de vragen van de Congresleden waren dermate knudderig dat Clinton alle moeilijke vragen heeft kunnen omzeilen. Amerika weet nu niets meer over de gang van zaken op 11 september 2012 dan voor haar getuigenis. Door het samenvoegen van de hoorzittingen van Senaat en het Huis in één gecombineerde zitting was er voor individuele commissieleden veel minder tijd om vragen te stellen. Bovendien lieten commissieleden zich verleiden om door dit tijdgebrek een hele reeks vragen in één keer te stellen, zodat Clinton de vrijheid had om de makkelijkste eruit te kiezen en die te beantwoorden.

Daardoor blijven de belangrijkste vragen onbeantwoord. We weten nog steeds niet, wie er uiteindelijk verantwoordelijk was voor het afwijzen van extra beveiliging voor het consulaat in Benghazi ondanks herhaalde verzoeken om meer beveiliging. Welke afwegingen speelden mee bij die afwegingen? Afgelopen herfst getuigden andere medewerkers van Buitenlandse Zaken al dat het niets met budgettaire overwegingen te maken had. Vandaag moest Clinton toegeven dat financiële beperkingen wel degelijk een rol hebben gespeeld.

Daarnaast is het al maanden duidelijk dat het Witte Huis van Benghazi een doofpotaffaire heeft gemaakt. In de weken na 11 september vertelden hooggeplaatste kabinetsleden -- met name Susan Rice, maar niet Clinton zelf  maar Clinton zelf ook -- allerlei grove leugens over de terroristische aanval. Veel van wat er in de eerste 10 dagen door het Witte Huis over Benghazi werd meegedeeld bleek achteraf niet waar te zijn, zoals de bewering dat de aanval het resultaat was van een 'spontane' woedeuitbarsting van een groep moslims die zich gekrenkt voelde door een onnozel Youtube-filmpje met een gebrek aan multiculturele gevoeligheid. Maar wie is verantwoordelijk voor het fabriceren van die leugens? Wie heeft toestemming gegeven om de maker van de film -- die niets te maken had met de aanval in Libië -- door het leger te laten arresteren en tot op heden in de gevangenis te laten zitten?

Dat antwoorden op zulke basale vragen niet boven water zijn gekomen tekent wel degelijk een flinke incompetentie aan de kant van Congresleden, en met name de Republikeinen, die veel van die basale vragen niet stelden of zich door Clinton te makkelijk een oor lieten aannaaien. Dat de Republikeinen geen gecoördineerde strategie hadden tekent de staat van wanorde binnen de partij. De president overtroeft de oppositie met veel te veel gemak.

CORRECTIE
Mike DeVine van het rechtse blog Red State maakte me enkele uren na plaatsen van dit artikel erop attent dat Hillary Clinton zelf ook de hopeloze leugen over de internetfilm als reden voor de aanval heeft verteld, en nog wel tegen de nabestaanden van de aanval toen de kisten in Amerika aankwamen.

woensdag 23 januari 2013

Obama's loopgravenoorlog om in 2014 Huis van Afgevaardigden te pakken

Nu Barack Obama daadwerkelijk aan zijn tweede ambtstermijn is begonnen, vragen de journalisten, analisten en politicologen zich -- het liefst voor een tv-camera -- af wat hij de komende vier jaar wil bereiken. Een aantal belangrijke beleidspunten zullen in de eerste paar maanden al veel aandacht opeisen, daaronder een poging om de vuurwapenwetten te verscherpen en het verhogen van de kredietlimiet (het 'schuldenplafond' of debt ceiling). Daarnaast wordt er ook geopperd dat Obama en zijn partij zullen proberen om de immigratiewetten sterk te hervormen.

Ondanks het feit dat de president een erg mager verkiezingsprogram had, waarin maar zeer weinig inhoudelijke beleidsvoorstellen werden besproken, is het duidelijk dat Obama de komende vier jaar ambitieuze plannen heeft. Het doorvoeren van vergaande vuurwapenbeperkingen is zo goed als onmogelijk, zowel in het licht van de bewoordingen van het tweede Amendement van de Amerikaanse Grondwet, maar ook gezien het brede draagvlak voor vrij wapenbezit in het meerendeel van de door Democraten bestuurde Congres-districten. Obama heeft dus zijn eigen partij niet achter zich voor de meest wijdreikende voorstellen.

Maar het grootste obstakel voor de president en zijn partij wordt gevormd door de Republikeinse oppositie die, ondanks zetelverlies afgelopen november, nog steeds de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden hebben en ook in de Senaat gretig gebruik maken van allerlei parlementaire procedures om de plannen van de president te dwarsbomen of af te remmen. Democraten hebben dan ook laten weten dat zij het neutraliseren van die tegenstand als één van hun hoogste prioriteiten beschouwen.

Eenvoudig zal dat niet zijn, maar een aanval op twee fronten is intussen al ingezet. Ten eerste wil de Democratische voorzitter van de Senaat, Harry Reid, deze maand een stemming laten houden over het veranderen van een aantal parlementaire procedures, om Republikeinen zodoende een flink deel van de ammunitie te ontnemen. Het is maar de vraag of Reids voorstel het haalt, omdat de huidige regels de procedure die hij wil gebruiken om de regels te veranderen niet toestaan. Ook in de media zal het voorstel niet overal met gejuich worden aangenomen, omdat de Democraten tien jaar geleden, toen ze zelf in de minderheid waren, juist een principieel bezwaar maakten tegen het beknotten van de rechten van de oppositie.

Het tweede front is een electorale aanval om het Huis van Afgevaardigden in 2014 terug te pakken, zodat de president met steun van beide kamers van het Congres zijn beleid kan doorvoeren. Het online tijdschrift Politico gelooft niet dat dat een makkelijke opgave is. Maar de onlangs afgetreden senator Jon Kyl (R-Arizona) waarschuwde gisteren in het radioprogramma van conservatieve rechten-docent Hugh Hewitt dat hij de voortekenen van die strijd al ziet. De omvorming van Obama's campagne-organisatie Organizing for America tot een non-profit actiecomité (in wezen een terugkeer naar het originele doel van OFA) is volgens Kyl een teken dat de president al zijn kaarten wil zetten op een langdurige politieke en media-campagne om Huiszetels van de Republikeinen los te wrikken.
Compromissen kunnen we wel vergeten, zo Kyl. De president zal hardnekkig aan zijn positie vasthouden en op punt na punt weigeren aan de Republikeinen toe te geven. Dat er dan geen wetgeving plaatsvindt is minder belangrijk, omdat zijn hoofddoel is om Republikeinen keer op keer als onredelijke obstructionisten neer te zetten en zo hun media-image volledig te vernietigen. Als de Democraten dan in 2014 het Huis overnemen, kan hij in zijn laatste twee jaar met vrije hand zijn gang gaan.
Kyl tekende wel aan dat er een zwak punt in dit plan zit: de Senaat. In 2014 is het niet onmogelijk dat de Republikeinen juist de Senaat afpakken, omdat er volgens hem veel meer wankele Democratische zetels te verkiezen zijn dan Republikeinse. In dat geval behouden de Republikeinen nog de macht om de meest extreme aspecten van Obama's beleid te blokkeren.

Kyl is duidelijk een stuk pessimistischer dan Politico. Zelf geloof ik niet dat het de Democraten zal lukken om genoeg zetels van de Republikeinen af te pakken om deze strategie te doen slagen. In ieder geval kunnen we de komende twee jaar vooruitzien op een verlamde Amerikaanse regering. Beleid zal nauwelijks via het Congres kunnen worden ingevoerd, alleen mondjesmaat en herhaald via noodovereenkomsten tussen de twee partijen over fiscaal beleid. Daarnaast zal Obama zo veel mogelijk beleid per presidentieel decreet willen doorvoeren, hetgeen hem waarschijnlijk op veel tegenstand via rechtszaken zal komen te staan, want de twee partijen verschillen danig van mening over hoeveel macht de president heeft om eigenhandig regelgeving door te voeren, zonder controle of toezicht van het Congres.

