Een aangepaste versie is op 16 augustus 2011 in het Nederlands Dagblad gepubliceerd.
“Wij blijven gewoon een Triple-A-land.” Dat zei president Obama in een toespraak nadat S&P, één van de drie grote kredietbureaus in Amerika, de kredietwaardigheid van de federale regering naar beneden had bijgesteld.
Op hetzelfde moment nam de aandelenmarkt een duikeling, een teken dat de forse verliezen op Wall Street niet alleen maar zijn toe te schrijven aan de financiële situatie in Europa. De rol van de president in de recente onderhandelingen over het schuldenplafond was op zijn minst onbehulpzaam. Zo stuurde hij de onderhandelingen in een vroeg stadium terug de impasse in door een serieus compromis tussen zijn partijgenoot Harry Reid en de Republikeinse voorzitter van het Huis John Boehner af te wijzen, omdat het niet voldeed aan zijn onwrikbare eis dat de belastingen voor miljonairs verder omhoog moesten.
De recente confrontatie tussen Republikeinen en Democraten over de staatsfinanciën is het directe resultaat van de verkiezingen afgelopen november, toen economie flink inzet was. Met steun van de Tea Party pakten Republikeinen het Huis van Afgevaardigden terug.
Direct na het aantreden van het Huis in nieuwe samenstelling trokken Republikeinen flink aan de noodrem w.b. de overheidsfinanciën. Fiscale conservatieven hamerden erop dat, de Democratische kritiek over dure oorlogen in Irak en Afghanistan ten spijt, de echte nagel in Amerika’s schatkist de sociale zekerheidsprogramma’s zijn. Binnen enkele decennia zullen zij de gehele begroting opslokken; hervorming is dan ook dringend nodig.
Zowel Harry Reid als Nancy Pelosi, de Democratische leiders in resp. de Senaat en het Huis, blijven beweren dat er niets aan de hand is en betichten de Republikeinen ervan onder valse voorwendselen Amerika’s sociale vangnetten te willen ontmantelen.
Velen maken zich zorgen over de ontstane patstelling in de Amerikaanse politiek. Het uitblijven van rationele compromissen in een periode van economische wankelheid wordt gezien als een verontrustende situatie, waarvoor de sterk naar links neigende media in de VS de Tea Party verantwoordelijk houden.
Maar daarmee worden zowel de invloed als het vermeende extremisme van de Tea Party schromelijk overdreven. Het uiteindelijke compromis is met steun van beide partijen aangenomen. Ook stapt men met die analyse wel erg makkelijk over de opportunistische politiek van de Democraten heen. Obama’s obstructionisme was volledig ingegeven door zijn wens om de harde linkse kern van zijn eigen achterban een kluif toe te werpen.
Obama’s economische beleid is een volledige mislukking: de werkgelegenheid en de economie stagneren, de financiële markten blijven onzeker, en huizen blijven waarde verliezen. Na meer dan een biljoen dollar aan overheidsinvesteringen in infrastructuur en werkgelegenheid zou je meer verwachten. Het verweer van Christina Rohmer, de architecte van het stimuleringspakket van 2009, dat het beleid wel klopt maar dat het economische gat achteraf groter blijkt te zijn dan men aannam is de laatste uitvlucht van een mislukte economica.
De doorgaande roep van de Democraten om meer halfslachtige belastingmaatregelen en verdere overheidsinvesteringen, in feite een plan om rijke burgers meer geld uit te kloppen om de overheid op dezelfde voet te kunnen laten functioneren, is het belangrijkste bewijs dat zij de ernst van de situatie en de betekenis van het signaal van S&P niet doorzien.
Hierin schuilt het echte gevaar voor de stabiliteit van de Amerikaanse politiek en economie, en niet in de vermeende ideologische starheid van de Tea Party. Er bestaat geen enkel economisch argument voor lastenverzwaring in het huidige economische klimaat. Amerika heeft een probleem met de overheidsuitgaven, niet de -inkomsten. Bovendien is er ook onder supermiljonairs sowieso niet genoeg te halen om het kolossale gat van 14 biljoen dollar in de staatsfinanciën te dichten. De koppige verdediging van de status quo door Democraten stuurt Amerika des te rapper de financiële afgrond in.
Het is dan ook volkomen terecht dat Republikeinen genoeg hebben van de Keynesiaanse geldpomp op de rekening van de kleinkinderen. De Republikeinen waren de intellectuele drijfveer tijdens de onderhandelingen over de schuldencrisis (president Obama heeft geen enkel eigen voorstel gedaan) en alleen zij lijken zich te realiseren dat een stabilisering van de economie moet worden gezocht in drastische hervormingen en bezuinigingen in Washington.
Het probleem is dus niet het uitblijven van amicale compromissen, waarin beide partijen elk wat aan elkaar toegeven, maar in het feit dat één van de partijen met zijn vingers in de oren zit en maar om één ding zeurt: meer belastingen. In zo’n scenario kan alleen de kiezer uitkomst brengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten