Verzet tegen Bende van Zes blijft groeien

Het verzet onder conservatieven tegen het plan van de Bende van Zes blijft groeien. Deze morgen heeft de redactie van National Review zich bij het nee-kamp aangesloten en sluit daarmee aan bij de algemene trend onder de schrijvers van het conservatieve blad. Daarnaast heeft ook het andere invloedrijke conservatieve blad, The Weekly Standard, de eerste kritische geluiden laten horen. Opinie-redacteur Matthew Continetti steunt de heftige kritiek van Stanford-econoom Keith Hennessey, die het bij verre het slechtste plan vindt. Hennessey schrijft dat conservatieven maar eens moeten ophouden te kwijlen over de beloofde verlagingen van de belastingtarieven:

Ik denk dat die lagere tarieven nooit zullen verschijnen, zowel voor rekenkundige als parlementaire redenen.

Maar nog belangrijker is volgens hem (1) dat de belastingen per saldo voor zowat iedereen hoger zullen uitvallen dan nu, en zelfs hoger dan onder alle plannen van de Democraten over de afgelopen jaren, en (2) dat de bezuinigingen zo vaag worden geformuleerd worden dat het bijna zeker is dat ze nooit zullen verschijnen. De enige bezuinigingen die echt duidelijk zijn omschreven vallen onder defensie, één van de weinige posten waar de rek helemaal uit is en waar gezien de drie actieve militaire interventies (Irak, Afghanistan en Libië) verder bezuinigingen onverantwoord zijn.

Maar niet alle conservatieven zijn mordicus tegen het plan van de Bende van Zes. Larry Kudlow, presentator op het zakenkanaal CNBC en tevens redacteur bij National Review, heeft zojuist een artikel geplaatst, waarin hij juist erg positief is over het plan van de Bende van Zes. Daarmee is hij totnogtoe een eenling bij National Review. Er zitten veel vraagtekens en slechte kanten aan het plan, vindt hij, maar de kern is wel een enorme versimpeling van het belastingstelsel. Dat, stelt hij, is wellicht doorslaggevend en daarom verdient het plan tenminste het voordeel van de twijfel, zo Kudlow. Afgaande op de reacties op zijn artikel zijn de lezers van National Review niet onder de indruk van Kudlows argumenten.

Ook de redactie van de zakenkrant Wall Street Journal vindt dat men het plan niet zomaar moet wegwuiven. Volgens de redacteuren wordt enkele belangrijke ontwikkelingen een duidelijk halt toegeroepen en mag men de bezuinigingen die al per meteen worden voorgesteld zeker ook niet al te makkelijk versmaden. Dat de drie Democraten in de groep impliciet toegeven dat ook Obamacare zal moeten worden herzien en dat de belastingtarieven naar beneden moeten i.p.v. naar boven vindt de krant een enorm positieve ontwikkeling.

Conservatieven verwerpen Republikeins plan van "Bende van Zes"

Conservatieven en Republikeinen zitten met de handen in het haar. Het is absoluut noodzakelijk, zowel voor de financiële stabiliteit van het land als voor de eigen merknaam, dat Republikeinen in het Congres nog deze week met een werkbare oplossing voor de schuldencrisis. Van de president en zijn partij hoeft men niets meer te verwachten; elk voorstel dat uit die hoek kwam is een cynische poging om de huidige onhoudbare situatie zo lang mogelijk op te rekken. De president heeft totnogtoe helemaal niets voorgesteld en zich beperkt tot het bekritiseren van de verschillende voorstellen van anderen, voornamelijk Republikeinen, maar ook heeft Obama de conclusies van de onpartijdige Simpson-Bowles commissie volledig in de wind geslagen, terwijl hij die commissie zelf in het leven had geroepen. Kort gezegd, door de Democraten wordt er niet serieus onderhandeld.

In de tussentijd zijn er al een flink aantal Republikeinse voorstellen gekomen, waar de meeste partijgenoten niet blij mee zijn. Daaronder het vermaledijde McConnell-plan, dat volgens critici neerkomt op een volledige overgave aan Obama en kompanen. Maar gezien het uitblijven van serieuze alternatieven vinden steeds meer critici dat dat plan van McConnell wellicht de enige uitweg uit een mogelijk catastrofale situatie is, nl. als er op 2 augustus geen plan op tafel ligt om een kastekort te omzeilen.

Ook het laatste plan, het plan van de "Bende van Zes" dat gisteren met veel tam-tam werd gepresenteerd, wordt door velen aan de rechtervleugel van het politieke spectrum als volledige uitverkoop van de Republikeinse merknaam verworpen. Sterker nog, de analyse van James Capretta, toont aan dat het plan, ondanks het feit dat de doorgaans op fiscaal gebied betrouwbare Senator Tom Coburn als zesde persoon gisteren op het laatste moment ook zijn steun aan het plan gaf, een stuk slechter is dan het McConnell-plan. Het conservatieve tijdschrift National Review plaatste in de eerste 24 uur na bekendmaking van het plan (volgens de laatste telling) maar liefst zeven artikelen waarin het plan door verscheidene knappe koppen vernietigend wordt besproken.