Als de Republikeinen in 2014 vasthouden aan tenminste één van de twee kamers van het Congres zal president Obama in 2017 het Witte Huis verlaten met een land in danig verval. Een verlamde federale regering zal zeer onevenwichtig beleid kunnen voeren en dus niet daadkrachtig kunnen optreden in de economische en fiscale crises waarin Amerika nog steeds verkeert. En dan praten we nog niet eens over andere, nog niet te voorspellen crises, met name in het Midden Oosten. Obama's insteek om geen prijs te stellen op compromissen met de Republikeinen verzekert hem in mijn ogen in ieder geval van de reputatie als één van de meest arrogante presidenten sinds FDR, die in de jaren 30 eveneens een ambitieus sociaal-democratisch beleid voerde.

Met deze situatie in het vooruitzicht kan de wereld rekenen op een flinke afbouw van Amerika's leidende rol in de internationale diplomatie. Of we daarmee blij moeten zijn is een aparte vraag, want welke partijen zullen zich in dat vacuüm naar voren dringen?

woensdag 2 januari 2013

Overeenkomst fiscale afgrond VS is een drama

Laat op nieuwjaarsdag stemde het Huis in met een fiscale wet waarmee de fiscale afgrond tenminste voorlopig wordt ontweken. De belastingtarieven voor inkomens onder 400.000 dollar gaan niet omhoog. Daarmee worden de ergste effecten van een automatische tariefverhoging ontweken, maar de overeenkomst is een dramatische flater voor de VS en onderstreept de politieke impasse waarin het land verkeert.

De hele ‘fiscale afgrond’ is een gedrocht dat in de zomer van 2011 is geschapen tijdens de bittere onderhandelingen over de nationale kredietlimiet. Als deel van de overeenkomst destijds spraken president Obama en de Republikeinse onderhandelaars af dat ze een politieke stok achter de deur zouden zetten om uiterlijk op 31 december 2012 serieus iets aan de staatsfinanciën te doen: de volgende dag zouden automatisch een aantal gigantische bezuinigingen, grotendeels op defensie ingaan. Zelfs Leon Panetta, de minister van defensie in het Obama-kabinet, liet weten dat zulke bezuinigingen het Pentagon zwaar zouden beschadigen. De redenering was dat de bezuinigingen, gepaard met het automatisch aflopen van een reeks tijdelijke belastingverlagingen, zo onheus waren, dat beide partijen gedwongen zouden worden een alternatief te vinden.

In wezen is er nu geen redelijk alternatief gevonden. Dat is gedeeltelijk het gevolg van de verkiezingsuitslag van afgelopen november en de daardoor verschoven machtsverhoudingen in het voordeel van de Democraten. Republikeinen waren ervan overtuigd dat Mitt Romney het Witte Huis zouden pakken en gokten er daarom op dat een Republikeinse president de hele zaak in januari 2013 met een pennestreek zou kunnen wegvegen. Maar met de herverkiezing van Barack Obama en de zetelwinst voor de Democraten in zowel de Senaat als het Huis van Afgevaardigden roken de president en zijn partij bloed. Met hun sterkere machtsbasis eisten zij een grotere buit in de onderhandelingen: een flinke tariefverhoging voor de rijken. Daarnaast wil de president ook in plaats van bezuinigingen op de begroting het liefste een nieuw stimuleringspakket.

