Lang was Tim Pawlenty de enige serieuze Republikein die kenbaar had gemaakt dat hij een gooi naar het Witte Huis wilde maken. Gisterenavond laat maakte hij het officieel bekend met deze webvideo:
Als voormalig gouverneur van mijn thuisstaat Minnesota heb ik een zwak voor zijn kandidatuur. Hij heeft zich tijdens twee ambtstermijnen een bekwaam bestuurder getoond, die de gehele acht jaar met grote Democratische meerderheden in het staatsparlement heeft moeten werken. Dat was niet altijd een plezier en leidde in 2005, toen het parlement en Pawlenty niet tot een overeenkomst over een begroting konden komen, tot een sluiting van de staatsdiensten van enkele weken.
Pawlenty krijgt het bepaald niet makkelijk. Eén van zijn grootste zwaktes is het gebrek aan uitstraling waarvan hij beschuldigd wordt. Dat is een reële zwakte in de huidige race, maar wel een die grotendeels bestaat in de vergelijking met de excentrieke figuren die in de huidige verkiezingsronde hun opwachting hebben gemaakt: met name Donald Trump (nooit officieel in de race, maar wel spraakmakend) en Newt Gingrich (de voormalige Speaker van het Huis van Afgevaardigden, die last heeft van mond-diarree).
Pawlentys andere probleem is zijn volledig gebrek aan naamsbekendheid. Buiten Minnesota kent bijna niemand hem. In het voorlopig eerste debat van Republikeinse presidentskandidaten, eerder deze maand in South Carolina, miste Pawlenty volledig zijn kans om in de huiskamers van Amerika door te breken - iets dat de onbekende Herman Cain, een zakenman uit Atlanta, wel wist te doen.
En dat is jammer, want Pawlenty heeft inhoudelijk wel degelijk iets te bieden. Zijn staat van dienst is zeker niet ongeschonden. Zo heeft hij in het verleden zijn steun betuigd voor het vermaledijde Cap and Trade-systeem, een perverse versie van CO2-emissiehandel doordrenkt met cadeautjes voor Obama's politieke vriendjes. Maar hij heeft daarvan duidelijk afstand genomen en het als "jeugdzonde" afgezworen. Dat is een flink onderscheid tot partijgenoot Mitt Romney, die zich weigert te distantiëren van het desastreuze Romneycare, het staatsgezondheidsstelsel in Massachusetts dat hij als gouverneur van die staat heeft goedgekeurd en dat inhoudelijk niet verschilt van Obamacare.
Pawlenty kan als evangelicaal wel degelijk de steun krijgen van christelijk rechts, dat nu zonder hun favoriete kandidaat Mike Huckabee (die vorige week liet weten geen kandidaat te willen zijn) een beetje dwaalt. En als de enige voormalige gouverneur die ooit van het libertaire CATO-instituut een rapportcijfer 10 voor economisch beleid heeft gekregen, is hij intellectueel de meest degelijke kandidaat. Pawlentys taak is het nu om niet te degelijk - en daarmee te saai en onbekend - te zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten