woensdag 2 oktober 2013

Politieke crisis in VS symptoom van groeiende ideologische oorlog

Alle nationale parken en andere federale instanties, zoals het Lincoln Memorial in Washington DC, zijn voor het publiek gesloten gedurende de sluiting van de federale overheid. (Foto: Scott Kirkwood/NPCA, CC)
Tijdens de debatten in het Amerikaanse Congres over het schuldenplafond en een tijdelijke begroting voor de federale overheid weken beide partijen geen duimbreed. Republikeins senator Ted Cruz protesteerde zelfs met een spreekmarathon van 21 uur tegen pogingen om in de precaire financiële situatie geld aan het haperende Obamacare toe te kennen.

Uit de commentaren van binnen- en buitenlandse media spreekt duidelijk dat er geen enkel begrip is voor een dergelijk harde inzet. Er wordt vooral geopperd dat de twee partijen hun verstand hebben verloren en dat men door kortzichtigheid het land en de eigen politieke positie zou vernietigen.

Ik deel de verontwaardiging, maar vrees dat de hoop op een terugkeer van de Amerikaanse politiek naar een soort politiek volgens het poldermodel misplaatst is. Uit die hoop spreekt een onderschatting van de diepte en de ernst van het politieke conflict in de VS. De samenloop van een aantal factoren drijft de twee partijen juist verder de loopgraven in.

Bij elke analyse van de Amerikaanse politiek valt mij op dat er in de media weinig begrip voor en interesse in de ideologische drijfveren van de Republikeinen is. Regelmatig wordt gemopperd dat de partij steeds rechtser, extremer of onredelijker wordt en daarmee de normale democratische processen saboteert. Dat is een erg oppervlakkige constatering.

Het is m.i. een terechte conclusie dat de Republikeinse partij ideologischer is geworden. De afwending van de gangbare compromissen in Washington komt echter ook voort uit de groeiende erkenning onder Republikeinen dat die gangbare praktijken steeds dieper doordrenkt raakten van de politieke corruptie. Op kosten van de belastingbetaler hebben politici van beide partijen zich decennia lang aan geld en macht verrijkt. Tijdens de afgelopen paar verkiezingen hebben Republikeinen zich ontdaan van flink wat politici die in veler ogen hun ziel aan de duivel hadden verkocht. De partij heeft onder president Bush ook een einde gemaakt aan de onderhandse koehandel over aanbesteding van lievelingsprojecten van individuele Congresleden.

Voor een belangrijk deel gaat het huidige conflict tussen Republikeinen en Democraten over dit probleem. Dat de senator Cruz de afgelopen week Obamacare inzet maakte van een hoog spel over financiën kan alleen worden begrepen als men inziet dat de ziektekostenwet Obamacare de belichaming en het toppunt van die oude praktijken is. De wet is een gigantisch veelkoppig monster dat bol staat van de corrupte deals en onwerkbare regelgeving. Republikeinen vrezen dat de wet, die op 1 januari van kracht moet worden en zonder enige Republikeinse inbreng of stem is goedgekeurd, het gezondheidssysteem van Amerika opblaast en het land in een hernieuwde economische crisis stort. Rapporten van talloze instanties wijzen op grove tekortkomingen die uitnodigen tot grootschalige fraude. Ook worden er nu al premiestijgingen variërend van 15 tot 500 procent voor consumenten bekendgemaakt, als direct gevolg van slecht doordachte wensen en eisen in Obamacare.

Ook de Democraten hebben zich ideologisch ingegraven. Als eerste echte sociaal-democratische president is president Obama er om ideologische reden van overtuigd dat een uitbreiding van de sociale welzijnsprogramma’s naar Europees model een morele verplichting is. Daarvoor is hij bereid een zeer hoge economische prijs te betalen en daarom biedt hij koppig tegenstand aan de oppositie die zijn program te duur vindt.

In een dergelijk ideologisch gechargeerd klimaat ligt een oplossing niet voor de hand. Op de korte termijn lijken wijzere koppen onder de Republikeinen een confrontatie te kunnen voorkomen, met name omdat men met Congresverkiezingen in 2014 een imagoverlies onder veel zwevende kiezers vreest. Maar op de lange termijn zal dit conflict zich enkel verscherpen, omdat het ten diepste gaat over onverenigbare visies van staatsinrichting, financiële haalbaarheid en sociaal welzijn.

maandag 1 juli 2013

Godsdienstvrijheid VS onder druk na uitspraak hof

Een versie van dit artikel is op 8 juli in het Nederlands Dagblad verschenen.

Sinds het aantreden van president Obama wordt er vanwege de overheid een steeds stricter secularistische houding zichtbaar. Christenen zien in recente ontwikkelingen het begin van een anti-christelijke staat.

Voorstanders van het homohuwelijk demonstreren voor het gebouw van het Amerikaanse Hooggerechtshof op 27 maart 2013 toen het hof de zaak behandelde. (Foto: Victoria Pickering; CC)




De uitspraak van het Hooggerechtshof in de zaak Windsor over de zog. DOMA-wet (Defense of Marriage Act) op 26 juni jl. baart christenen veel zorgen. Een belangrijk onderdeel van de wet, die voor federale doeleinden, zoals het toekennen van belastingvoordeel aan gehuwde partners, het homohuwelijk niet erkent, is volgens opperrechter Kennedy inherent discriminerend.

