Amerika staat voor een politiek dilemma: geen van beide politieke partijen biedt oplossingen voor de problemen waarin het land en de wereld verkeren. Het ideologisch bankroet van Amerika’s politiek vergroot de destabilisatie van de wereldeconomie en de internationale veiligheid.De media verwachten dat Republikeinen bij de Congresverkiezingen op 4 november hun meerderheid in het Huis vergroten en de benodigde zes zetels in de Senaat pakken om ook daar de meerderheid te gaan vormen. Wat ontbreekt is enthousiasme voor de machtswisseling in het Congres, want de Republikeinen blijven hopeloos onpopulair.
Eerder in het jaar leken de Republikeinen af te stevenen op een historische zege. Een groeiende meerderheid van de kiezers is gigantisch teleurgesteld in president Obama. Het economisch herstel, voor zover de burger de optimistische statistieken van de regering überhaupt nog gelooft, is het langzaamste ooit. Daarenboven is Amerika ook moe van de corruptie en incompetentie van de regering-Obama. Amerikanen vinden in overgrote meerderheid dat de president en zijn partij op allerlei terreinen -- economie, financiën, defensie, immigratie, gezondheidszorg, milieu en buitenlandbeleid -- maar wat aan het klungelen zijn.
Met het falen van de man die in 2008 nog als de Messias van Amerika werd toegejuicht blijven er voor Amerika nog maar weinig alternatieven over. De afstraffing die de Democraten over twee weken ongetwijfeld zullen krijgen zal waarschijnlijk tamelijk mild blijven. Als de Democraten erin slagen de schade in de Senaat tot vijf zetels of minder te beperken en dus de meerderheid behouden -- niet erg waarschijnlijk, maar ook niet onmogelijk -- betekent dat een laatste waarschuwingsschot voor de Republikeinen.
Wil de conservatieve oppositie levensvatbaar blijven als politieke beweging, dan dient men in november een overtuigende overwinning te behalen. Dat Republikeinen in zoveel Senaatsverkiezingen zo’n magere voorsprong hebben is een aanklacht tegen de arrogantie en de fantasieloze leiding van de partij, waarmee Republikeinen de voeling met gewone burgers in allerlei lagen van de maatschappij hebben verloren.
Een massale overwinning blijft hen over twee weken grotendeels ontzegd, omdat de partij net als in 2012 geen positieve visie presenteert. De boodschap blijft volledig negatief: Obama en de Democraten hebben gefaald. Dat moge dan waar zijn, maar die boodschap trekt weinig zwevende kiezers aan. Ook al zijn de kandidaten een stuk beter dan in 2012, de Republikeinen blijven zonder een strak omlijnd program een zielloze entiteit die zich door gewiekste Democratische media-adviseurs te makkelijk een label (“harteloos”, “oorlogszuchtig”, “anti-vrouw”, “homofoob”, “racistisch”) laten opdrukken.
Er is reden tot flinke zorg over de toekomst van ‘s werelds machtigste democratie. Het huidige economische en fiscale beleid is onhoudbaar. Onder zowel Bush als Obama is de staatsschuld tot onbetaalbare hoogten gestegen. Obama is een fervent aanhanger van de progressieve theorie van een sterke, gecentraliseerde overheid en heeft zodoende sociale zorgprogramma’s en de federale bureaucratie gigantisch uitgebreid, maar ook zijn voorganger heeft zich teveel laten verleiden tot een beleid dat uitging van een door de overheid maakbare samenleving. Op de huidige weg is Amerika binnen twintig jaar failliet.
De Republikeinse critici van Bush’ onverantwoorde fiscale beleid hebben sinds diens vertrek de leiding in de partij overgenomen en maken zich sterk voor een verkleining van de federale overheid en daarmee van de staatsschuld. Maar de Republikeinen hebben alle sympathie in het land verloren en Democraten genieten voordeel door enkel de status quo van de verzorgingsstaat te verdedigen; een oplossing aanbieden voor de fiscale situatie is niet in hun electorale belang.
En dus gebeurt er niets. Elk beleidsdebat is een politiek machtsspel geworden, zodat Amerika fiscaal steeds zwakker wordt. Met een president wiens prioriteiten volledig bij het uitbreiden van sociale zorg liggen verwondert het dan niet dat de krapper wordende financiële middelen daar aangewend worden ten koste van kritieke overheidstaken zoals defensie, grensbescherming en buitenlandbeleid.
Als de peilingen kloppen zijn de kiezers bereid om Obama’s beleid in november op de korte termijn te beteugelen, maar een echte uitweg uit de politieke impasse ontbreekt node.
