 |
Senator Marco Rubio, één van de mede-indieners
van het immigratiewetsvoorstel, tijdens een toespraak maart 2013.
(foto Sarah Elliot - CC) |
Er begint steeds meer onenigheid te ontstaan over het wetsvoorstel om Amerika's immigratiesysteem te hervormen. Sinds begin van dit jaar is een comité van acht senatoren, waaronder vier Republikeinen en vier Democraten, bezig om een plan uit te werken dat een oplossing moet vinden voor de falende handhaving van de huidige immigratiewet. Met name de aanwezigheid van tussen de 11 en 16 miljoen illegale, hoofdzakelijk Mexicaanse immigranten in de VS is een steeds groter wordend maatschappelijk probleem.
Immigratiehervorming is al jaren een heikel thema in de VS. Republikeinen en Democraten zijn sterk verdeeld over de richting waarin hervormingsvoorstellen moeten gaan, ook omdat de twee partijen het probleem op verschillende manieren bezien. Voor Democraten is de aanwezigheid van een gigantische illegale onderklasse in de samenleving met name een humanitair probleem, zodat hun hervormingsvoorstellen er vooral op gericht zijn om de situatie voor de illegale immigranten te verbeteren: verwerven van legale status en daarmee toegang tot de legale arbeidsmarkt, zodat zij beter in hun eigen onderhouden kunnen voorzien. Republikeinen hechten een grotere waarde dan Democraten aan hervormingen die de onderliggende structurele problemen oplossen, zodat illegale immigratie op de lange termijn kan worden teruggedrongen en zo de humanitaire bijgevolgen kunnen worden voorkomen.
Het principeakkoord dat onder leiding van de jonge Republikeinse senator Marco Rubio en de Democratische veteraan Charles (Chuck) Schumer werd gesloten was veelbelovend, omdat het aan wensen van beide partijen leek te voldoen. Het principeakkoord streefde naar een legale status voor illegale immigranten die aan een aantal strenge voorwaarden voldoen, gekoppeld aan een verbeterd volgsysteem voor legale visa-houders en een versteviging van de fysieke grens met Mexico, twee elementen die de constante toestroom van illegale immigranten moeten indammen.
Republikeinen eisen terecht dat die structurele factoren onderdeel zijn van het uiteindelijke totaalpakket, gezien de voorgeschiedenis van Amerikaanse immigratiewetgeving. Een dergelijke hervorming van de immigratiewetten werd ook al in de jaren tachtig onder Ronald Reagan uitgevoerd. Die hervorming is uitgelopen op een grootschalige amnestie voor illegale immigranten, maar zonder dat de grenzen effectief beter beschermd werden tegen de komst van weer een nieuwe golf van illegale grensoverschrijders. Pogingen om langs dezelfde weg het immigratiesysteem nog eens te hervormen liepen in 2007 spaak door het heftige verzet van een groep Republikeinen die vreesden dat het weer zou uitdraaien op niets meer dan het weggeven van Amerikaanse paspoorten.
Opnieuw beginnen er vragen te rijzen onder Republikeinen over de praktische invulling van het principeakkoord. Hoe meer er bekend wordt over de specifieke wetsteksten die momenteel in het comité worden geschreven, des te meer verzet rijst er onder Republikeinen. Zij zijn bang dat partijgenoot Rubio, die als zoon van Cubaanse immigranten een geloofwaardige Republikeinse stem in de overwegend Democratische Latino-gemeenschap is, zijn ziel aan de machtige Schumer aan het verkopen is. In het bijzonder vindt men dat de handhavingsaspecten te slordig worden uitgewerkt.
Republikeinen zijn erg achterdochtig jegens voorstellen die teveel speelruimte overlaten aan de minister van nationale veiligheid (Homeland Security), die verantwoordelijk is voor grensbescherming en immigratie. Zo voorziet het principeakkoord in een aantal mijlpalen die moeten worden bereikt voor volgende componenten in een getrapt traject in werking kunnen treden. Op die manier probeert het comité de belangen van Democraten (verbetering van de humanitaire situatie) en Republikeinen (de gaten in de wet en het immigratiesysteem dichttimmeren) in balans te houden.
Kritische stemmen in de conservatieve media zijn niet overtuigd dat de wetsteksten juridisch waterdicht zijn. Er wordt bijvoorbeeld bezwaar gemaakt tegen het feit dat de eerste stap in het traject een directe legalisering van de illegale immigranten is, hoewel zij in eerste instantie alleen een tijdelijke status krijgen. Advocaat Daniel Horowitz
schampert op
RedState.com dat de tijdelijkheid van die status binnen het huidige politieke kader een lachertje is. Als de regering later zou vastlopen op een andere mijlpaal is het volgens veel Republikeinen ondenkbaar dat het traject wordt afgebroken en de tijdelijke legale status van de immigranten dan weer zou worden ingetrokken. Dat is terecht, want dat zou een humanitaire crisis en een massale overtreding van internationale mensenrechtenverdragen tot gevolg hebben. Horowitz spreekt dan ook voor veel Republikeinen die eisen dat het verlenen van een legale status pas op een later tijdstip in het traject wordt geplaatst, nadat er op handhaving van immigratiewetten en grensbescherming wezenlijk meer is bereikt.
Verder zijn er ernstige twijfels dat de huidige regering in staat of zelfs van zin is om de wetgeving daadwerkelijk naar de letter uit te voeren.
Mark Krikorian, directeur van het conservatieve Center for Immigration Studies, waarschuwde in
National Review dat de manier waarop de mijlpalen worden gedefinieerd te weinig garanties biedt dat de regering daadwerkelijk verifieerbare stappen zal zetten om bijvoorbeeld een degelijk grenshek langs de grens met Mexico te plaatsen. Een eendere wet onder de Republikeinse president Bush werd niet nageleefd. Zouden de Democraat Obama en zijn minister van nationale veiligheid, Janet Napolitano, de tamelijk zware eisen voor zo'n grenshek wel uitvoeren? Krikorian gelooft van niet.
Uiteindelijk komt het er momenteel op neer dat de Republikeinen de Obama-regering niet vertrouwen. Het juridische steekspel over de immigratiewet van Arizona, die in 2011 door het Hooggerechtshof ongrondwettig werd verklaard omdat immigratiebeleid alleen aan de federale regering toekomt, zette het desinteresse van de huidige regering in het handhaven van immigratiewetgeving in het zoeklicht. Republikeinen zijn van mening dat de Democratische Partij via een kort legaliseringstraject voor illegale Latino's electoraal succes hopen te boeken. Sociologisch onderzoek toont aan dat Latino's overwegend links-progressief zijn in hun politieke denken. De Democratische Partij kan doorgaans op tweederden van de stemmen van Latino's rekenen.
Een snelle inburgering van 11 miljoen Latino's, waaronder in Texas en Arizona, zou tot een semi-permanente Democratische greep op het Witte Huis voeren, zo vrezen Republikeinen. Dit als gevolg van het huidige kiessysteem voor de president, waarin iedere staat als het ware "punten" krijgt, gemeten naar de omvang van de bevolking. Texas en Arizona, nu nog Republikeinse staten, zouden dan opeens stevig naar de Democraten gaan neigen. Met name door het electorale gewicht van Texas zou het dan zo goed als onmogelijk zijn voor Republikeinen om nog aan de benodigde 270 kiesmannen voor de winst van het Witte Huis te komen.
Met dat in het achterhoofd liggen Republikeinen dwars bij het doorvoeren van hervormingsvoorstellen die het een Democratische regering te makkelijk zou maken om immigranten van legalisering naar inburgering te laten doorstromen: zij vrezen voor hun voortbestaan. Er worden ook al voorstellen gedaan, bijvoorbeeld door politicoloog
Peter Skerry van Boston College, om de huidige illegale immigranten alleen een permanente legale status te geven zonder mogelijkheid ooit staatsburger te worden. Zo zouden volgens Skerry veel illegalen toch waardigheid in de samenleving hebben, zonder het politieke gevaar waar Republikeinen voor vrezen. Zo'n voorstel lijkt echter weinig kans te hebben, omdat er gerede bezwaren zijn over de juridische rechten van zulke permanente niet-staatsburgers.
In het licht van een steeds langer wordende lijst schandalen in de huidige regering is een flinke dosis achterdocht over de betrouwbaarheid van Democraten als partner in de handhaving en uitvoering van immigratiewetten zeker geen teken van overdreven paranoia. Er zijn genoeg aanwijzingen dat delen van meerder ministeries sinds jaren systematisch in de macht van invloedrijke Democraten zijn gevallen die partijbelangen te vaak boven landsbelangen hebben laten gelden. Of dat eerder corruptie of incompetentie is blijft onduidelijk. Maar dat de Republikeinen gegronde redenen hebben om niet zomaar mee te gaan met de voorstellen van machtige Democraten zoals Charles Schumer moge duidelijk zijn.