Volgens de critici laten de Republikeinen veel te veel kansen schieten om het initiatief te nemen en de oplossing richting een lange-termijn hervorming te sturen. In plaats daarvan loopt de situatie nu uit op een crisisoplossing waarin de Democraten de termijnen dicteren: voornamelijk belastingverhogingen op de korte termijn (fnuikend voor de zwakke Amerikaanse economie) en opgevuld met hete lucht in de vorm van ongedefinieerde bezuinigingen op de lange termijn. Bij nadere beschouwing zal de hete lucht er zo uitlopen. Zulke "oplossingen" zijn de naam niet waardig en geven Obama alleen maar politiek voordeel en een oprekking van de kredietlimiet zonder echte hervormingen. Niet doen.

Het is echt aan de Republikeinen en de tijd begint weg te tikken.

Flinke scheuren in Pawlentys campagne

Het moment van de waarheid breekt aan voor Tim Pawlenty. Na slappe resultaten in de peilingen en een waardeloos optreden tijdens het tweede kandidatendebat moet de voormalige gouverneur nu heel snel zijn veelbelovende kandidatuur waarmaken. Als hij dat voor september niet doet, is het gedaan met zijn campagne. Helaas, er is deze week niets dan slechts nieuws voor hem te melden, en het lijkt erop alsof Pawlentys campagne het niet eens haalt tot september.

Zwakke peilingen, weinig geld
Ten eerste is er vooralsnog geen verbetering te zien in de peilingen. Sterker nog, in de meest recente peilingen (zie de samenvattingen bij RealClearPolitics) zakt Pawlenty nog verder weg, zeker nadat mede-Minnesotane Michele Bachmann haar kandidatuur heeft bekendgemaakt. Zonder weinig problemen heeft Bachmann haar rivaal voorbijgestreefd. De peiling van de conservatieve nieuwszender Fox News tekende het somberste beeld voor Pawlenty tot dusver: slechts 3% van de Republikeinse kiezers staat achter hem (en voor slechts 2% is hij de tweede keuze). Romney blijft topkeuze (18%) en Rick Perry staat opeens op nummer 2 (13%), terwijl Michele Bachmann met 11% een goede derde maakt. Bovendien is ze de tweede keuze van 17% van de Republikeinse kiezers.

Vandaag maakten de verschillende kandidaten bekend hoeveel geld ze hebben opgehaald tijdens het tweede kwartaal van het financiële jaar. Pawlenty haalde een schamele $4,2 miljoen op. Dat valt volledig in het niet bij de meer dan $20 miljoen die Mitt Romney deze week waarschijnlijk op tafel gaat leggen.

Rol in de regeringcrisis in Minnesota
Daarnaast is Pawlenty ook in een tamelijk twijfelachtig licht komen te staan door de regeringscrisis in zijn thuisstaat Minnesota. De Democratische gouverneur Dayton en de Republikeinse leiders in het staatsparlement konden het na maanden onderhandelen deze week niet eens worden over een begroting voor de staat. Klokslag 12 uur op 1 juli kwam de regering daardoor zonder geld te zitten en werd al het niet-essentiële personeel per direct met onbetaald verlof gestuurd; ook vrijwel alle subsidies en wegwerkzaamheden werden gestopt en alle staatsparken, de dierentuin en de meeste regeringskantoren zijn gesloten.

Patrick O'Connor en Neil King van de Wall Street Journal beschrijven dat deze problemen door Democraten en zelfs enkele Republikeinen op het bordje van de voormalige gouverneur Pawlenty worden geschoven. Externe kredietbureau's waarschuwen Minnesota al meer dan een jaar dat men in de staat te vaak boekhoudkundige trucjes toepast om begrotingsproblemen op de lange baan te schuiven. Om die reden zegt één van Pawlentys voorgangers, Arne Carlson (voormalig Republikein, tegenwoordig een Democraat), dat de huidige crisis in Minnesota "volledig de erfenis van Pawlentys ambtstermijn" is. "Deze gouverneur en dit parlement hebben dit probleem niet veroorzaakt. Ze hebben het geërfd."

Pawlenty spreekt deze analyse steevast tegen. Volgens Pawlenty bestaat er alleen een begrotingstekort op papier, uitgaande van een fictieve toename van de overheidsuitgaven die onder zijn bestuur sowieso nooit zouden hebben plaatsgevonden. Maar dat antwoord overtuigd velen niet geheel. Ondanks Daytons imago als een ultralinkse ideoloog hebben de gouverneur en zijn Republikeinse tegenstanders over het meerendeel van de begroting een overeenkomst kunnen sluiten, en Dayton heeft ook de meeste bezuinigingen die Pawlenty zou hebben doorgevoerd geaccepteerd.

