zaterdag 21 januari 2012
Hooggerechtshof zorgt voor haast en paniek in Texas
Het probleem met Texas vloeit voort uit de Voting Rights Act uit de jaren 60, waarin eindelijk een einde werd gemaakt aan de officiële rassendiscriminatie bij de stembus door plaatselijke overheden. Alle staten en enkele delen van staten waar destijds discriminatoire wetgeving bestond zijn toen in die wet onder curatele gezet wat betreft hun kieswetten. Ook een deel van Texas valt onder die regeling en de staat mag dus zonder toestemming van een federale rechter of van het federale ministerie van justitie geen wijzigingen aanbrengen in hun kieswetten en hun districtenindelingen. Die wet is in 2006 nog eens voor 25 jaar verlengd.
Uitgaande van die bepaling heeft het Hooggerechtshof nu gisteren -- overigens in een unaniem oordeel van alle 9 opperrechters -- besloten dat een lagere federale rechter geen juiste indeling van de nieuwe kiesdistricten in Texas heeft gemaakt. De staat had bezwaar tegen die indeling door de rechter gemaakt, omdat de rechter een geheel nieuwe kaart van de staat Texas had ontworpen waarin de kiesdistricten wel erg voordelig uitpakten voor de Democraten. Het Hooggerechtshof floot die rechter nu terug. In een anoniem oordeel (een zogenaamd per curiam 'door het hof' oordeel) werd de lagere rechtbank opgeroepen om terug te gaan naar het ontwerp voor de indeling dat de staat zelf had ingediend en dan enkel bij individuele strijdpunten te onderhandelen over eventueel nodige veranderingen ter bescherming van minderheden. Overigens liet één van de rechters, de zwarte opperrechter Clarence Thomas, weten dat hij het artikel in de Voting Rights Act waarin staten toestemming moeten vragen voor veranderingen in hun kieswetten, ongrondwettig vindt, en hij opperde dat wat hem betreft de staat gewoon zijn eigen plan zou moeten mogen invoeren. Toch stemde hij in met zijn collega's wat betreft de conclusie in deze zaak om de indeling van de lagere rechter af te keuren.
Wat er nu gaat gebeuren in Texas is onzeker. Het is zeer onwaarschijnlijk dat een nieuwe indeling van de kiesdistricten op tijd zal kunnen worden goedgekeurd. In het ergste geval kunnen er dan geen voorverkiezingen plaatsvinden in Texas, omdat de wet (art. 5 van de Voting Rights Act) gebruik van een nieuwe indeling domweg verbiedt voordat een rechter het heeft goedgekeurd en de oude indeling is sowieso niet meer van toepassing. Texas werkt hard aan een oplossing. Ondanks het feit dat de staat Texas hier juridisch flink gewonnen heeft (omdat het Hooggerechtshof heel wat duidelijkheid schept over wat federale rechters wel en niet aan een staat mogen opleggen w.b. kiesdistricten), is het electoraal natuurlijk een catastrofe. Volgens sommige juristen zal deze zaak nog dit jaar nog een keer hij het Hooggerechtshof terugkomen, omdat er op veel dieper niveau nog meer problemen zitten.
Wordt vervolgd.
vrijdag 20 januari 2012
Republikeinen zijn geen domoren
Dit artikel is op 20 januari in het Nederlands Dagblad gepubliceerd.
Achter de Republikeinse presidentskandidaten zit niet alleen maar machtspolitiek. Als je doet alsof er een gigantisch intellectueel verschil zit tussen Obama en de Republikeinse kandidaten, ken je beiden niet.
Na het meest recente debat onder de Republikeinse presidentskandidaten in South Carolina is eens te meer duidelijk geworden dat er wel degelijk filosofische diepgang is binnen de partij. Dit in tegenstelling tot de voorstelling in veel media, dat het kandidatenveld van de Republikeinen dit jaar ontsierd wordt door onkundige, rechtsextreme kandidaten die geen politieke filosofie vertegenwoordigen, maar enkel een ideologische reflex tegen de zittende president tentoonspreiden.
