Het Republikeinse veld

Nu deze week ook voormalig gouverneur Jon Huntsman (Utah) zijn kandidatuur bekendmaakte is het legertje Republikeinse presidentskandidaten tot tien aangewassen. Het lijkt me tijd om eens op te houden zo meesmuilend te schrijven over het arsenaal van losse flodders waaruit het Republikeinse veld volgens de linkse media lijkt te bestaan.

Huntsman zelf heeft weinig steun. Zijn naamsbekendheid is gering en hij heeft bovendien de euvele pech dat hij als gematigd Republikein tot voor kort ambassadeur in China was -- als afgezant van Obama dus. Toch is er veel voor zijn staat van dienst te zeggen, meent Jim Geraghty van National Review Online. Jonathan Tobin van Commentary Magazine vindt hem niets meer dan een "leeg maatpak" dat niet in de schaduw van Ronald Reagan of zelfs maar John McCain kan staan. Dat zijn naam verkeerd werd gespeld op de perspassen voor de persconferentie waarin hij zijn kandidatuur aankondigde is misschien wel emblematisch voor het gebrek aan inhoud van zijn kandidatuur. In zijn toespraak maakte hij geen melding van enig beleidspunt, enkel maar dat hij het met Obama niet over alles eens is. Dat is een wel erg smalle basis voor een presidentiële campagne.

Mijn lijstje met serieuze kandidaten is momenteel (in volgorde van kansrijkheid--niet die van mijn voorkeur):

1. Mitt Romney. Ondanks het feit dat ik hem ook een leeg maatpak vind, dat niet de moed heeft "Obamneycare" te verwerpen, heeft hij gewoon pragmatisch bekeken de beste kans om zowel de nominatie als de verkiezing binnen te halen.
2. Tim Pawlenty. De grijze muis uit Minnesota heeft veel potentieel. Als hij de Obamneycare-grap had afgemaakt tijdens het debat, spraken nu meer mensen over Pawlenty. T-Paw moet Reagans elfde gebod ("Gij zult over uw mede-Republikeinen geen kwaadspreken.") zo snel mogelijk overboord gooien en zich realiseren dat hij het niet eens tot de voorverkiezingen in Iowa haalt als hij Romney niet genadeloos neersabelt.
3. Rick Perry. Heeft nog niets bekend gemaakt, maar als de geruchten waar zijn dat hij een gooi naar het Witte Huis overweegt, staat hij bij mij op nummer drie.
4. Herman Cain. Hij is volledig on bekend politiek, dus het is moeilijk hem te scoren. Maar voorlopig heeft hij nog geen fout gemaakt. Hij is een goed spreker, heeft nuttige ervaring als zakenman, en heeft geld. Het zou dom zijn te negeren dat de man zwart is: dat verschaft hem in deze race (tegen Barack Obama) een niet te onderschatten voordeel.

De overige kandidaten hebben m.i. geen reële kans de Republikeinse nominatie binnen te slepen.

Rick Santorum heeft zijn laatste senaatsverkiezing genadeloos verloren en nu zou hij zijn machtsbasis willen uitbreiden? Hij is geen slechte vent, maar is gewoon geen serieuze kandidaat.

Sarah Palin is volgens mij echt niet geïnteresseerd. (Ze moet nota bene nu verplicht als jurylid komen opdraven.)

Michele Bachmann, de vage verwante van tante Palin, lijdt net zo goed aan politieke mond-en-klauwzeer (ook bekend als mond-diarree) als Palin. (NB. Bachmann is mijn volksvertegenwoordigster en ik heb uit wanhoop inderdaad op haar gestemd. Het alternatief was zo mogelijk nog gekker.)

Ron Paul ... hahahahahahahahaha!

Newt Gingrich. Mijn mening is moeilijk in woorden te vatten. Met dit filmpje dan maar.

Update:
Nate Silver van FiveThirtyEight van de New York Times is het overigens met me eens over de top drie kandidaten. Ik kan met niet vinden in zijn redenering (wel erg lang...) over Michele Bachmann. Toch is zijn redenering, inclusief de update over de tweede divisie van kandidaten die hij net heeft gepost, één van de sterkste die ik tot nu toe gezien heb.