‘Vijanden van de mensheid’

Zijn collega-rechter, de conservatieve Antonin Scalia, erkende de gevaren van Kennedys argumentatie. Hij schreef een briesend minderheidsoordeel, waarin hij zich beklaagt over Kennedys hypocriete bewering dat het oordeel in de zaak Windsor geen effect heeft op het zelfbeschikkingsrecht van de individuele staten. De uitspraak is volgens hem een perfect juridisch handvat voor activisten om wetten in staten die het homohuwelijk verbieden ook daar ongrondwettig te laten verklaren. Lang hoefde Amerika niet te wachten. In Michigan gebruikte een rechter de uitspraak in Windsor al de dag erna om een beperking op ziektekostendekking voor homopartners ongrondwettig te verklaren.

Maar het is Kennedys harde woordkeuze waar Scalia met name over valt: tegenstanders van het homohuwelijk zijn in Kennedys redenering “vijanden van de menselijke waardigheid”, en zelfs hostes humani generis (“vijanden van de mensheid”), zo vat Scalia het oordeel van Kennedy samen.

Secularisering

Dit is slechts één van de meest in het oog springende voorbeelden van een secularisering van de Amerikaanse staat, die onder de huidige president zichtbaar versneld is. Daarbij wordt de vrijheid op godsdienst steeds vaker en botter met voeten getreden. Zo dwingt Obamacare (de gezondheidswet) christelijke werkgevers om anticonceptie en de ‘morning-after pill’ volledig te vergoeden, iets waar met name (maar niet uitsluitend) rooms-katholieke werkgevers – grondwettelijk beschermde – religieuze bezwaren tegen hebben.

In hun laatste nummer bericht het christelijke blad World Magazine dat de Amerikaanse strijdkrachten de laatste jaren systematisch worden gezuiverd van cultureel christelijke uitingen, zoals posters met kruizen of bijbels op bureau’s van officiers. Aalmoezeniers krijgen ook vaker te horen dat ze niet mogen evangeliseren, en tijdens een trainingsseminar worden evangelische christenen en rooms-katholieken naast Al Qaeda in een rijtje extremistische groepen geplaatst.

Hoewel Amerika verhoudingsgewijs nog steeds erg religieus is, kennen atheïstische activisten steeds beter de weg in de wandelgangen van het staatsapparaat. Ze vinden onder hoge ambtenaren, ministers en rechters vaak medestanders voor hun verlangen naar een van religie gezuiverd openbaar leven. Een grote rol daarbij speelt een wijdverbreide misvatting – gecreëerd door een invloedrijke, maar dubieuze uitspraak van het Hooggerechtshof in de zaak Everson uit 1947 – dat de Grondwet een stricte scheiding van kerk en staat eist.

Desinteresse

Pogingen van stricte secularisten om hun zin door te drijven, zeker via juridische weg, zijn niet nieuw. Wat wel nieuwe zorgen baart is de onmiskenbare desinteresse voor het verdedigen van godsdienstvrijheid onder Democraten. De regering Obama weigerde de DOMA-wet voor de rechtbank te verdedigen, en een zaak over een anti-homohuwelijkwet uit Californië werd door het Hooggerechtshof onontvankelijk verklaard, met name omdat de gouverneur (Democraat Jerry Brown) eveneens weigerde de wet te verdedigen.

Christenen vrezen dat het niet zal blijven bij een landelijke invoering van het homohuwelijk,  waarschijnlijk als gevolg van een gerechtelijke uitspraak van het Hooggerechtshof over enkele jaren. Marvin Olasky, redacteur van World Magazine, merkte op dat het onder die nieuwe maatschappelijke standaard gewoon zal worden gevonden dat christelijke instellingen (incl. universiteiten en hogescholen), die geen homohuwelijk erkennen, geen federale subsidies zullen mogen ontvangen, geen belastingvoordeel krijgen en dat dominees slechts nog op straffe van boetes en gevangenisstraf tegen homoseksualiteit kunnen preken.

Dat klinkt gechargeerd, maar gezien de harde woorden woorden in Kennedys DOMA-oordeel, waarin tegenstanders van het homohuwelijk nu al morele monsters worden genoemd, is die toekomst al erg dichtbij.

maandag 24 juni 2013

Leeslijst

Hier is weer een lijstje met leeslinkjes.

A Pro-Abortion Reversal of Roe?

Wesley J. Smith (FirstThings.com) - 14 juni 2013
Smith presenteert een volledig nieuw scenario in de strijd rond het recht op abortus. De wet in de VS wordt bepaald door een uitspraak van het Hooggerechtshof uit 1973, de zaak Roe v. Wade. Gezien vanuit het pro-life-perspectief lijkt de strijd te gaan om het langzaam ongedaan maken van stukjes van die uitspraak en zo het recht op abortus te beperken en dus de rechten van ongeborenen te vergroten. Smith ziet echter de mogelijkheid dat progressieve rechters binnen korte tijd het recht op abortus verbinden aan het gelijkheidsbeginsel van  man en vrouw en zodoende abortus tot onaantastbaar grondrecht verklaren.