Deze onterechte visie berust op discussies over de vraag of je Obama een ‘socialist’ mag noemen. Maar zulke polariserende labels leiden slechts af.
meest linkse president
Het kan niet worden geloochend dat Amerika met Obama de politiek meest linkse president ooit heeft. De eerste twee jaar van zijn presidentschap zijn getekend door het doorvoeren van gigantische en dure federale programma’s, enorme hoeveelheden nieuwe regelgeving, en een schrikwekkende verslechtering van de staatsfinanciën. Veel van dat beleid (men denke met name aan Obamacare en het economische stimuleringspakket) komt wel degelijk uit een linkse ideologie voort.
Wat de Republikeinse kandidaten hiertegen inbrengen, is niet alleen maar een filosofisch meningsverschil met de sociaal-democratische neigingen van de Democratische Partij en haar voorman, maar ook kritiek op de incompetentie en de arrogante houding die bij de doorvoering ervan aan de dag is gelegd. Obamacare werd dan ook met hangen en wurgen, en zelfs tegen verzet binnen Obama’s eigen partij, door het Congres gedrukt. In die achterkamertjespolitiek heeft men de toch al twijfelachtige hervormingsvoorstellen nog verder verslechterd door een wirwar van concessies en bijzondere toegiften aan individuele politici in de wet op te nemen, in ruil voor hun ja-stem. Als gevolg heeft de regeltjesjungle van Obamacare de gezondheidszorg in de VS alleen maar duurder gemaakt en de economie verzwakt.
Er bestaat met elk van de nu nog staande Republikeinse kandidaten een goede kans dat er een einde komt aan die benadering van het landsbestuur. Ondanks de verhardende toon tussen de kandidaten onderling is er op de belangrijkste onderwerpen grote eensgezindheid. Hervorming van het belastingstelsel staat bij de Republikeinen hoog op het program en ook het herroepen van Obamacare past binnen een visie op de economie waarin de overheid de motoren van die economie – grote en kleine ondernemers – niet constant hogere lasten en meer, ingewikkelde regelgeving oplegt.
Het is de verdienste van de Republikeinse oppositie in het Congres (en sinds 2011 ook van de Republikeinse meerderheid in het Huis van Afgevaardigden) dat het debat over economie en staatsfinanciën eindelijk is verschoven van het uitbreiden van allerlei overheidsprogramma’s (en belastingverhogingen om die te betalen) naar bezuinigingen. Nergens is sinds 2008 de geldverspilling zo sterk gegroeid als in Washington, waar steeds meer bureaucraten werden aangenomen en steeds meer van hen salarissen boven een ton gingen verdienen - en dat tijdens een economische crisis. Alle Republikeinse kandidaten staan voor een flinke bezuiniging op een waslijst aan slecht uitgevoerde, verkwistende en zelfs overbodige federale subsidieregelingen en programma’s.
En dat Democraten de Republikeinse voorstellen om het sociale zekerheidsstelsel te hervormen nog steeds beschrijven als een poging het over de ruggen van de arme Amerikanen af te schaffen, is ronduit schandalig. De struisvogelpolitiek van de Democraten in dezen is juist funest, omdat daarmee de financiële crisis in die programma’s bewust genegeerd wordt. Alleen flinke hervormingen en bezuinigingen op heel korte termijn, zoals bij de pensioenfondsen in Nederland, kunnen het stelsel nog redden. Dat is een niet onbelangrijk verkiezingspunt voor de Republikeinen.
klunzig
Het is te betreuren dat de media elke klunzige uitspraak van de Republikeinse kandidaten aangrijpen om te doen overkomen alsof het bij hen een en al leeghoofdigheid is. Er mag wel degelijk kritiek zijn op echte stompzinnigheden; toch kraamt mijns inziens alleen Ron Paul (op het gebied van buitenlandbeleid) gevaarlijke onzin uit. Over de geschiktheid van de andere kandidaten kunnen redelijke mensen van mening verschillen, maar laten we vooral niet doen alsof er een gigantisch intellectueel kwaliteitsverschil zit tussen de zittende president en zijn Republikeinse tegenstrevers. Wie dat gelooft, kent noch Obama, noch de Republikeinse kandidaten.
woensdag 28 december 2011
Republikeinen verdeeld over zwak kandidatenveld
Republikeinen en conservatieven zijn intern enorm verdeeld over de vraag wie de juiste kandidaat is om het in november tegen de zittende president op te nemen. Die verdeeldheid zou wel eens tot herverkiezing van Obama kunnen leiden.