Dat laatste heeft Obama (nog) niet gekregen. Hoewel de Republikeinen weinig macht hadden om voor het aantreden van een nieuw Congres op 3 januari veel tegengas te bieden, hebben de partijleiders in ieder geval de ergste aspecten van de fiscale afgrond kunnen voorkomen. Het inkomensniveau waar de verhoogde belastingtarieven voor zouden gaan gelden is ook naar 400.000 dollar omhooggeschroefd (450.000 dollar voor huishoudens met meerdere inkomens) een teken dat de Republikeinen wel degelijk hard hebben onderhandeld, want president Obama heeft weken lang vastgehouden aan een ondergrens van 250.000 dollar.

De uiteindelijke overeenkomst kan desondanks niet als een triomf worden gevierd. Ten eerste doet de wet niets aan de overheidsuitgaven. Er moet bezuinigd worden. Zelfs president Obama gaf in 2011 toe dat de huidige zorgprogramma’s niet te handhaven zijn, hoe hoog de belastingen ook worden. Belastingverhogingen alleen kunnen Washington niet redden van de fiscale catastrofe waar Amerika binnen enkele decennia op afstevent. Inzet van de Republikeinen is dan ook al jaren dat bij elke nieuwe fiscale overeenkomst de aandacht in eerste instantie naar bezuinigingen moeten gaan. De huidige overeenkomst zorgt volgens het Congressional Budget Office (CBO), vergelijkbaar met de Rekenkamer, zelfs voor meer uitgaven.

Ten tweede worden de bezuinigingen op defensie nu voor twee maanden uitgesteld, zodat het Pentagon op geen enkele manier een begroting voor 2013 kan opstellen. Daarmee worden de strijdkrachten danig onthand, hetgeen wel degelijk gevolgen kan hebben voor de manier waarop Amerikaanse soldaten ook in het buitenland opereren.

Ten derde gaat nu een hele reeks belastingen omhoog, zonder dat daarvoor een overtuigende economische of fiscale reden bestaat. En omdat niet alleen de inkomstenbelasting, maar ook de loonbelasting omhooggaat, worden ook midden- en lagere inkomens geraakt, precies wat Democraten zeiden te willen voorkomen. Het is maar de vraag wat de impact op de economie zal zijn, maar een verhoogde belastingdruk voor alle inkomens (mensen die rond de 40.000 euro verdienen kunnen rekenen op ongeveer 750 euro extra belastingen).

Tenslotte staan we over twee maanden sowieso weer bij start, want nog voordat het Huis over de fiscale afgrond had gestemd had Amerika de kredietlimiet van 16 biljoen dollar bereikt. Het ministerie van Financiën kan nog twee maanden tijd rekken door allerlei boekhoudkundige trucjes toe te passen, maar op 1 maart is de Amerikaanse overheid officiëel failliet. Om die situatie te voorkomen moet Washington de kredietlimiet verder oprekken. Dat betekent een nieuwe ronde onderhandelingen en die zal zeker niet prettiger zijn dan de zojuist afgesloten onderhandelingen.

De hele vertoning is tragisch, omdat ze onderstreept hoe ideologisch de beide partijen van elkaar zijn verwijderd. De volslagen weigering van Democraten om concreet over bezuinigingen te onderhandelen – ondanks de erkenning van president Obama dat die moeten plaatsvinden – betekent dat de Amerikaanse politiek gevangen blijft in een vicieuze cirkel van partijpolitiek, die het land elke dag miljarden dollars kost. En het land met de dag dichterbij een echte financiële afgrond brengt.

Hoewel er zeker ook binnen de Republikeinse Partij stijfkoppen zijn die een beter alternatief in de weg hebben gestaan, ligt de verantwoordelijkheid voor de impasse bijna geheel bij de Democraten die de afgelopen vier jaar elke truc aangrijpen om de Republikeinen politiek buitenspel te zetten. Het meerendeel van de mediaberichten over Republikeins obstructionisme is gebaseerd op leugens en manoeuvres door de Democratische Senaatsvoorzitter Harry Reid. Reid weigert al jaren om Republikeinen amendementen te laten in te dienen, onder andere door over bepaalde voorstellen domweg nooit te debatteren of door zelf in één keer het maximaal toelaatbare aantal amendementen in te dienen.