Rand Paul's 'Here's to Crime Act'

Andrew McCarthy (NationalReview.com) - 12 juni 2013
Voormalig federaal aanklager McCarthy heeft zware kritiek op de juridische analfabetie van een wetsvoorstel van Republikeins senator Rand Paul (Kentucky), tegen het verzamelen van telefoon-metadata door de federale overheid. Volgens McCarthy heeft Paul van de Amerikaanse grondwet blijkbaar weinig begrepen. Interessant artikel als voorbeeld van interne kritiek bij conservatieve politici.

Rise in Illegal Crossings Roils Immigration Debate

Byron York (WashingtonExaminer.com) - 17 juni 2013
Tijdens een verhitte discussie liet Senator Charles (Chuck) Schumer (D-NY) zich per ongeluk ontvallen dat de Amerikaans-Mexicaanse grens nog steeds zo lek als een mandje is. En dat terwijl de voorvechter van de nieuwe immigratiewet officieel nog steeds beweert dat er tegenwoordig nog maar weinig immigranten illegaal de grens oversteken.

Gohmert, Others May Block All Immigration Bills in Judiciary Committee

Jonathan Strong (NationalReview.com) - 18 juni 2013
Nu de Senaat op het punt staat het wetsvoorstel voor immigratiehervorming goed te keuren, schrijft Jonathan Strong dat een groeiend aantal Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden alle wetsvoorstellen over immigratiehervorming in het Huis zullen blokkeren, om te voorkomen dat Democraten later tijdens het zog. 'reconciliation'-proces alle Republikeinse elementen uit de wet zullen schrappen. Dan maar liever helemaal niets, roepen de Republikeinen.

The Lesson of Kermit Gosnell

John McCormack (TheWeeklyStandard.com) - 18 juni 2013
Het abortusproces van de eeuw heeft de gemoederen in Amerika flink doen oplaaien. Tijdens de rechtszaak tegen Dr. Kermit Gosnell kwam naar buiten hoe hij foetussen die al lang levensvatbaar waren na mislukte abortussen stelselmatig vermoordde. McCormack waarschuwt dat men zichzelf voor de gek houdt door te denken dat Gosnell een uitzondering is in de donkere wereld van de abortusindustrie.

Same-Sex Marriage and Religious Freedom, Fundamentally At Odds

Matthew J. Franck (Public Discourse) - 18 juni 2013
In dit artikel laat Matthew Franck zien dat er met de invoering van het homohuwelijk in de VS op den duur geen ruimte zal blijven bestaan voor vrijheid van godsdienst en dat bedrijven, privépersonen en organisaties hun bezwaren tegen homoseksualiteit en het homohuwelijk zullen moeten opgeven. De recente wetsverandering in Nederland waar gewetensbezwaren voor ambtenaren tegen het homohuwelijk niet langer erkend worden is een teken voor Amerika dat rap in dezelfde richting gaat, en verder.

Marco Rubio, We Hardly Knew Ye

Jonathan Strong (NationalReview.com) - 24 juni 2013
Strong laat zien dat Republikeins senator Marco Rubio (Florida) met zijn werk voor immigratiehervorming zijn principes verloochent.

Immigration-Reform Scare Tactics

John Fund (NationalReview.com) - 24 juni 2013
Democraten en andere voorstanders van legalisering van de 11 miljoen illegale immigranten in de VS gebruiken ook heel ordinaire bangmakerijen om Republikeinen te dwingen tegen hun principes te stemmen: een stem tegen immigratiehervorming zal leiden tot de dood van de Republikeinse partij. Fund gelooft er niets van.

Repeating Mistakes, Ignoring Solutions

Anthony Amore (Huffington Post) - 24 juni 2013
Wie niet echt iets aan versterkte grenscontrole (waaronder het bouwen van een hek) doet, dweilt met de kraan open. Amore argumenteert tegen het huidige wetsvoorstel voor immigratiehervorming omdat men te weinig aan een betere grens doet.

zondag 16 juni 2013

Leeslijst

Hier is weer een lijstje met leeslinkjes. Dit heeft Americanicum onlangs gelezen en is het lezen waard:

Snowden Is Not MLK

Daniel Foster (NationalReview.com) - 13 juni 2013
Foster vat de discussie samen over de vraag of Edward Snowden, die het geheime NSA-programma naar de pers lekte, nu eigenlijk een held of een crimineel is. Foster verwerpt de voorstelling dat Snowden als klokkenluider en daarmee als held kan worden gezien, aangezien hij op geen enkele wijze heeft geprobeerd intern de problemen die hij zag aan te kaarten. In plaats daarvan heeft eigen rechter gespeeld en heeft hij meteen gevoelige informatie doorgespeeld aan de pers. En daarmee heeft hij niet alleen de wet, maar ook alle bestaande spelregels over burgerlijke ongehoorzaamheid overtreden.