Op 3 januari vinden in Iowa de caucuses plaats. Hoewel geen van beide partijen tijdens het ingewikkelde proces van deze burgerbijeenkomsten (er zijn er 1.784 in heel Iowa) direct afgevaardigden voor één van de kandidaten kiezen, worden de caucuses sinds de jaren ’70 algemeen opgevat als de start van de Amerikaanse voorverkiezingen.
Deze keer is het gehele nominatieproces voor de Republikeinse kandidaat uiterst tergend. Verschillende kandidaten hebben zich beurtelings kortstondig in een heftige populariteit kunnen baden (Michele Bachmann, toen Rick Perry, toen Herman Cain) om daarna in de vergetelheid weg te zinken.
Technisch gezien hebben de Republikeinen een groot voordeel: President Obama is onpopulair in eigen land. Getalsmatig heeft hij de electorale steun van de zwevende kiezers, waarmee hij in 2008 de winst binnenhaalde, volledig verloren.
Maar veel conservatieven vinden dat men dit jaar een uitermate zwak kandidatenveld opgesteld heeft. Kundige en succesvolle politici zoals Paul Ryan, Bobby Jindal, Mitch Daniels en Chris Christie hebben voor de eer bedankt en velen bewenen het vroegtijdige sneuvelen van de vakkundige maar saai aandoende Tim Pawlenty.
De nu overgebleven kandidaten zijn allen namen voor wie weinig mensen echt warmlopen. Ron Paul heeft een harde kern achter zich, maar heeft gezien zijn verwerpelijke denkbeelden over buitenlandbeleid en de alsmaar sterker wordende geur van antisemitisme en racisme geen enkele kans om de kandidatuur binnen te slepen. De meeste andere kandidaten (Bachmann, Rick Santorum, John Huntsman) hebben te weinig draagvlak om serieus als kandidaat te worden gezien.
Daarom lijkt de race nu af te stevenen op een worsteling tussen Mitt Romney, voormalig gouverneur van Massachusetts, en Newt Gingrich, de voormalige voorzitter van het Huis van Afgevaardigden. Romney is een succesvolle zij het ietwat saaie zakenman, maar wordt door de rechtervleugel gezien als wankele centrist wiens trouwheid aan het conservatisme wordt betwijfeld. Zijn betrokkenheid bij Romneycare, het gezondheidsstelsel van Massachusetts, is een enorme zwakte in de Republikeinse campagne tegen het in grote lijnen gelijke Obamacare.
Newt Gingrich wordt door sommigen op handen gedragen, omdat hij in 1994 voor het eerst sinds 40 jaar de Republikeinen de winst in het Huis van Afgevaardigden bezorgde. Maar Gingrich’ grillige bestuursstijl als voorzitter van het Huis wordt door velen binnen de partij als een catastrofe beschouwd. Het conservatieve opinieblad National Review wijdde zijn laatste nummer aan een heftige kritiek op Gingrich. In een redactioneel commentaar en een reeks artikelen door verscheidene auteurs werd hij afgeschilderd als een ongeleid projectiel dat met zijn vaak krankzinnige ideeën de partij en het land meer schade toebrengt dan goed doet.
Wat volgens sommigen in Romneys voordeel zou moeten spreken is zijn vermeende aantrekkelijkheid voor gematigde zwevende kiezers. Als gouverneur van het uiterst linkse Massachusetts was Romney bepaald geen rechtsextremist. Maar juist op dat punt krijgt Romney nu vanuit Democratische hoek veel kritiek te verduren. Om zichzelf voor zijn eigen partij acceptabel te maken heeft hij zijn ziel aan de uiterst conservatieve Tea Party verkocht, zo meent men. Op allerlei gebied is de Romney van 2012 een stuk minder gematigd dan de Romney van tien jaar geleden. En die ‘flipflops’ (een denigrerende term voor een politieke positiewijziging) zorgen tegelijk voor argwaan onder Republikeinen. Wil de echte Romney a.u.b. opstaan?
