Wisconsin waarschuwing voor Obama

Dit artikel is op 7 juni in het Nederlands Dagblad gepubliceerd.
De mislukte poging deze week door Democraten en vakbonden om de Republikeinse gouverneur van Wisconsin, Scott Walker, door de kiezers vroegtijdig uit zijn ambt te laten zetten was een overbodige geldverspilling-en symbolisch voor de nationale politiek in de VS.

Begin vorig jaar protesteerden in Madison (Wisconsin) duizenden mensen tegen het beleid van de Republikeinse meerderheid in het staatsparlement en de Republikeinse gouverneur Scott Walker. Vakbonden voor overheidspersoneel waren woedend over de hervormingen die hun macht bij cao-onderhandelingen inperkten en een einde maakten aan verplicht vakbondslidmaatschap voor overheidspersoneel.

Briesend dat Walker over de ruggen van gewone arbeiders de staat uit een financieel dal wilde trekken, besloten de vakbonden een zogenaamde ‘herroepingsverkiezing’ aan te vragen om Walker door de kiezers uit zijn ambt te laten zetten, iets dat maar twee keer eerder in de geschiedenis van de VS is voorgekomen. Ook enkele staatssenatoren en een rechter werden eerder al, grotendeels zonder succes, aan zoiets onderworpen.

Na aanvankelijk veel enthousiasme voor een electoraal ontslag voor Walker – de vakbonden en de Democratische Partij verzamelden met gemak het benodigde aantal handtekening om de verkiezingen af te dwingen – was de fut er snel uit. Niemand sprak nog over de rechten van de vakbonden, zelfs niet de Democratische tegenkandidaat voor het gouverneursschap, burgemeester Tom Barrett van Milwaukee.

In plaats daarvan schermde Barrett vooral met vage corruptieaantijgingen tegen voormalige medewerkers van de gouverneur. De nederlaag van Barrett afgelopen dinsdag was, gezien zijn achterstand in de peilingen, geen verrassing.

Dat de vakbonden hun verontwaardiging over de Republikeinse politiek niet in electoraal succes hebben kunnen omzetten, komt vooral doordat hun woede een volkomen transparante huichelarij was. Amerikaanse vakbonden doen graag alsof ze de belangenbehartigers van de gewone man zijn, maar in werkelijkheid zijn vakbonden, en met name die voor overheidspersoneel, uitgegroeid tot machtige politieke organisaties, die met de top van de Democratische Partij zijn verweven.

De riante salarissen, vorstelijke pensioenregelingen en goedkope (en soms zelfs premievrije) ziektekostenpolissen die de vakbonden hebben afgedwongen, zijn in wezen afgekocht door het financieren van Democratische verkiezingscampagnes.

Dat de steun voor de vakbonden niet zo groot is als de Democraten en hun supporters wilden doen geloven, bleek niet alleen uit de verkiezingsuitslag van deze week. Sinds het lidmaatschap in januari 2011 vrijwillig werd, daalde het aantal leden fors. Sommige bonden verloren in een jaar de helft van hun leden. Het toonde eens te meer aan dat veel burgers in Wisconsin de bonden niet zo zien zitten. Maar vooral het succes van Walkers beleid (een begrotingstekort van 3,5 miljard dollar is nu een overschot van enkele miljoenen, zonder belastingverhoging of korting op sociale zorg) verklaart waarom veel kiezers de vakbonden in deze peperdure speciale verkiezingen niet wilden volgen.

Door de luidruchtige media-tamtam die de vakbonden in Wisconsin ontketenden, zijn de lampen nu opeens gericht op de buitenproportionele voordelen die zij op kosten van de belastingbetaler genieten – en dat in een periode van economische crisis. En dat probleem is niet alleen tot Wisconsin beperkt. Ook in New Jersey, Louisiana en Indiana hebben Republikeinse gouverneurs de onverantwoorde claims van vakbonden flink ingeperkt, ten voordele van de burger.

Californië is intussen het schoolvoorbeeld van een staat waar de ongebroken macht van overheidsvakbonden en hun Democratische kompanen de economie de afgrond in drijft.

Als gevolg van deze situatie is Wisconsin, sinds decennia een Democratisch bolwerk, wellicht in het geding voor de presidentsverkiezingen. Ondanks verwoede pogingen van Obama en zijn partij om zich de laatste maanden van de ‘herroepingsverkiezing’te distantiëren, staat Wisconsin symbool voor de nationale politiek. Obama en zijn partij staan voor een forse uitbreiding van de verzorgingsstaat, en daarmee voor een verdere uitbouw van het logge ambtenarenapparaat en de regeltjesjungle die nu al voor zo veel verkwisting en misbruik door machtige belangengroepen zorgen.

Gek genoeg wordt door het hoge spel van de vakbonden in Wisconsin langzamerhand duidelijk dat de Republikeinen, met name in de afzonderlijke staten, wel degelijk een samenhangende economische en politieke visie hebben. In november kan Mitt Romney van de positieve voorbeelden uit Wisconsin, Louisiana en elders profiteren.