Not 'Decimated': FBI Director Calls Al Qaeda 'Top Terrorist Threat to the Nation'

Jeryl Bier (WeeklyStandard.com) - 13 juni 2013
Bier merkt op dat FBI-directeur Robert Mueller de berichtgeving vanuit het Witte Huis over de  de strijd tegen het internationale terrorisme volledig tegenspreekt. In zijn verklaring tijdens een zitting van een Congres-commissie zei Mueller dat Al Qaeda wel degelijk een machtige terroristische organisatie blijft en "het belangrijkste gevaar voor de natie" is.

Too Taxing? Big Three Networks Abandon IRS Scandal

Geoffrey Dickens (MediaResearchCenter.com) - 13 juni 2013
Het viel de conservatieve media-waakhond Media Research Center op dat de drie tv-zenders ABC, NBC en CBS (de 'drie grote' commerciële zenders die via de ether te ontvangen zijn) nog geen 5 weken na het bekendworden van het grote schandaal bij de Belastingdienst (IRS) geen interesse meer hebben. Hoewel ze in de eerste week gezamenlijk maar liefst 52 aparte nieuwsitems aan de intimidatie van conservatieve, Republikeinse en pro-lifegroepen door de IRS wijdden, was er vorige week nog maar 1 verhaaltje. Voor de media is het schandaal over. Maar het parlementaire onderzoek loopt nog en de resultaten van dat onderzoek kunnen vergaande gevolgen voor Amerika hebben. Waarom loopt de pers nu al weg?

Why the IRS IG Stopped with an Audit

Gerald Walpin (NationalReview.com) - 14 juni 2013
Er zijn nog steeds veel vragen over het Belastingdienstschandaal in de VS. Walpin schrijft dat het eigenlijk erg raar is dat J. Russel George, de inspecteur-generaal van de Belastingdienst (IRS) enkel een zogenaamde "audit" heeft gedaan, hetgeen nauwelijks meer is dan een oriënterend vooronderzoek. Aangezien dat vooronderzoek zoveel verontrustende dingen opleverde, had hij gelijk moeten doorgaan met een officiëel onderzoek. Dat hij dat niet heeft gedaan heeft volgens Walpin één zeer voor de hand liggende reden: hij was bang door een misnoegde president aan de straat te worden gezet.

Washington Post Fact-Checker Retracts 'Pinocchios' for Trent Franks

John McCormack (WeeklyStandard.com) - 15 juni 2013
De linkse krant Washington Post heeft één van de meest geciteerde "fact checkers", een soort openbare ombudsman (Glenn Kessler) die de uitspraken van politici op waarheid controleert. McCormack toont (voor de zoveelste keer) aan dat de conclusies waar Kessler en eendere organisaties toe komen vaak weinig met de werkelijkheid te maken hebben, maar veel meer met de subjectieve oordelen van de feiten-checkers zelf. In dit voorbeeld moest Kessler zijn oordeel intrekken toen lezers hem erop attent maakten dat zijn vernietigende oordeel (4 pinokkio's) voor een vermeende leugen van Republikein Trent Franks over de relatie tussen verkrachting en abortus volledig berustte op een misinterpretatie (door Kessler) van de woorden van Franks. McCormack beschuldigt Kessler van erg slordig werk. 

zaterdag 8 juni 2013

Steeds meer verdeeldheid over immigratiehervorming

Senator Marco Rubio, één van de mede-indieners
 van het immigratiewetsvoorstel, tijdens  een toespraak maart 2013.
(foto  Sarah Elliot - CC)
Er begint steeds meer onenigheid te ontstaan over het wetsvoorstel om Amerika's immigratiesysteem te hervormen. Sinds begin van dit jaar is een comité van acht senatoren, waaronder vier Republikeinen en vier Democraten, bezig om een plan uit te werken dat een oplossing moet vinden voor de falende handhaving van de huidige immigratiewet. Met name de aanwezigheid van tussen de 11 en 16 miljoen illegale, hoofdzakelijk Mexicaanse immigranten in de VS is een steeds groter wordend maatschappelijk probleem.

Immigratiehervorming is al jaren een heikel thema in de VS. Republikeinen en Democraten zijn sterk verdeeld over de richting waarin hervormingsvoorstellen moeten gaan, ook omdat de twee partijen het probleem op verschillende manieren bezien. Voor Democraten is de aanwezigheid van een gigantische illegale onderklasse in de samenleving met name een humanitair probleem, zodat hun hervormingsvoorstellen er vooral op gericht zijn om de situatie voor de illegale immigranten te verbeteren: verwerven van legale status en daarmee toegang tot de legale arbeidsmarkt, zodat zij beter in hun eigen onderhouden kunnen voorzien. Republikeinen hechten een grotere waarde dan Democraten aan hervormingen die de onderliggende structurele problemen oplossen, zodat illegale immigratie op de lange termijn kan worden teruggedrongen en zo de humanitaire bijgevolgen kunnen worden voorkomen.

Het principeakkoord dat onder leiding van de jonge Republikeinse senator Marco Rubio en de Democratische veteraan Charles (Chuck) Schumer werd gesloten was veelbelovend, omdat het aan wensen van beide partijen leek te voldoen.  Het principeakkoord streefde naar een legale status voor illegale immigranten die aan een aantal strenge voorwaarden voldoen, gekoppeld aan een verbeterd volgsysteem voor legale visa-houders en een versteviging van de fysieke grens met Mexico, twee elementen die de constante toestroom van illegale immigranten moeten indammen.