Complicerende factor dit jaar is dat de partijleiding enkele staten waar dit jaar de voorverkiezingen en caucasus tegen de afspraken in vervroegd zijn gaat bestraffen door het ontnemen van kiesmannen (en dus het aantal stemmen) voor de partijconventie. Als gevolg daarvan staat er tot april weinig op het spel. In die langdurige onduidelijkheid blijft de deur ook nog op een kier voor een ‘last-minute’ zwaargewicht om in de strijd te stappen.
Het is niet te ontkennen dat een belangrijk deel van de Republikeinse boodschap dit jaar is: Weg met Obama. De wanhoop over het in hun ogen desastreuze economische beleid van de president is tastbaar en er bestaat reële angst dat een herverkiezing van Obama zal leiden tot een hernieuwde economische crisis. Maar gezien de enorme verdeeldheid binnen de partij is het niet uitgesloten dat Obama als lachende derde toch nog met de winst gaat strijken.
dinsdag 18 oktober 2011
Occupy-beweging is zelf het probleem
Dit artikel is op 25 oktober 2011 in het Nederlands Dagblad verschenen.
… De Occupy Wall Street-beweging is een onsamenhangende beweging, gevoed door frustraties over de aanhoudende economische malaise en misvattingen over de werking van economie en politiek, maar die het aan leiding en intellectuele diepte ontbreekt.
De beweging symboliseert eerder het probleem dan de oplossing. Veel van hun eisen zijn tegenstrijdig en, erger nog, het zijn vaak dezelfde factoren die aan de recessie hebben bijgedragen. Terwijl de beweging zegt te protesteren tegen de oneigenlijke verstrengeling van kapitalistische motieven met het politieke systeem, wil ze tegelijk ook meer overheidsinmenging in de economie om de eerlijke verdeling van de rijkdom te bevorderen.
Het ontbrekende toezicht op de financiële markt van de opportunistische politici in Washington wordt vaak als hoofdreden aangewezen voor het catastrofale instorten van het financiële kaartenhuis in september 2008. Het tegendeel is waar: de crisis zit juist onder de vingerafdrukken van Democratische politici (waaronder Chris Dodd en Barney Frank) die in de jaren ‘90 en ‘00 dikke pakketten regelgeving hebben ingevoerd, die de financiële markten onoverzichtelijk maakten en banken dwongen hoge risico’s in de hypotheeksector aan te gaan, omdat die politici er baat bij hadden.
Het anarchistische karakter van de demonstraties, waarin leiding doelbewust ontbreekt, bevestigt de neomarxistische onderstroom, maar het zou oneerlijk zijn om de beweging als links, socialistisch of marxistisch te bestempelen. Er bestaan daarvoor te weinig samenhangende intellectuele argumenten binnen de beweging.
Daarom is een artikel als dat van Kathleen Rogers en Daniel Rosenberg (ND, 13 oktober) zo triest: het slaat de plank volledig mis als de auteurs beweren dat de beweging democratie op zijn best is. Er werden in Zuccotti Park geen plannen en ideeën besproken. Veel verder dan het scanderen van leuzen kwam het niet. Voor de rest werd het park meer een soort vlooienmarkt (letterlijk en figuurlijk). Met democratie heeft het niets te maken.
Wat de demonstranten gemeen hebben is niet in eerste instantie ‘betrokkenheid om de status quo te veranderen’, maar een naïef verlangen om terug te keren naar de zorgeloze dagen van voor de economische crisis. De beweging symboliseert een zorgelijke trend in veel westerse landen: het toenemende geloof dat ieder mens een door de overheid gegarandeerd recht heeft op voorspoed en persoonlijke welvaart. Dat is de waanidee waar Griekenland en de eurozone nu aan kapot gaan; het ideale welvaartsniveau voor de burgers ligt hoger dan de voorradige rijkdom. De zondige mens is immers liever lui dan moe.