Het bewijs dat Republikeinen welwillend zijn geweest is de stemming in het Huis van Afgevaardigden van nieuwjaarsdag. Republikeins voorzitter John Boehner brak een traditie binnen zijn partij van bijna twintig jaar door het voorstel uit de Senaat vrij voor stemming te laten gebeuren, ondanks de wetenschap dat de meerderheid van zijn eigen partij tegen het voorstel zou stemmen. Daarmee gaf hij Democraten de gelegenheid om het wetsvoorstel (met steun van een groepje Republikeinen) aan een meerderheid te helpen.

Maar laat er geen twijfel over bestaan dat het een keuze tussen twee kwaden was. Zelfs de minste van de twee kwaden berokkent Amerika vele miljarden dollar schade – per dag.

maandag 24 december 2012

Roep om vuurwapenverbod na massamoord in basisschool

Na de massamoord in het kleine forensenstadje Newtown (Connecticut), waarbij 20 jonge kinderen en 6 volwassenen onder het schoolpersoneel van basisschool Sandy Hook omkwamen, schreit Amerika. Het is alweer de zoveelste schietpartij in een publieke ruimte. Een zichtbaar geëmotioneerde president Obama zuchtte tijdens een persconferentie: “Ik sta hier te vaak om over dit soort incidenten te praten.”

Er is een luide roep om een resolute ommezwaai in de vuurwapencultuur van het land te maken. Dat is sterke taal en het is niet onmogelijk dat de president genoeg steun zal krijgen om een verbod op bepaalde aanvalswapens weer in te voeren. Maar juist daar gaat de discussie mank, want over welke wapens hebben we het eigenlijk? De engelse termassault weapon is misleidend, want het is in wezen een volledig lege term. Welk wapen is geen ‘aanvalswapen’? Het is een politieke en juridische term die verwijst naar een lange lijst van specifieke wapens die van 1994 tot 2004 waren verboden. Hoe gaat die term in 2013 ingevuld worden bij een hernieuwd verbod?

Daarnaast roept ook de term “semi-automatisch” onder wapenonkundige commentatoren te vaak onterecht het beeld van zware militaire wapens op, terwijl de term enkel betekent dat het wapen zelf herlaadt, zolang er kogels in het magazijn zitten. Veel handvuurwapens zijn ook semi-automatisch en zijn daardoor niet per se “zware wapens.” Het is de vraag in hoeverre het type geweer dat de schutter in Newtown gebruikte (de Bushmaster AR-15) als zwaar wapen kan worden aangemerkt – er zijn genoeg zwaardere en makkelijkere wapens legaal in omloop.

Het publieke debat zou zich minder moeten concentreren op het kwaad dat vuurwapens symboliseren en meer op het versterken van één van de basistaken van de overheid: het beschermen van de goeden en de zwakken tegen hen die kwaad willen. Er is niets op tegen om de mazen in de huidige wet te dichten en bezit en verkoop van vuurwapens aan te scherpen, maar daarmee ben je er niet. Ten eerste zijn er immense logistieke en constitutionele bezwaren tegen een erg breed verbod op vuurwapenbezit: er zijn teveel wapens in omloop om volledige uitbanning van vuurwapens realistische na te streven, en het tweede amendement van de grondwet garandeert het recht op vuurwapenbezit. Ten tweede zijn de ordelievende burgers die ook de verscherpte wetten zullen naleven niet het probleem. Criminelen en psychisch labiele personen zullen dan net als nu lak hebben aan de regels en de middelen gebruiken die zij binnen handbereik hebben om dood en verderf te zaaien. Hoe streng de regels ook worden gemaakt, zij zullen toch wel aan vuurwapens kunnen komen. Ten derde zetten vergelijkingen met Groot Britannië en Australië grote vraagtekens bij de effectiviteit van een vuurwapenverbod. Beide landen hebben de afgelopen decennia bezit van vuurwapens grotendeels uitgebannen, maar met name in Engeland is sindsdien het aantal vuurwapenincidenten enorm toegenomen. De vertaling naar de Amerikaanse situatie geeft weinig hoop op de wenselijkheid van een wijdreikend verbod van vuurwapens.