Republikeinen eisen terecht dat die structurele factoren onderdeel zijn van het uiteindelijke totaalpakket, gezien de voorgeschiedenis van Amerikaanse immigratiewetgeving. Een dergelijke hervorming van de immigratiewetten werd ook al in de jaren tachtig onder Ronald Reagan uitgevoerd. Die hervorming is uitgelopen op een grootschalige amnestie voor illegale immigranten, maar zonder dat de grenzen effectief beter beschermd werden tegen de komst van weer een nieuwe golf van illegale grensoverschrijders. Pogingen om langs dezelfde weg het immigratiesysteem nog eens te hervormen liepen in 2007 spaak door het heftige verzet van een groep Republikeinen die vreesden dat het weer zou uitdraaien op niets meer dan het weggeven van Amerikaanse paspoorten.

Opnieuw beginnen er vragen te rijzen onder Republikeinen over de praktische invulling van het principeakkoord. Hoe meer er bekend wordt over de specifieke wetsteksten die momenteel in het comité worden geschreven, des te meer verzet rijst er onder Republikeinen. Zij zijn bang dat partijgenoot Rubio, die als zoon van Cubaanse immigranten een geloofwaardige Republikeinse stem in de overwegend Democratische Latino-gemeenschap is, zijn ziel aan de machtige Schumer aan het verkopen is. In het bijzonder vindt men dat de handhavingsaspecten te slordig worden uitgewerkt.

Republikeinen zijn erg achterdochtig jegens voorstellen die teveel speelruimte overlaten aan de minister van nationale veiligheid (Homeland Security), die verantwoordelijk is voor grensbescherming en immigratie. Zo voorziet het principeakkoord in een aantal mijlpalen die moeten worden bereikt voor volgende componenten in een getrapt traject in werking kunnen treden. Op die manier probeert het comité de belangen van Democraten (verbetering van de humanitaire situatie) en Republikeinen (de gaten in de wet en het immigratiesysteem dichttimmeren) in balans te houden.

Kritische stemmen in de conservatieve media zijn niet overtuigd dat de wetsteksten juridisch waterdicht zijn. Er wordt bijvoorbeeld bezwaar gemaakt tegen het feit dat de eerste stap in het traject een directe legalisering van de illegale immigranten is, hoewel zij in eerste instantie alleen een tijdelijke status krijgen. Advocaat Daniel Horowitz schampert op RedState.com dat de tijdelijkheid van die status binnen het huidige politieke kader een lachertje is. Als de regering later zou vastlopen op een andere mijlpaal is het volgens veel Republikeinen ondenkbaar dat het traject wordt afgebroken en de tijdelijke legale status van de immigranten dan weer zou worden ingetrokken. Dat is terecht, want dat zou een humanitaire crisis en een massale overtreding van internationale mensenrechtenverdragen tot gevolg hebben. Horowitz spreekt dan ook voor veel Republikeinen die eisen dat het verlenen van een legale status pas op een later tijdstip in het traject wordt geplaatst, nadat er op handhaving van immigratiewetten en grensbescherming wezenlijk meer is bereikt.

Verder zijn er ernstige twijfels dat de huidige regering in staat of zelfs van zin is om de wetgeving daadwerkelijk naar de letter uit te voeren. Mark Krikorian, directeur van het conservatieve Center for Immigration Studies, waarschuwde in National Review dat de manier waarop de mijlpalen worden gedefinieerd te weinig garanties biedt dat de regering daadwerkelijk verifieerbare stappen zal zetten om bijvoorbeeld een degelijk grenshek langs de grens met Mexico te plaatsen. Een eendere wet onder de Republikeinse president Bush werd niet nageleefd. Zouden de Democraat Obama en zijn minister van nationale veiligheid, Janet Napolitano, de tamelijk zware eisen voor zo'n grenshek wel uitvoeren? Krikorian gelooft van niet.

Uiteindelijk komt het er momenteel op neer dat de Republikeinen de Obama-regering niet vertrouwen. Het juridische steekspel over de immigratiewet van Arizona, die in 2011 door het Hooggerechtshof ongrondwettig werd verklaard omdat immigratiebeleid alleen aan de federale regering toekomt, zette het desinteresse van de huidige regering in het handhaven van immigratiewetgeving in het zoeklicht. Republikeinen zijn van mening dat de Democratische Partij via een kort legaliseringstraject voor illegale Latino's electoraal succes hopen te boeken. Sociologisch onderzoek toont aan dat Latino's overwegend links-progressief zijn in hun politieke denken. De Democratische Partij kan doorgaans op tweederden van de stemmen van Latino's rekenen.

Een snelle inburgering van 11 miljoen Latino's, waaronder in Texas en Arizona, zou tot een semi-permanente Democratische greep op het Witte Huis voeren, zo vrezen Republikeinen. Dit als gevolg van het huidige kiessysteem voor de president, waarin iedere staat als het ware "punten" krijgt, gemeten naar de omvang van de bevolking. Texas en Arizona, nu nog Republikeinse staten, zouden dan opeens stevig naar de Democraten gaan neigen. Met name door het electorale gewicht van Texas zou het dan zo goed als onmogelijk zijn voor Republikeinen om nog aan de benodigde 270 kiesmannen voor de winst van het Witte Huis te komen.