De demonstranten – over het algemeen jonge volwassenen met minstens een bachelor-diploma, maar met een slechte of geen baan – zijn het slachtoffer van onderwijs dat al decennialang afkalft. Scholen en universiteiten in de VS zijn bastions van neomarxisme geworden, waar leerlingen worden volgepompt met postmoderne en vaak ook antichristelijke theorieën over de relativiteit van waarheid en moraliteit. Steeds minder studenten doen nog de broodnodige vakkennis op over economie, politiek en zelfs algemene vorming, of volgen een degelijke vakopleiding. De jongere generatie is hierdoor niet meer in staat betekenis te geven aan de werkelijkheid.
In het licht van de onwetendheid onder de demonstranten over basale economische principes of de rol van senatoren en afgevaardigden in de economische crisis, is het logisch dat het protest verzandt in een vage klacht tegen dikke directeuren. Maar veel demonstranten halen hun iPhone uit de zak om een rouwboodschap voor wijlen Steve Jobs op internet te zetten, de man die als directeur van Apple verantwoordelijk was voor een heel assortiment technische hebbedingetjes – en daar flink aan verdiende.
Die ironie gaat volledig aan de demonstranten voorbij, omdat er in het postmoderne waas waarin zij zijn opgegroeid geen samenhang meer bestaat tussen feiten. Daarom zijn de demonstraties niet het toppunt van democratie, maar niets meer dan ‘ijdelheid der ijdelheden’.
donderdag 18 augustus 2011
Race nu tussen drie topkandidaten
Het eerste resultaat van de proefstemming in Ames is het opstappen van Tim Pawlenty, de voormalige gouverneur van Minnesota. De reacties op zijn bekendmaking zijn eigenlijk erg interessant. Pawlenty heeft in geen enkele peiling een goed resultaat of zelfs maar een middelmatig resultaat gehaald. Sommige commentatoren haalden dan ook hun schouders op toen Pawlenty, die een bedroevende derde plaats haalde met slechts 13,6% van de stemmen, op zondagochtend bekendmaakte dat hij er de brui aan gaf. Who cares?
Desondanks waren er commentatoren die vonden dat zijn vertrek emblematisch was voor de huidige politiek, want ondanks de slechte peilingen had Pawlenty alles wat men in een redelijke, niet-extreme Republikeinse kandidaat kon wensen: een goede staat van dienst als gouverneur, bovendien ook nog eens in een staat die tijdens zijn gehele ambtstijd door linkse Democraten in het staatsparlement werd gedomineerd, en een beleidsprogramma dat geen extreme standpunten bevat.
Pawlentys trieste resultaat tijdens zijn hele, uitstekend georganiseerde verkiezingscampagne is zeker ietwat verbazend. Velen zeiden dat de man gewoonweg te saai was. Het is leuk om de anti-Obama te willen zijn, zeggen zij, maar wat Obama goed kan is leuk overkomen op een camera. Toch vindt Ramesh Ponnuru van National Review dat saaiheid een te makkelijke verklaring is. Immers: Mitt Romney is nog veel saaier. Ponnuru argumenteert dat hij toch een aantal serieuze blunders heeft gemaakt tijdens zijn campagne. Zijn collega Reihan Salam bij National Review volgt de argumentatie van Josh Barro van City Journal die Pawlenty afschreef toen hij een waanzinnig onrealistisch plan voor belastinghervormingen presenteerde.
Zulke redenen gaan er bij mij gewoon niet in. De doorsnee-kiezer, of het nu Republikeinen of Democraten zijn, zijn niet allemaal politieke experts. Wat de zwaktepunten van Pawlentys belastingplannen ook waren, er zijn maar weinigen die Salams en Barros kritiek begrijpen. Komt het er niet gewoon op neer dat te weinig kiezers hem kenden? Ron Paul, Michele Bachmann en Mitt Romney zijn allen politieke figuren die om wat voor reden dan ook nationaal bekend zijn. Alle peilingen toonden aan dat zeer weinigen wisten wie Pawlenty was en toen puntje bij paaltje kwam kozen ook de kiezers in Iowa tussen twee bekende namen, waarvan er één een vaste harde kern volgelingen heeft (Ron Paul) en de andere in de staat is geboren (Bachmann).