Wat in de discussie – met name in het betweterige buitenland – wordt gemist is de duik in de diepte van de feiten en cijfers. Hoewel het aantal vuurwapenincidenten in Amerika hoog blijft, is het percentage incidenten per hoofd van de bevolking al jaren gestaag aan het dalen. Het beeld van een samenleving in crisis en toenemend vuurwapengeweld is een mythe. En ondanks de emotionele lading bij een incident zoals in Newtown, Connecticut en enkele andere recente voorvallen, is het niet zo dat dit soort incidenten aan het toenemen is. Het dieptepunt van dit soort geweld (uitgerekend per hoofd van de bevolking) was in de jaren twintig van de vorige eeuw.

Ook vinden zulke incidenten bijna altijd plaats in ruimtes waar een goedbedoelende overheid ‘wapenvrije zones’ heeft geschapen. Met als gevolg dat schutters daar vrij spel hebben. Durven politici en de linkse massamedia eraan te herinneren dat gewapende burgers meer dan eens schutters tot stoppen hebben gedwongen (en zeker niet altijd door hen genadeloos neer te knallen)? De roep door wapenliefhebbers om zulke wapenvrije zones terug te dringen wordt te makkelijk afgedaan als geschift. CNN-presentatoren Soledad O’Brien en Piers Morgan zetten zichzelf meer voor gek dan hun gasten toen zij met huivering terugdeinsden voor het voorstel om “meer wapens” toe te laten in publieke ruimtes. Waarom is het zo gek om toe te staan dat burgers zichzelf en hun naasten adequaat zouden mogen beschermen in een situatie waarin criminelen toegang hebben tot vuurwapens?

Tenslotte gaat het debat helemaal voorbij aan het schandaal van Amerika’s psychiatrie. De behandeling van mensen met psychische stoornissen is de afgelopen decennia een stuk slechter geworden. Steeds meer staten hebben wetten aangenomen die het zo goed als onmogelijk maken om patiënten tegen hun wil op te laten nemen, terwijl de pyschiatrie steeds meer hun heil zoekt in medicijnen. Met als gevolg dat er steeds meer mensen op straat rondlopen die te weinig gecontroleerd worden. De moeder van de schutter in Newtown was radeloos over haar psychisch onhandelbare zoon, maar gedwongen verpleging is in Connecticut (zo goed als) verboden. En dus modderde ze maar aan in een onhoudbare en uitzichtloze situatie. Tot hij haar vermoordde en op pad ging.

woensdag 5 december 2012

Obama's fiscale voorstel is 'niet serieus'

Vorige week kwam president Obama met zijn compromisvoorstel om tot een oplossing voor de dagende fiscale crisis te komen. Maar John Boehner, de Republikeinse voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, noemt het voorstel 'niet serieus'.

De Republikeinen zitten in een lastig parket. Na het verlies bij de verkiezingen hebben ze een veel zwakkere onderhandelingspositie en aangezien president Obama expliciet campagne voerde voor het verhogen van de belastingen voor de rijkste Amerikanen, mogen Republikeinen nu niet kniezen dat de president vast van plan is die belofte te verzilveren. Er is over dat punt flink wat gemor binnen de Republikeinse Partij. Enkele vooraanstaande Republikeinen in het Huis en de Senaat hadden sinds de verkiezingen al laten doorschemeren dat ze het niet langer verantwoord vonden om vast te houden aan hun plechtige belofte nooit voor enige verhoging van de belastingen te stemmen.