Met dat in het achterhoofd liggen Republikeinen dwars bij het doorvoeren van hervormingsvoorstellen die het een Democratische regering te makkelijk zou maken om immigranten van legalisering naar inburgering te laten doorstromen: zij vrezen voor hun voortbestaan. Er worden ook al voorstellen gedaan, bijvoorbeeld door politicoloog Peter Skerry van Boston College, om de huidige illegale immigranten alleen een permanente legale status te geven zonder mogelijkheid ooit staatsburger te worden. Zo zouden volgens Skerry veel illegalen toch waardigheid in de samenleving hebben, zonder het politieke gevaar waar Republikeinen voor vrezen. Zo'n voorstel lijkt echter weinig kans te hebben, omdat er gerede bezwaren zijn over de juridische rechten van zulke permanente niet-staatsburgers.

In het licht van een steeds langer wordende lijst schandalen in de huidige regering is een flinke dosis achterdocht over de betrouwbaarheid van Democraten als partner in de handhaving en uitvoering van immigratiewetten zeker geen teken van overdreven paranoia. Er zijn genoeg aanwijzingen dat delen van meerder ministeries sinds jaren systematisch in de macht van invloedrijke Democraten zijn gevallen die partijbelangen te vaak boven landsbelangen hebben laten gelden. Of dat eerder corruptie of incompetentie is blijft onduidelijk. Maar dat de Republikeinen gegronde redenen hebben om niet zomaar mee te gaan met de voorstellen van machtige Democraten zoals Charles Schumer moge duidelijk zijn.

vrijdag 24 mei 2013

Schandalen in Amerikaanse politiek door zwak leiderschap Obama


President Obama in een archieffoto met vlnr topadviseurs Valerie Jarrett, David Axelrod en Dan Pfeiffer
(Foto door het Witte Huis, 21 mei 2010 - PD)

Ondanks een zekere mate van Schadenfreude in de conservatieve pers is er nog steeds geen enkel bewijs dat president Obama op enige wijze betrokken was bij de twijfelachtige praktijken die zijn regering dezer dagen in zo’n kwaad daglicht plaatsen. Maar de lijst van schandaaltjes begint intussen wel erg lang te worden: Benghazi, de Belastingdienst (IRS), het opsporingsbevel tegen persbureau Associated Press, het corruptieschandaal binnen milieubureau EPA, het wapenschandaal ‘Fast and Furious’ -- en die lijst is daarmee nog niet volledig. Er zijn intussen wel erg veel wilde praktijken geconstateerd.

Symptomatisch voor de situatie is dat president Obama en zijn woordvoerders steevast beweren van niets te weten. Bob Schieffer van CBS reageerde afgelopen zondag geïrriteerd op de onnozele antwoorden van Obama-adviseur Dan Pfeiffer: Waarom stuurt het Witte Huis altijd functionarissen op pad die niets met de zaak te maken hebben, niets weten, of maar roepen dat het kleinigheden zijn. “Zo was het met Nixon en Watergate in het begin ook,” opperde hij.

Met zijn kritiek sluit de linkse Schieffer zich nu ook aan bij de conservatieve media. Is de president als hoogste manager van de federale regering immers niet verantwoordelijk voor het besturen van die regering en het ambtenarenapparaat dat daaronder resorteert? Columnist Mark Steyn van National Review schamperde dat de president maar doet alsof “de president van de VS” en “de regering van de VS” twee ongerelateerde entiteiten zijn die toevallig in naam iets op elkaar lijken.

Bill Kristol, redacteur van The Weekly Standard, verwoordde de Republikeinse kritiek als volgt: de vermenigvuldiging van dit soort schandaaltjes is een direct resultaat van de ideologische invalshoek en de bestuursstijl van president Obama. De president en zijn partij hebben de afgelopen vier jaar honderden miljarden dollars uitgegeven aan dure lievelingsprojecten die hebben geleid tot een ware explosie in de omvang (en de kosten) van het federale ambtenarenapparaat en het aantal wetten en regels waarmee Washington de economie probeert te besturen. De federale regering is nu zo log geworden dat het niet meer bestuurbaar is.

Vergelijkingen met de criminele praktijken van Nixon in Watergate gaan mank. Er zijn geen aanwijzingen dat president Obama persoonlijk betrokken is geweest bij de praktijken waarin zijn regering nu verstrikt raakt.

Maar dat gebrek aan verantwoordelijkheid en leiding geven is niet minder problematisch, want het heeft binnen de ministeries een machtsvacuüm geschapen. Als gevolg hebben lagere managers macht naar zich toegetrokken zonder dat er van bovenaf adequaat toezicht werd uitgeoefend. Zo kon een afdeling van de Belastingdienst drie jaar lang haar gang gaan met het intimideren van conservatieve politieke groepen: hogere managers controleerden de procedures van de afdeling niet of nauwelijks.