Een tweede verandering dankzij de stemming in Iowa is dat Bachmann zichzelf nu definitief in de bovenste laag kandidaten geplaatst heeft. Daarmee neemt zij veel andere kandidaten zoals John Huntsman en Rick Santorum de wind uit de zeilen; hun kandidatuur zal wel niet lang meer duren. Dat is een flinke prestatie voor Bachmann, die tot enkele weken geleden hooguit als interessante achterhoede-kandidaat gold.
Desondanks zullen noch Bachmann noch Ron Paul, de twee winnaars in Iowa, de algemene verkiezingen kunnen winnen, en Ron Paul kan ook de nominatie niet binnenslepen omdat hij zelfs binnen de Republikeinse Partij een te marginale figuur is. Hij vertegenwoordigt als overtuigde libertair en protectionist slechts één van de drie belangrijke poten van de partij (fiscaal conservatisme). Kiezers die de andere twee poten vertegenwoordigen (sociaal conservatisme en voorstanders van sterke nationale veiligheid) zullen Paul nooit nomineren.
Met andere woorden, de race gaat in werkelijkheid tussen twee kandidaten die helemaal niet meededen in Iowa: Mitt Romney en Rick Perry. De laatste maakte op dezelfde dag als de proefstemming in Iowa zijn kandidatuur bekend--in South Carolina. Al lange tijd gonsden de geruchten en onlangs liet hij weten dat hij dit weekeinde officieel in de race zou springen. Binnen twee dagen schoot Perry in de peilingen omhoog. In een peiling van Fox News enkele dagen voor Perry's bekendmaking scoorde hij 13% tegen Romney 21%. Afgelopen maandag, twee dagen na Iowa en één dag na het vertrek van Pawlenty, mat Ramussen een enorm enthousiasme voor Perry in hun peiling. In één klap streefde hij Romney voorbij: Perry 29%, Romney 18%.
Als die peiling een trend aangeeft, zou de afgelopen week wel eens een enorme omslag in de race om de Republikeinse nominatie hebben kunnen betekend. De steun voor Perry komt zeker voor een groot gedeelte uit de hoek van Pawlenty-supporters en van hen die zich tot nu toe bij geen van de kandidaten thuis voelden (daarbij wellicht ook velen die Pawlenty wel goedgezind waren, maar niet in het succes van zijn kandidatuur geloofden). Er wordt nu ook al over gesproken dat Perry een deel van Pawlenty's organisatie zou kunnen overnemen. Gezien de grote overeenkomsten in beleid tussen Perry en Pawlenty is het goed mogelijk dat het vertrek van Pawlenty juist als katalysator voor de motor van Perry kan werken.
De race gaat op papier dus tussen drie kandidaten (Perry, Romney en Bachmann), maar enkel de eerste twee hebben een kans om Obama te verslaan. Toch is het niet helemaal irrelevant wat Bachmann doet. Met haar campagne zet ze natuurlijk ook de volgende stap in haar carrière voor het Congres én voor de ontwikkeling van de Tea Party-beweging, waar zij deel van uitmaakt. Hoe die beweging zich ontwikkelt kan van grote invloed zijn op de richting van de Amerikaanse politiek, zowel in de tijd vòòr de presidentsverkiezingen als die daarna. Sterker nog, de ontwikkeling van de Tea Party in de aanloop naar november 2012 kan zelfs doorslaggevend zijn voor de vraag of Obama wordt herkozen of dat het toch Romney/Perry wordt. Die vraag is in eerste instantie belangrijker.
vrijdag 12 augustus 2011
Economische crisis VS een politiek probleem
Een aangepaste versie is op 16 augustus 2011 in het Nederlands Dagblad gepubliceerd.
“Wij blijven gewoon een Triple-A-land.” Dat zei president Obama in een toespraak nadat S&P, één van de drie grote kredietbureaus in Amerika, de kredietwaardigheid van de federale regering naar beneden had bijgesteld.
Op hetzelfde moment nam de aandelenmarkt een duikeling, een teken dat de forse verliezen op Wall Street niet alleen maar zijn toe te schrijven aan de financiële situatie in Europa. De rol van de president in de recente onderhandelingen over het schuldenplafond was op zijn minst onbehulpzaam. Zo stuurde hij de onderhandelingen in een vroeg stadium terug de impasse in door een serieus compromis tussen zijn partijgenoot Harry Reid en de Republikeinse voorzitter van het Huis John Boehner af te wijzen, omdat het niet voldeed aan zijn onwrikbare eis dat de belastingen voor miljonairs verder omhoog moesten.
