De voorbedachte moord op Amerika's steden

Demonstratie in Washington tegen het politiegeweld in Ferguson, Missouri, 14 augustus 2014
Elvert Barnes via Flickr (CC)

Kevin D. Williamson legt in een artikel voor National Review Online uit waarom gemeentes als Ferguson, Missouri, waar deze week hevige protesten tegen brutaal politiegeweld uitbraken, er zo slecht aan toe zijn. Hij beschrijft Ferguson, een klein stadje van net meer dan twintigduizend inwoners, als volgt:

Ferguson was hardly a happy suburban garden spot until the shooting of Michael Brown. Ferguson is about two-thirds black, and 28 percent of those black residents live below the poverty line. The median income is well below the Missouri average, and Missouri is hardly the nation’s runaway leader in economic matters. More than 60 percent of the births in the city of St. Louis (and about 40 percent in St. Louis County) are out of wedlock.

 Williamson hangt zijn verhaal op aan de protestaties van de beroemde (beruchte) burgerrechtenactivist Jesse Jackson. Dit heerschap duikt steevast op als er ergens in Amerika een brandhaard van geweld is waar zwarte Amerikanen op de een of andere manier het slachtoffer zijn of zelfs maar als slachtoffer zouden kunnen worden voorgesteld gegeven de 'juiste' interpretatie. Het verbaast dan ook niet dat Jackson, in de nasleep van het neerschieten van de zwarte Michael Brown, de mediamicrofoon heeft gegrepen om te ageren tegen het brede racisme in Amerika's politiediensten.

In zijn artikel stelt Williamson een vraag aan Jackson: Wie is er al decennia lang de baas in al die rampsteden met al die hoge criminaliteit en kapotte binnenwijken? Newark (New Jersey), Chicago, Detroit, Los Angeles en nog meer?

The answer is: People who see the world in much the same way as does the Reverend Jackson, who take the same view of government, who support the same policies, and who suffer from the same biases.

Dat is een belangrijk feit. Er bestaat een enorm grote correlatie tussen al die probleemstatistieken en de aanwezigheid van bestuur door kompanen van Jackson en andere gelijkdenkende links-progressieve welvaartsstaat-bureaucraten. Het ergste schrikbeeld voor Amerika's toekomst -- en tegelijk het beste voorbeeld van wat er gebeurt als de corrupte vleugel van links Amerika aan de macht komt -- is Detroit, Michigan. Ooit de rijkste stad ter wereld is de stad door decennia lang wanbestuur door corrupte Democratische burgemeesters en stadsbesturen compleet vernietigd. Ongeveer de helft van de bevolking is sinds de hoogtijdagen in de jaren vijftig en zestig uit de stad gevlucht, de economie is volledig vermorzeld, de gewelddadige criminaliteit is torenhoog, hele straten, wijken  en fabrieksterreinen staan vol met verlaten en vervallen gebouwen. Dit allemaal omdat Democratische machtswellustelingen de publieke kas geroofd hebben om hun eigen zakken en die van hun vrienden te vullen. Allerlei soorten belastingen en leges zijn sinds de jaren zeventig omhoog gekrikt om het bodemloze gat in de stadskas te vullen, zodat leven en werken in de stad snel onbetaalbaar werden.

Hetzelfde gebeurt overal in de VS. Overal waar Democraten alleen aan de macht zijn gekomen zijn de publieke voorzieningen achteruit gegaan en is de inkomensongelijkheid enorm gegroeid. Het is een onvermijdelijk gevolg van de bestuursfilosofie van de radicale linkse stroming die sinds begin jaren zeventig de Democratische partij is gaan beheersen, een visie waarin Moedertje Staat voor alles dient te zorgen, zodat de belangen van alle andere privé-partijen, zowel burgers als bedrijven, ondergeschikt worden gemaakt aan de belangen van "de Staat." In de praktijk betekent dat dat kleinere en grotere dictators binnen het almaar groeiende staatsapparaat, zowel op locaal als regionaal en landelijk niveau, naar eigen goeddunken beslissen wat het beste voor de samenleving is en Jan Modaal heeft het maar te slikken.

Het is nu al jaren chic om, op ouderwetse Marxistische wijze, Republikeinen en hun vermaledijde liefde voor kapitalistische economische theorieën verantwoordelijk te houden voor het plunderen van publieke voorzieningen. Williamson toont aan dat het juist Democraten zijn geweest die de meeste verantwoordelijkheid dragen voor de groeiende economische en sociale achterstand van precies de mensen die zij tot hun eigen achterban rekenen.