Wat de verschillende onderzoeken naar het doen en laten van de regering Obama zeker duidelijk maken is dat de president te veel aandacht heeft besteed aan het projecteren van een flink geretoucheerd imago en te weinig aan besturen. Dat mooie zelfportret heeft de pers in 2012 te makkelijk voor zoete koek geslikt. Als er tijdens de campagne meer aandacht was geweest voor de effectiviteit van Obama’s bestuur, in plaats van alleen maar voor het elan van zijn oraties, was een andere verkiezingsuitslag absoluut denkbaar geweest.

President Obama lijkt een ‘ceremonieel presidentsschap’ te verkiezen met weinig taken naast het houden van toespraken. Maar daarin voorziet de Amerikaanse grondwet niet. Die omschrijft de president niet maar als staatshoofd, maar ook als leider van de regering. Als die taak hem niet interesseert, had Barack Obama niet naar de baan moeten solliciteren.

dinsdag 14 mei 2013

Schandaal rond Benghazi groeit

Dit artikel is op 16 mei 2013 in het Nederlands Dagblad gepubliceerd.


Het getuigenis van drie ‘klokkenluiders’ en de publicatie van officiële documenten van het Witte Huis suggereren dat de president en zijn kabinet de levens van vier diplomaten hebben opgeofferd ten dienste van Obama’s politieke visie op de Arabische wereld.

Op 11 september 2012 vielen terroristen een Amerikaanse diplo­matieke buitenpost in Benghazi (Libië) aan. Na de uren durende belegering bleken ambas­sa­deur Chris Stevens en drie andere diplomaten te zijn omgekomen. Zeker op de herdenkingsdag van de aan­slagen van 11 september 2001 was deze terroristische aanslag op een Amerikaanse diplomatenpost een triest moment.

Al snel begon men vragen te stellen over de beveiliging van deze buitenpost in Libië en hoe de regering Obama op de aanval had gereageerd. Het weekeinde na de aanval werden de vragen indringender, nadat VN-ambassadeur Susan Rice in vijf verschillende nieuwsshows had verklaard dat de regering uitging van een ‘spontane demon­stra­tie’ in navolging van eendere protesten in Cairo tegen een anti-islamfilm op Youtube van een Amerikaanse christen.

Republikeinen vroegen waarom het Witte Huis niet langer over een terroristische aanval sprak. Hoorzittingen met kabinetsleden in januari brachten weinig duidelijk­heid. Met name toenmalig minister van buitenlandse zaken, Hillary Clinton, verweet de Republikeinen op getergde toon dat zij spijkers op laag water zochten. “Wat maakt het nu allemaal nog uit,” vroeg ze, “of het nu een spontane demonstratie was of een aanval van terroristen?”

Uit Clintons opmerking sprak de wens van het Witte Huis dat het onderzoek naar de affaire Benghazi eindelijk gedaan zou zijn. Republikeinen waren echter ziedend over Clintons nietszeggende antwoord en vonden drie klokken­lui­ders die vorige week voor een parlementaire commissie getuigden.

Het schokkendst was het getuigenis van Gregory Hicks, de hoogste diplomaat in Libië na Stevens. Hij weerlegde de officiële verklaringen van het Witte Huis over de toedracht van de aan­val. Hij had persoonlijk met Hillary Clinton gesproken en verklaarde dat de regering van het begin wist dat het een aanval van al-Qaeda-terroristen was.

Ook meende hij dat een militaire reddingsoperatie mogelijk was geweest – een troep mariniers stond al gereed – maar dat die van hogerhand tot twee keer toe werd afgeblazen. Tenslotte verklaarde hij dat hij door zijn superieuren was geïntimideerd om zijn mond te houden over de vele ongerijmd­heden in de officiële verklaringen over Benghazi.

Enkele dagen later publiceerde The Weekly Standard verschillende versies van de door de CIA geschreven inlichtingensamenvatting over Benghazi. Uit een vergelijking bleek dat regeringsfunctio­narissen in de latere versies alle verwijzingen naar terroristen hadden geschrapt.

Jay Carney, de woord­voerder van het Witte Huis, heeft vervolgens glashard gelogen, toen hij beweerde dat het Witte Huis slechts één enkel woord “om stilistische redenen” had geredigeerd – in werkelijkheid werd ongeveer de helft van de tekst geschrapt. Aangezien de betrokkenheid van al-Qaeda-terroristen in Libië publiekelijk bekend was, komen deze pogingen om essentiële feiten te verzwijgen uitermate klunzig over.

Tot dusver hadden de Democraten en de media weinig interesse in de zaak en spraken regelmatig over een heksenjacht op de president en Hillary Clinton, de gedoodverfde presidentskandidate voor de partij in 2016. Maar na deze laatste hoorzittingen beginnen ook zij vragen te stellen. Wie heeft de reddingsoperatie twee keer geannuleerd? En wie was verantwoordelijk voor het verdraaien van de inlichtingen over de toedracht van de aanval?