De recente confrontatie tussen Republikeinen en Democraten over de staatsfinanciën is het directe resultaat van de verkiezingen afgelopen november, toen economie flink inzet was. Met steun van de Tea Party pakten Republikeinen het Huis van Afgevaardigden terug.
Direct na het aantreden van het Huis in nieuwe samenstelling trokken Republikeinen flink aan de noodrem w.b. de overheidsfinanciën. Fiscale conservatieven hamerden erop dat, de Democratische kritiek over dure oorlogen in Irak en Afghanistan ten spijt, de echte nagel in Amerika’s schatkist de sociale zekerheidsprogramma’s zijn. Binnen enkele decennia zullen zij de gehele begroting opslokken; hervorming is dan ook dringend nodig.
Zowel Harry Reid als Nancy Pelosi, de Democratische leiders in resp. de Senaat en het Huis, blijven beweren dat er niets aan de hand is en betichten de Republikeinen ervan onder valse voorwendselen Amerika’s sociale vangnetten te willen ontmantelen.
Velen maken zich zorgen over de ontstane patstelling in de Amerikaanse politiek. Het uitblijven van rationele compromissen in een periode van economische wankelheid wordt gezien als een verontrustende situatie, waarvoor de sterk naar links neigende media in de VS de Tea Party verantwoordelijk houden.
Maar daarmee worden zowel de invloed als het vermeende extremisme van de Tea Party schromelijk overdreven. Het uiteindelijke compromis is met steun van beide partijen aangenomen. Ook stapt men met die analyse wel erg makkelijk over de opportunistische politiek van de Democraten heen. Obama’s obstructionisme was volledig ingegeven door zijn wens om de harde linkse kern van zijn eigen achterban een kluif toe te werpen.
Obama’s economische beleid is een volledige mislukking: de werkgelegenheid en de economie stagneren, de financiële markten blijven onzeker, en huizen blijven waarde verliezen. Na meer dan een biljoen dollar aan overheidsinvesteringen in infrastructuur en werkgelegenheid zou je meer verwachten. Het verweer van Christina Rohmer, de architecte van het stimuleringspakket van 2009, dat het beleid wel klopt maar dat het economische gat achteraf groter blijkt te zijn dan men aannam is de laatste uitvlucht van een mislukte economica.
De doorgaande roep van de Democraten om meer halfslachtige belastingmaatregelen en verdere overheidsinvesteringen, in feite een plan om rijke burgers meer geld uit te kloppen om de overheid op dezelfde voet te kunnen laten functioneren, is het belangrijkste bewijs dat zij de ernst van de situatie en de betekenis van het signaal van S&P niet doorzien.
Hierin schuilt het echte gevaar voor de stabiliteit van de Amerikaanse politiek en economie, en niet in de vermeende ideologische starheid van de Tea Party. Er bestaat geen enkel economisch argument voor lastenverzwaring in het huidige economische klimaat. Amerika heeft een probleem met de overheidsuitgaven, niet de -inkomsten. Bovendien is er ook onder supermiljonairs sowieso niet genoeg te halen om het kolossale gat van 14 biljoen dollar in de staatsfinanciën te dichten. De koppige verdediging van de status quo door Democraten stuurt Amerika des te rapper de financiële afgrond in.
Het is dan ook volkomen terecht dat Republikeinen genoeg hebben van de Keynesiaanse geldpomp op de rekening van de kleinkinderen. De Republikeinen waren de intellectuele drijfveer tijdens de onderhandelingen over de schuldencrisis (president Obama heeft geen enkel eigen voorstel gedaan) en alleen zij lijken zich te realiseren dat een stabilisering van de economie moet worden gezocht in drastische hervormingen en bezuinigingen in Washington.
Het probleem is dus niet het uitblijven van amicale compromissen, waarin beide partijen elk wat aan elkaar toegeven, maar in het feit dat één van de partijen met zijn vingers in de oren zit en maar om één ding zeurt: meer belastingen. In zo’n scenario kan alleen de kiezer uitkomst brengen.