Er lijkt dus wel degelijk een reëel probleem in de staatsfinanciën van Minnesota te zijn en Pawlenty komt niet geheel af van de wolk van verdenking die nu over zijn ambtstermijn in Minnesota hangt. Toch is daarmee de kandidatuur van Pawlenty niet zomaar ten einde, zo schrijft Chris Cilizza van de Washington Post. De schuldvraag hangt nogal af van de interpretatie van een heleboel feiten en het is helemaal niet duidelijk of het de Democraten of zijn Republikeinse rivalen zal lukken om Pawlenty ook aan de kiezer als onverantwoordelijke gouverneur af te schilderen. Gezien het gebrek aan media-aandacht voor zijn kandidatuur kan de extra belangstelling hem zelfs een duw in de rug geven, zolang kiezers maar de indruk krijgen dat Pawlenty oneerlijk beschuldigd wordt. Wat dat betreft blijft Pawlenty de juiste toon slaan door zich krachtig te verweren tegen specifieke beschuldigingen.

Visie voor Amerika in de wereld
Om de aandacht weer eens een beetje op zichzelf te sturen en wat presidentiëler over te komen, organiseerde Pawlenty aan het begin van de week een toespraak over een heel ander onderwerp: zijn visie op Amerika's buitenlandbeleid. Het is duidelijk dat Pawlentys team een les heeft geleerd van Sarah Palin, die in 2008 duidelijk geen kaas had gegeten van wat er buiten haar thuisstaat gebeurde.

Maar niet iedereen is erg onder de indruk van Pawlentys toespraak. Nicole Glass van Frum Forum schrijft zeer kritisch over Pawlentys doelstellingen. De conclusie is dat Pawlentys buitenlandbeleid vooral een samenraapsel van retorische standpunten is, maar gespeend van economisch realisme. Volgens Andrew Fieldhouse, een econoom bij het linkse Economic Policy Institute, kan Pawlentys economische beleid niet worden gekoppeld aan zijn tamelijk brede buitenlandvisie. Als Pawlenty vasthoudt aan zijn belofte een grondwetsamendement te steunen dat een sluitende begroting verplicht maakt, hakt hij $7,5 biljoen aan belastinginkomsten af, meent Fieldhouse, omdat dat amendement de federale begroting beperkt tot maximaal 18% van het BNP; de huidige begroting is ongeveer 24% van het BNP. In feite is er geen geld voor een beleid dat staat voor een krachtige militaire rol voor de VS en daarom is Pawlentys toespraak naïef en onverantwoordelijk.

Onvree leeft niet alleen onder linkse opponenten, ook binnen de conservatieve beweging is men niet allemaal even blij met Pawlentys toespraak. Andrew McCarthy van het conservatieve blad National Review ziet de toespraak zelfs als de laatste nagel in de doodskist van Pawlentys kandidatuur. In een vernietigend artikel sabelt hij Pawlentys toespraak neer als roekeloze struisvogelpolitiek, waarin alle fouten van het beleid van George W. Bush gecombineerd worden met de onkunde van de halfzachte vleugel van de Republikeinse Partij van senatoren John McCain en Lindsey Graham.

McCarthy is vooral ontevreden dat Pawlentys niet onderkent dat het principe achter de Bush-doctrine en het interventionistische beleid in het Midden Oosten hebben gefaald. De rol van de islam in Iraq, Iran en Afghanistan wordt door Team Pawlenty niet begrepen en het beleid dat de kandidaat voorstaat blijft dezelfde democratische wensdromen pushen, hetgeen alleen maar kan leiden tot verdere nutteloze en dure avonturen in het buitenland. Je hoeft geen "isolationist" zoals Ron Paul te zijn om het huidige militaire optreden van de VS in Libië of de strategie in Afghanistan af te keuren, zo meent McCarthy. Een echte leider accepteert dat islam een rol speelt in het Midden Oosten, zonder de islam als een positieve factor te proberen gebruiken. Een echte leider, zo zegt McCarthy, is niet bang militair in te grijpen, maar dan alleen als dat Amerika's directe belangen dient. Daar hoort het voeren van een beleid dat Islamisten aan de macht helpt niet bij.

Het tij keert
Vorige week nog vond ik dat Pawlenty een reële kans had om zich deze zomer naar de top te werken, als hij maar flink aan de geldboom zou schudden. Deze week lijkt zijn kandidatuur ras af te glijden naar het niveau van Newt Gingrich: volkomen ongeloofwaardig. Als Pawlenty deze maand niet meer geld bijeen kan sprokkelen en een duidelijkere en geloofwaardigere boodschap op eender welk thema de media in kan werken is het met Pawlenty gedaan. Natuurlijk is het waar dat de kandidatuur van Michele Bachmann hem ook in de weg is gaan zitten, want zij put steun uit hetzelfde thuiskamp als Pawlenty. (Nog steeds schat ik Bachmanns kansen om de nominatie te behalen niet hoog in, omdat ze teveel negatieve reacties van Democraten en zwevende kiezers trekt en daarom voor de partij onaantrekkelijk is.) Maar dat zijn kandidatuur zo zwakjes overkomt heeft Pawlenty volledig aan zichzelf te danken.