Wat in deze zaak vooral opvalt, is de politieke berekening vanuit het Witte Huis. Het heeft er alle schijn van dat de president afgelopen herfst alles aan zijn imago in de herverkiezings­campagne heeft opgeofferd. Daarvan is niet alleen de waarheid over Benghazi het slachtoffer geworden, maar ook vier diplomaten. Want een militaire interventie om hen te redden in het vredige, vrije Libië van na de Arabische Lente zou Obama’s fictie verstoren dat het islamis­tische terrorisme met Osama bin Laden ten onder is gegaan.

vrijdag 19 april 2013

Democraten hebben strengere vuurwapenregels zelf verknoeid

Dit artikel is op 20 april 2013 in het Reformatorisch Dagblad verschenen.

Democraten die strengere regels voor het bezit en de verkoop van vuurwapens wilden, hebben kansen daarop zelf verspeeld door te proberen knudderige en controversiële voorstellen hardhandig door te drukken.

Al maanden horen we dat het moment eindelijk was aangebroken: na de tragedie in Newtown was het hart van zelfs de hardvochtigste pro-vuurwapenpoliticus week genoeg geworden om eindelijk de vuurwapenwaanzin in Amerika te doorbreken. Het bezit van vuurwapens zou niet langer cool zijn en Washington zou redelijke beperkingen kunnen invoeren om het aantal vuurwapenincidenten drastisch terug te dringen.

Deze week stierf alle hoop op zo’n doorbraak toen de kern van het wetsvoorstel, het zog. Toomey-Manchin amendement, dat een criminele achtergrondcontrole voor alle wapenverkopen in de VS verplicht stelde, niet het benodigde aantal stemmen haalde. Van het ambitieuze wetsvoorstel blijft nu een tandenloze tijger over. Hoe is het fout gelopen?

Wie het debat gevolgd heeft, weet het antwoord. En hoewel er flink veel vingers wijzen naar de vermaledijde wapenlobbygroep National Rifle Association (NRA) die haar invloed onder twijfelende senatoren flink heeft laten gelden, moest ook professor Adam Winkler van UCLA in het linkse-progressieve opinieblad The New Republic toegeven dat de regering Obama door een onprofessionele aanpak de zaak heeft weggegeven.

De kritiek van Winkler en het meerendeel van de linkse media richt zich grotendeels op de tactiek die toegepast is. Winkler klaagt over de onnodige vertragingen bij het indienen van de voorstellen zodat de oppositie tijd kreeg om zich te verweren. Hij heeft ergens wel gelijk dat zo kansen zijn verspeeld, maar hij laat zich gaandeweg wel enorm in de kaart kijken. Want zijn reactie steunt impliciet de harde machtspolitiek die de Democraten sinds 2009 voeren: zoveel mogelijk de eigen zin door de strot van de oppositie drukken, hoe onbezonnen ook, voor Amerika weer naar de stembus gaat. Door die tactiek zit Amerika nu bijvoorbeeld met Obama’s grootste success opgezadeld: een onbetaalbare ‘hervorming’ van het gezondheidsstelsel waar nu al de financiële wielen van afvallen.

Voorstanders van de wapenwethervormingen hebben zich blind gestaard op peilingen die aantoonden dat rond de negentig procent van de Amerikanen strengere regels voor de verkoop van wapens steunden. Maar dat wil niet zeggen dat dit specifieke voorstel deugde. Uiteindelijk waren er ook een aantal Democraten die genoeg bedenkingen hadden bij de opzet van het criminele controlesysteem dat ze tegen het voorstel stemden.

Het wetsvoorstel was van het begin gedoemd te mislukken, omdat het intellectueel zo knudderig was. Democratische voorvechters gaven zowel in debatten als in openbare toespraken blijk van het feit dat ze geen verstand van vuurwapens hadden. Semi-automatische vuurwapens werden herhaaldelijk met automatische geweren verward. Eén parlementariër wist niet eens wat een magazijn was, maar ze wilde wel bepaalde soorten verbieden. Als gevolg werden er voorstellen gedaan die technisch of juridisch niet haalbaar waren.

De uitbreiding van controles bij wapenverkoop was nog één van de minst twijfelachtige voorstellen. Beschamender was de hernieuwde roep om ‘aanvalswapens’ te verbieden, terwijl vuurwapenkenners weten dat deze categorie alleen in  de fantasie van politici bestaat: het is een juridische term voor een door politici willekeurig gekozen aantal vuurwapens op grond van willekeurig gekozen kenmerken (welhaast identieke vuurwapens met licht andere kenmerken blijven buiten beschouwing).

De wil om vuurwapens beter te reguleren bestaat wel degelijk. Republikeinen, waaronder senatoren Ted Cruz en Charles Grassley, hebben genoeg voorstellen gedaan, maar naar hen wordt  nauwelijks geluisterd. In plaats daarvan jagen Democraten luchtkastelen na. Geen letter van de Democratische voorstellen zou de factoren hebben aangepakt die Adam Lanza in staat stelden dood en verderf te zaaien.

Het is een goede zaak dat de ‘loyale oppositie’ een punt heeft gezet achter alle krokodillentranen, emotionele chantage, en machtsspelletjes van president Obama en zijn partij. Wellicht dat er snel eens een echt debat over vuurwapenwetgeving komt – als de Democraten eens een cursus over vuurwapens hebben genomen.