Dat is een correcte opstelling. Belastingverhogingen zijn weliswaar in het algemeen een slechte zaak voor de economie -- en dus ronduit gevaarlijk in een wankele economische situatie als de huidige -- maar marginale aanpassingen en zelfs tariefverhogingen binnen een breed pakket aan fiscale hervormingen zijn de enige weg vooruit in het immer dieper wordende Amerikaanse fiscale moeras. De hardnekkige tegenstand onder veel vooraanstaande conservatieven, binnen en buiten de partij, tegen het zelfs maar bespreekbaar maken van maatregelen om de belastinginkomsten iets te verhogen is dan ook onverdedigbaar. De waarschuwing van een Brent Bozell, Jr., directeur van het invloedrijke Media Research Center en een belangrijke fondsenwerver voor Republikeinen, dat hij niet langer geld zal inzamelen of spenderen aan de partij als ze niet onwankelbaar vasthoudt aan de belastingbelofte, is als de zang van de Lorelei op de rivier. De partij moet er geen aandacht aan schenken.

Het probleem is dat Boehner gelijk heeft: Obama's voorstel is niet serieus. Met het voorstel gooit de president de hakken in het zand met een nog extremere linkse positie dan hij zelfs tijdens de heetste campagne-toespraken had ingenomen. Minister Geithner van Financiën gaf een schandalig amateuristische verdediging van het voorstel ten beste in het nieuwsprogramma Fox News Sunday van 3 december en Afgevaardigde Boehner liet er dan ook, tijdens dezelfde uitzending, geen spaander van heel. De broodnodige bezuinigingen bij de federale overheid zijn, zoals zo vaak in Democratische voorstellen, enorm vaag en niet-specifiek, worden uitgesmeerd over tien jaar (terwijl belastingverhogingen per direct zullen ingaan) en zijn ook nog eens kleiner uitgevallen dan een aantal nieuwe stimuleringspaketten die de president uiteraard ook zo spoedig mogelijk wil invoeren.

Maar het meest schofferende uit Obamas voorstel is dat hij wil dat het Congres alle grondwettelijke macht om mee te beslissen over verhoging van het schuldenplafond voor altijd aan de president afstaat, zodat deze dan op eigen houtje het krediet van de federale overheid kan oprekken. Een dergelijke toezegging zou een spies door het hart van het conservatieve principe van de gescheiden machten drijven en is waarschijnlijk ook nog eens ongrondwettig. Het is daarom onbespreekbaar.

Dat Boehner dus nogal lacherig over dit voorstel deed is enigszins begrijpelijk; verontwaardiging zou eigenlijk nog beter op zijn plaats zijn. Het is in ieder geval duidelijk wat de strategie van president Obama is: hij hoopt misbruik te maken van de onenigheid onder Republikeinen en zo zijn eigen zin helemaal of bijna helemaal door te drijven. Eveneens rekent hij erop dat de burgers de schuld voor een eventuele mislukking van de onderhandelingen op het bordje van de Republikeinen zullen schuiven. Er wordt dan ook al onder conservatieven gespeculeerd dat Obama eigenlijk uit is op mislukking, zodat hij dan in 2013 een hele reeks belastingverlagingen voor de middeninkomens kan voorstellen. Welke Republikein zou daartegen durven stemmen?

De opstelling van president Obama gaat voorbij aan de fiscale noodsituatie binnen de federale overheid en is alleen maar gericht op het naar zich toe trekken van zoveel mogelijk politieke macht, zowel op de korte als de lange termijn. Dat is niet alleen niet serieus, het is onverantwoord en toont aan dat Obama ongeschikt is om president te zijn. Amerika en de wereld zullen de komende vier jaar nog flink spijt krijgen van zijn onbegrijpelijke herverkiezing.